Plątanina wąskich zaułków w samym sercu starego miasta, gdzie skupiają się bary, targ z 1903 roku na rzymskich murach i warzywo, którego poza Aragonią prawie się nie je.
El Tubo to garść wąskich zaułków, pozornie bez wyjścia, ukrytych między ulicą Coso a Plaza de España, gdzie skupia się spora część tradycyjnych barów z tapas w Saragossie. Nazwa („rura”) wzięła się od kształtu: uliczki są tak ciasne, że czujesz się jak w przewodzie. A jego historia jest mniej elegancka, niż dziś się wydaje.
Mercado Central z 1903 roku wciąż jest prawdziwym targiem, na którym mieszkańcy okolicy robią cotygodniowe zakupy. Zamyka się w połowie popołudnia i jest nieczynny w niedziele: trzeba go wcisnąć w poranek.
Czym jest El Tubo
Zaułki, teatry i przemiana.
Plątanina uliczek nazywana El Tubo była przez dużą część XX wieku dość rozpasaną dzielnicą nocnego życia, z teatrami rewiowymi, salami widowiskowymi i lokalami wszelkiego rodzaju, a jej reputacja nie była bynajmniej rodzinna.
Ten okres zostawił ślad: kilka dzisiejszych barów zajmuje lokale, które były kabaretami albo salami tanecznymi, a niektóre zachowały wystrój lub nazwę. Przemiana w zagłębie tapas zaczęła się w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, a dziś to jeden ze znaków rozpoznawczych miasta.
System jest taki jak wszędzie na północy: wchodzisz, bierzesz tapę albo kieliszek wina, płacisz i zmieniasz bar. Cztery albo pięć lokali w jeden wieczór to norma, a cały urok tkwi w trasie. Siadanie do kolacji z samych tapas w jednym miejscu to błąd przyjezdnych.
Uliczki są wąskie i w godzinach szczytu trudno się po nich poruszać, zwłaszcza w weekendy. Pora aperitivo trwa od pierwszej do trzeciej, a wieczorna runda zaczyna się około wpół do dziewiątej.
Żelazo, szkło i cegła z 1903 roku, na wzór Les Halles, z konstrukcją z żeliwa i podłużną latarnią w dachu. Stoiska z rybami i warzywami są w głębi, jest też strefa barów. Postawiono go dokładnie na linii rzymskich murów, które widać na sąsiedniej ulicy.
W Saragossie nazywają go San Cayetano. Stoi dwie minuty od El Tubo, więc mijasz go w drodze na kolację. Jego fasada to nieokiełznany barok w stylu churrigueresco, z kolumnami salomońskimi i bez jednej gładkiej płaszczyzny. Naprawdę działa dopiero nocą, w podświetleniu.
Najważniejszym produktem jest ternasco de Aragón: młoda jagnięcina z własną chronioną nazwą pochodzenia, z jagniąt hodowanych w regionie, pieczona albo z grilla na węglu drzewnym. Kotlet z ternasco albo żeberka to tutejszy punkt odniesienia i pojawiają się zarówno jako tapa, jak i jako danie.
Największą niespodzianką jest borraja, czyli ogórecznik. To zimowe warzywo o grubej łodydze i szorstkich liściach, którego poza Aragonią prawie się nie uprawia ani nie je. Podaje się je gotowane z ziemniakami i refrito, czyli podsmażanym czosnkiem, i to jedna z tych rzeczy, których trzeba spróbować tutaj, bo nigdzie indziej ich nie znajdziesz.
Wśród przekąsek przy barze: migas, bacalao ajoarriero, longaniza de Graus, jamón de Teruel – również z chronioną nazwą pochodzenia – pieczarki z płyty z czosnkiem i patatas bravas, które w Saragossie mają własną wersję, z gęstym i dość ostrym sosem.
Na deser frutas de Aragón: kandyzowane owoce oblane czekoladą, tradycyjny wyrób sprzedawany w cukierniach w centrum. A do picia wina z czterech aragońskich apelacji: Cariñena, Campo de Borja, Calatayud i Somontano.
Gdzie jeszcze, poza El Tubo
Samo stare miasto, wokół Plaza de Santa Marta i w okolicy kościoła La Magdalena, ma młodszą i mniej zatłoczoną ofertę, z małymi lokalami i nieco lepszymi cenami. Tu wychodzą wieczorem ludzie, którzy mieszkają w mieście.
Mercado Central rozwiązuje kwestię obiadu lepiej niż jakakolwiek restauracja: produkty na widoku, strefa barów i miejscowa klientela. Zamyka się w połowie popołudnia i jest nieczynny w niedziele, więc trzeba go wcisnąć w poranek. A stoi dokładnie na rzymskich murach, które widać na sąsiedniej ulicy.
