Πάρκο Καναλέχας
Ψάξε τα δύο ζευγάρια πέτρινα σκυλιά και λιοντάρια που φυλάνε τον περίπατο: προέρχονταν από ένα παλιό αρχοντικό κτήμα στα περίχωρα. Και το μικρό σιντριβάνι με το αγόρι που παίζει φλογέρα, διακριτικό αλλά συγκινητικό.

Αυστραλιανές συκιές εκατό και πλέον χρόνων, ένας λόφος με ένα κάστρο που δεν έριξε ποτέ ούτε μία βολή και τα καλύτερα πανοράματα της πόλης χωρίς εισιτήριο και χωρίς ουρά.
🎧 Στη διαδρομή Canalejas, San Fernando και τα πάρκαΣε μια πόλη όπου ο ήλιος καίει οκτώ μήνες τον χρόνο, η σκιά είναι υποδομή. Το Αλικάντε έχει μια χούφτα πάρκα με αιωνόβια δέντρα και δυο δωρεάν και σχεδόν άδεια σημεία θέας που λύνουν τις κεντρικές ώρες της μέρας πολύ καλύτερα από οποιοδήποτε μουσείο, και γι' αυτό αξίζει να μπουν στο δρομολόγιο.
Το πάρκο Καναλέχας είναι το αρχαιότερο της πόλης: σχεδιάστηκε το 1886 πάνω στα παλιά ναυπηγεία, στην άκρη όπου το Αλικάντε έβγαινε στη θάλασσα, και γι' αυτό έχει αυτό το μακρόστενο σχήμα, παράλληλο με το νερό.
Οι τέσσερις σειρές φίκων του πιάνονται χέρι χέρι από πάνω και σχηματίζουν ένα κλίτος καθεδρικού φτιαγμένο από φύλλα. Είναι αυστραλιανές συκιές, Ficus macrophylla, φερμένες από την άλλη άκρη του κόσμου πριν από πάνω από έναν αιώνα, και μερικές ξεπερνούν τα εκατό χρόνια.
Αυτό που τις κάνει εντυπωσιακές είναι ότι βγάζουν εναέριες ρίζες από τα κλαδιά και από τον κορμό: όταν φτάνουν στο έδαφος ξυλοποιούνται και γίνονται νέα στηρίγματα. Γι' αυτό ο κορμός μοιάζει με κουβάρι από κολόνες και γι' αυτό οι ρίζες σηκώνουν το πλακόστρωτο.
Λίγα λεπτά πιο πέρα βρίσκεται η πλατεία Γκαμπριέλ Μιρό, με κι άλλους αιωνόβιους φίκους καταγεγραμμένους ως προστατευόμενα δέντρα και το σιντριβάνι της Νεροκουβαλήτρας στο κέντρο. Τρεχούμενο νερό και πυκνή σκιά δημιουργούν ένα πραγματικό μικροκλίμα: είναι η πιο δροσερή γωνιά του κέντρου μέσα στον Αύγουστο.
Ψάξε τα δύο ζευγάρια πέτρινα σκυλιά και λιοντάρια που φυλάνε τον περίπατο: προέρχονταν από ένα παλιό αρχοντικό κτήμα στα περίχωρα. Και το μικρό σιντριβάνι με το αγόρι που παίζει φλογέρα, διακριτικό αλλά συγκινητικό.
Οι κάτοικοι του Αλικάντε τη λένε πλατεία του Ταχυδρομείου, από το κτίριο που δεσπόζει σε αυτήν. Η μπρούντζινη Νεροκουβαλήτρα, του 1918, αναπαριστά ένα πραγματικό επάγγελμα: να μεταφέρεις νερό από τις δημόσιες βρύσες στα σπίτια, πόρτα πόρτα.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Canalejas, San Fernando και τα πάρκα με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το πάρκο του Μόντε Τοσάλ πιάνει εξήντα τρεις χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα σκαρφαλωμένα στην πλαγιά ενός λόφου ογδόντα επτά μέτρων, δυτικά του κέντρου. Εγκαινιάστηκε το 1995, και πίσω του υπάρχει μια ιστορία από σκοντάφτες.
Τη δεκαετία του ενενήντα ήθελαν να στήσουν εδώ ένα κανονικό θεματικό πάρκο. Όμως το έδαφος δεν άντεξε: άρχισαν οι κατολισθήσεις και οι πτώσεις βράχων, και χρειάστηκε να το ξεστήσουν σχεδόν πριν το τελειώσουν. Η φύση κέρδισε την παρτίδα, και πάνω σε εκείνη την αποτυχία χτίστηκε κάτι αρκετά πιο λογικό.
