Tutaj wszyscy nazywają go San Cernin, a to kościół, który w rzeczywistości jest twierdzą: dwie masywne wieże i zamkowe mury, zbudowany w stylu gotyckim między 1277 a 1297 rokiem, tuż po wojnie między dzielnicami samego miasta. Narodził się z myślą o obronie.
Trzy miasteczka, które darły ze sobą koty na śmierć i życie
Przez wieki Pampeluna była trzema otoczonymi murami i skłóconymi miasteczkami: Navarrería, burgo San Cernin i osada San Nicolás. Nie żyły obok siebie: rywalizowały i napadały na siebie, z własnymi prawami, własnym burmistrzem, a nawet własnym językiem.
W tej dzielnicy mieszkali ludzie przybyli z drugiej strony Pirenejów. Alfons I Waleczny nadał im w 1129 roku własny fuero (przywilej prawny), żeby się tu osiedlili, i przez wieki wiele dokumentów spisywano po oksytańsku. San Cernin i Navarrería były niemal dwoma różnymi miastami.
W 1276 roku dwa z miasteczek doszczętnie zniszczyły trzecie, Navarrerię, w tak zwanej wojnie Navarrerii. Ten kościół zbudowano zaraz potem, między 1277 a 1297 rokiem, i dlatego wygląda jak bastion: był twierdzą swojego miasteczka.
Ostateczne zjednoczenie przyszło w 1423 roku, kiedy Karol III Szlachetny zmusił wszystkie trzy do zlania się w jedno miasto, z jedną radą miejską i jedną flagą.
Biskup, który ochrzcił św. Fermina
Historia patrona kościoła zaczyna się dużo wcześniej niż budynek. San Cernin – św. Saturnin – był biskupem Tuluzy w III wieku i według tradycji przybył ewangelizować Pampelunę i ochrzcił młodego Fermina, przyszłego patrona miasta.
Czyli na tej ziemi zaczyna się cała chrześcijańska historia Pampeluny, a związek ze św. Ferminem jest bezpośredni: mistrz i uczeń, dwaj święci, których czci miasto.
W ziemi obok kościoła jest pocico de San Cernin, studnia, którą tradycja wskazuje jako miejsce, gdzie biskup ochrzcił pierwszych chrześcijan miasta, oznaczona kogutem – to „gallico”, od którego miejsce wzięło potoczną nazwę.
W środku czekają portyk z figurą św. Jakuba Pielgrzyma – to przecież Droga św. Jakuba (Camino de Santiago) – jednonawowe gotyckie wnętrze pod sklepieniami krzyżowo-żebrowymi, ołtarz główny z witrażami i złocona kaplica Virgen del Camino, patronki miasta.
Nie do przegapienia
Kościół, który jest twierdzą
Dwie masywne wieże i zamkowe mury, zbudowany między 1277 a 1297 rokiem po wojnie między dzielnicami.
Tu mówiono po oksytańsku
Miasteczko zasiedlili ludzie zza Pirenejów, z własnym fuero od 1129 roku.
San Cernin ochrzcił św. Fermina
Był biskupem Tuluzy i według tradycji przybył ewangelizować Pampelunę w III wieku.
Pocico i gallico
Studnia, przy której według tradycji ochrzcił pierwszych chrześcijan, oznaczona kogutem.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Pampeluny
Stoi na starym mieście, kilka minut od gmachu Cámara de Comptos, Archiwum Królewskiego i calle Mayor.
Zwiedzanie zajmie około trzydziestu minut. Sprawdź godziny: to czynna parafia i dostosowuje je do nabożeństw.
Razem z katedrą i kościołem San Nicolás tworzy trio kościołów obronnych, które opowiadają historię trzech skłóconych miasteczek.
Najczęstsze pytania
Kto mieszkał w tej dzielnicy San Cernin?
Ludzie przybyli z drugiej strony Pirenejów. Alfons I Waleczny nadał im w 1129 roku własny fuero (przywilej prawny), żeby się tu osiedlili, i przez wieki to burgo miało własne prawa, własnego burmistrza i własny język: wiele dokumentów spisywano po oksytańsku. Dlatego San Cernin i Navarrería były niemal dwoma różnymi miastami, ściana w ścianę.
