Dom-Muzeum Péreza Galdósa
Tu urodził się 10 maja 1843 roku. Są tu jego meble, jego instrumenty muzyczne i gabinet z jego domu w Santanderze, przeniesiony element po elemencie.

Wyjechał, mając dziewiętnaście lat, i prawie nigdy nie wrócił, ale miasto ma go wszędzie. Trzy przystanki, żeby zrozumieć najważniejszego powieściopisarza po Cervantesie.
🎧 Na trasie Triana, Teatr i Gran Canaria GaldósaBenito Pérez Galdós urodził się w dzielnicy Triana w 1843 roku, wyjechał do Madrytu w 1862 roku i stał się kronikarzem całej Hiszpanii XIX wieku. Miasto, które patrzyło, jak odjeżdża, nadało jego imię teatrowi, kiedy jeszcze żył, zachowuje jego dom rodzinny jako muzeum i posadziło go w brązie, z widokiem na Atlantyk, który przepłynął.
W tym kanaryjskim domu z patiem i drewnianymi balkonami Galdós urodził się 10 maja 1843 roku jako najmłodszy z dziesięciorga rodzeństwa. Tu biegał, czytał pierwsze książki, rysował i patrzył na morze, i tu mieszkał, aż skończył dziewiętnaście lat.
W 1862 roku wypłynął do Madrytu, oficjalnie po to, by studiować prawo. Biografowie wskazują inny powód, bardziej jak z powieści: był zakochany w kuzynce, tej, którą w domu nazywano „Sisita”, a ten romans wcale nie podobał się rodzinie. Postawienie między nimi Atlantyku wydawało się najlepszym lekarstwem.
Nigdy nie pracował jako adwokat. W Madrycie napisał czterdzieści sześć tomów Episodios Nacionales – fabularyzowaną historię całej Hiszpanii – a do tego takie powieści jak Fortunata y Jacinta, Doña Perfecta, Marianela czy Misericordia. W hiszpańskiej powieści wyprzedza go tylko Cervantes.
Około 1912 roku mocno typowano go do Nagrody Nobla, ale go zablokowano: jego dramat Electra uderzył we władzę Kościoła i przysporzył mu wpływowych wrogów, którzy poruszyli niebo i ziemię przeciw jego kandydaturze. Zmarł w Madrycie w 1920 roku, prawie niewidomy i wciąż dyktujący.
Tu urodził się 10 maja 1843 roku. Są tu jego meble, jego instrumenty muzyczne i gabinet z jego domu w Santanderze, przeniesiony element po elemencie.
Otwarty w 1890 roku operą La Traviata. W 1918 roku spłonął doszczętnie i odbudowywano go do 1928 roku, z dekoracją wnętrz autorstwa malarza Néstora.
Pobierz aplikację i odkrywaj Las Palmas offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Triana, Teatr i Gran Canaria Galdósa z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Gmach Teatr Pérez Galdós zaprojektował Francisco Jareño y Alarcón, budowa ciągnęła się od 1867 roku, a otwarto go w 1890 roku operą La Traviata Verdiego. Nie nazywał się tak od początku: najpierw był Teatro Nuevo, potem Teatro Tirso de Molina, i dopiero w 1902 roku zmienił nazwę.
28 czerwca 1918 roku niszczycielski pożar strawił całe drewniane wnętrze. Fasada zwodzi: to, co w środku, jest rekonstrukcją, ukończoną między 1925 a 1928 rokiem przez architekta Miguela Martína-Fernándeza de la Torre.
I tu kryje się klejnot: dekorację wnętrz podpisał jego brat, malarz Néstor Martín-Fernández de la Torre. Jego są freski na suficie, secesyjne witraże i płótna w salonie Saint-Saëns, feeria koloru i kanaryjskiej fantazji, której nie widać z ulicy.
Salon nosi imię Camille’a Saint-Saënsa, francuskiego kompozytora, który zakochał się w Gran Canarii i spędził tu kilka zim na przełomie dwóch wieków, czasem incognito, ukryty pod nazwiskiem „Sannois”, żeby go nie rozpoznano.
Teatr ponownie otwarto 28 maja 1928 roku operą Aida i wciąż tętni życiem: co roku gości miejski festiwal operowy, a w 2007 roku jako pierwszy teatr w Hiszpanii wystawił całą tetralogię Wagnera w ciągu jednego tygodnia.