Uwaga na kalendarz: podczas Fiestas del Pilar, w tygodniu 12 października, miasto wypełnia się po brzegi, a zarówno El Tubo, jak i reszta starego miasta działają w innej skali, z kolejkami i innymi cenami. Poza tym terminem Saragossa jest miastem, w którym zjesz tanio.
I wskazówka co do pory: latem temperatura często przekracza czterdzieści stopni, więc życie przenosi się na noc. W lipcu i sierpniu południowe aperitivo nie ma większego sensu, a ogródki zapełniają się od dziesiątej.
Punkt orientacyjny dla drugiego szlaku tapas: dzielnica La Magdalena, z nienaruszonym średniowiecznym układem ulic, ma najmłodszą i najmniej zatłoczoną ofertę na starym mieście, z małymi lokalami i nieco lepszymi cenami. Tu wychodzą wieczorem ludzie, którzy tu mieszkają.
Wyjść z zakupów i natknąć się na odcinek muru z III wieku to w tym mieście nic niezwykłego. Targ zbudowano dokładnie na linii obwarowań, a odcinek z półkolistymi basztami zachował się na widoku na sąsiedniej ulicy.
To plątanina wąskich zaułków ukrytych między ulicą Coso a Plaza de España, w samym sercu starego miasta, gdzie skupia się spora część tradycyjnych barów z tapas w Saragossie. Nazwa („rura”) wzięła się od kształtu: uliczki są tak ciasne, że czujesz się jak w przewodzie. W XX wieku była to dzielnica teatrów rewiowych i nocnego życia.
Jak chodzi się na tapas w Saragossie?
Tak jak na całej północy: wchodzisz do baru, bierzesz tapę albo kieliszek wina, płacisz i zmieniasz miejsce. Cztery albo pięć lokali w jeden wieczór to norma, a cały urok tkwi w trasie. Siadanie do kolacji z samych tapas w jednym miejscu to najczęstszy błąd przyjezdnych.
Co to jest borraja?
To ogórecznik, zimowe warzywo o grubej łodydze i szorstkich liściach, którego poza Aragonią prawie się nie uprawia ani nie je. Podaje się je gotowane, z ziemniakami i refrito z czosnku, i warto go spróbować tutaj, bo trudno będzie go znaleźć gdzie indziej. To sztandarowy produkt ogrodów warzywnych doliny Ebro.
Co jeszcze warto zamówić?
Ternasco de Aragón, młoda jagnięcina z własną chronioną nazwą pochodzenia, pieczona albo z grilla na węglu drzewnym; migas; bacalao ajoarriero; longaniza de Graus; jamón de Teruel, również z chronioną nazwą pochodzenia; i pieczarki z płyty. Na deser frutas de Aragón, kandyzowane owoce oblane czekoladą.
Czy warto zajrzeć na Mercado Central?
Zdecydowanie. To budynek z 1903 roku z żelaza, szkła i cegły, na wzór Les Halles, i wciąż prawdziwy targ, na którym mieszkańcy okolicy robią cotygodniowe zakupy: renowacja zachowała budynek i jego funkcję, nie zamieniając go w centrum gastronomiczne. Zamyka się w połowie popołudnia i jest nieczynny w niedziele.
Czy jedzenie w Saragossie jest drogie?
Poza Fiestas del Pilar to jedna z najrozsądniejszych cenowo hiszpańskich stolic. W tygodniu 12 października miasto wypełnia się po brzegi i wszystko działa w innej skali, z kolejkami i innymi cenami. Latem, przy ponad czterdziestu stopniach, życie przenosi się na noc, a południowe aperitivo traci sens.
Informacje praktyczne
GdzieEl Tubo, między ulicą Coso a Plaza de España. I dzielnica La Magdalena, bardziej lokalna.
Pory posiłkówAperitivo od 13 do 15; wieczorna runda od 20:30.
TargMercado Central z 1903 roku. Zamyka się w połowie popołudnia i jest nieczynny w niedziele.
Co zamówićTernasco de Aragón, ogórecznik, migas, longaniza de Graus i jamón de Teruel.
Co wypićWina z Cariñeny, Campo de Borja, Calatayud albo Somontano.
LatoPrzy ponad 40 stopniach życie przenosi się na noc: ogródki zapełniają się od dziesiątej.
Na mapie
🎧 Z Viavoy
Spaceruj po Zaragoza i słuchaj we własnym tempie
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Zaragoza offline, kiedy chcesz.
od 2,99 €· płatność jednorazowa
City Pass · 9,99 €3 dni, wszystkie trasy w Zaragoza