Trzeci przystanek to pomnik dłuta Victoria Macha, odsłonięty 28 września 1930 roku: siedząca postać z pochyloną głową i wzrokiem zagubionym na horyzoncie. Kronikarze tamtych lat od razu porównali ją z „Myślicielem” Rodina.
Piękny szczegół to ustawienie. Macho chciał, żeby Galdós siedział zwrócony ku Atlantykowi, „jak latarnia morska”, twarzą do morza, które pisarz przepłynął, mając dziewiętnaście lat, by prawie nigdy nie wrócić.
Przez dziesięciolecia pomnik stał na dawnym nabrzeżu, dokładnie tam, gdzie wsiadali na statki ci, którzy wyjeżdżali. W 1960 roku przeniesiono go do parku San Telmo, zbudowanego na zasypanym terenie tej samej przystani: stąd tysiące Kanaryjczyków wypływały na Kubę i do Wenezueli.
Trasę dopełnia spacer po Calle Mayor de Triana, mieszczańskim mieście, które Galdós znał z dzieciństwa i które wypełniło się secesyjnymi fasadami akurat wtedy, gdy on odnosił triumfy w Madrycie.
Dzieło Victoria Macha, 1930. Siedzi zwrócony ku Atlantykowi „jak latarnia morska”. Do 1960 roku stał na starym nabrzeżu.
Mieszczańskie miasto, które Galdós znał z dzieciństwa, dziś secesyjne muzeum pod gołym niebem. Oderwij wzrok od witryn i spójrz w górę.
W domu przy calle Cano, w dzielnicy Triana, 10 maja 1843 roku, jako najmłodszy z dziesięciorga rodzeństwa. Mieszkał tam do dziewiętnastego roku życia, kiedy w 1862 roku wypłynął do Madrytu. Dom jest muzeum od 1961 roku i przechowuje jego meble, przedmioty osobiste i instrumenty muzyczne.
Oficjalnie po to, by studiować prawo w Madrycie. Biografowie opowiadają jednak o innym powodzie, bardziej jak z powieści: młody Benito był zakochany w kuzynce, tej, którą w domu nazywano „Sisita”, a ten romans wcale nie podobał się rodzinie. Postawienie między nimi Atlantyku wydawało się najlepszym lekarstwem. Nigdy nie pracował jako adwokat.
Mocno go typowano, zwłaszcza około 1912 roku, ale go zablokowano. Jego dramat Electra uderzył we władzę Kościoła i przysporzył mu bardzo wpływowych wrogów, którzy poruszyli niebo i ziemię, żeby nagroda nie trafiła w ręce zdeklarowanego antyklerykała. Kampania przeciw niemu była intensywna i skuteczna.
Nie. Otwarto go w 1890 roku jako „Teatro Nuevo”, potem był „Teatro Tirso de Molina” i dopiero w 1902 roku przemianowano go na cześć Galdósa, który wtedy żył i był u szczytu sławy po politycznym skandalu wokół dramatu Electra. Nadanie teatrowi imienia pisarza, który jeszcze żył, było deklaracją lokalnej dumy.
Niespodzianką jest dekoracja: freski na suficie, secesyjne witraże i płótna w salonie Saint-Saëns podpisał malarz Néstor Martín-Fernández de la Torre podczas odbudowy po pożarze z 1918 roku. Z ulicy nic z tego nie widać, więc naprawdę warto wejść na zwiedzanie z przewodnikiem.
Od francuskiego kompozytora Camille’a Saint-Saënsa, który zakochał się w Gran Canarii i spędził tu kilka zim na przełomie XIX i XX wieku. Czasem przyjeżdżał incognito, ukryty pod nazwiskiem „Sannois”, żeby go nie rozpoznano, szukając klimatu, spokoju i światła wyspy.
Bo rzeźbiarz Victorio Macho wyraźnie tego chciał: żeby Galdós siedział zwrócony ku Atlantykowi „jak latarnia morska”, twarzą do morza, które pisarz przepłynął, mając dziewiętnaście lat, by prawie nigdy nie wrócić. Przez dziesięciolecia rzeźba stała na dawnym nabrzeżu, dokładnie tam, gdzie wsiadali na statki ci, którzy wyjeżdżali.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Las Palmas offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