Σήμερα έχει μονοπάτια, σημεία θέας, μίνι γκολφ, πετάνκ, γιγάντιο σκάκι, πίστα πατινάζ και τοίχο αναρρίχησης. Είναι το πάρκο της πόλης με τις περισσότερες επιλογές για ένα απόγευμα με παιδιά, και είναι δωρεάν.
Και στην κορυφή βρίσκεται το κάστρο του Σαν Φερνάντο, που στεφανώνει τον λόφο και κλείνει τη βόλτα. Η λέξη τοσάλ, παρεμπιπτόντως, είναι βαλενθιανή και σημαίνει λόφος: το να το λες πάρκο του Μόντε Τοσάλ σημαίνει να λες δύο φορές το ίδιο πράγμα.
Το κάστρο του Σαν Φερνάντο χτίστηκε το 1813, μέσα στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, για να ενισχύσει την άμυνα της πόλης. Και δεν έριξε ποτέ ούτε μία βολή: σηκώθηκε βιαστικά, και μέχρι να είναι έτοιμο η γαλλική απειλή είχε περάσει. Γεννήθηκε παλιό, άχρηστο και πανάκριβο.
Σήμερα είναι ένα ανοιχτό σημείο θέας, δωρεάν, χωρίς ωράριο και πρακτικά άδειο, όπου ακούγεται μόνο ο αέρας. Από πάνω αγκαλιάζεις με το βλέμμα τη θάλασσα, το λιμάνι και όλη την πόλη απλωμένη στα πόδια σου, και απέναντι βλέπεις το κάστρο της Σάντα Μπάρμπαρα πάνω στον βράχο του.
Το να βλέπεις τα δύο μαζί είναι ένα μάθημα για το τι κρίνει ποια κτίρια μετράνε: το ένα, μουσουλμανικής προέλευσης, με χίλια χρόνια ιστορίας και συνεχείς επισκέψεις· το άλλο, που δεν χρησίμευσε ποτέ σε τίποτα, άδειο.
Κρατά επίσης ένα σκοτεινό κεφάλαιο: στο τέλος του Εμφυλίου Πολέμου λειτούργησε ως στρατόπεδο συγκέντρωσης για δημοκρατικούς κρατουμένους, όπως και η αρένα ταυρομαχιών. Είναι άλλη μία στάση στη διαδρομή της μνήμης του πολέμου στην πόλη.
Ελεύθερη πρόσβαση, χωρίς ωράριο και χωρίς εσωτερικό που να επισκέπτεσαι. Αυτό που έρχεσαι να βρεις είναι το πανόραμα και η σιωπή, και τα δύο είναι εγγυημένα επειδή σχεδόν κανείς δεν ανεβαίνει. Είκοσι λεπτά ανάβαση μέσα από το πάρκο.
Το πάρκο Καναλέχας, το αρχαιότερο, σχεδιασμένο το 1886 πάνω στα παλιά ναυπηγεία. Οι τέσσερις σειρές από αιωνόβιες αυστραλιανές συκιές σχηματίζουν ένα κλίτος καθεδρικού φτιαγμένο από φύλλα, και οι εναέριες ρίζες τους σηκώνουν το πλακόστρωτο. Το καλοκαίρι είναι από τα πιο δροσερά σημεία του κέντρου.
Επειδή είναι Ficus macrophylla, αυστραλιανές συκιές που βγάζουν εναέριες ρίζες από τα κλαδιά και από τον κορμό. Όταν αυτές οι ρίζες φτάνουν στο έδαφος ξυλοποιούνται και γίνονται νέα δομικά στηρίγματα του δέντρου. Γι' αυτό ο κορμός μοιάζει με κουβάρι από κολόνες και το πλακόστρωτο καταλήγει παραμορφωμένο.
Στο κάστρο του Σαν Φερνάντο, πάνω στο Μόντε Τοσάλ, δυτικά του κέντρου. Η πρόσβαση είναι ελεύθερη, δωρεάν, χωρίς ωράριο, και πρακτικά δεν υπάρχει ποτέ κανείς. Ανεβαίνεις με τα πόδια μέσα από το πάρκο του Μόντε Τοσάλ σε περίπου είκοσι λεπτά, και από πάνω βλέπεις τη θάλασσα, το λιμάνι και απέναντι το κάστρο της Σάντα Μπάρμπαρα.
Επειδή χτίστηκε το 1813, βιαστικά και αρκετά κακά, για να υπερασπιστεί την πόλη από τους Γάλλους, και μέχρι να τελειώσει η απειλή είχε περάσει: οι Γάλλοι δεν κατάφεραν ποτέ να καταλάβουν το Αλικάντε. Γεννήθηκε παλιό, άχρηστο και πανάκριβο, ένα φρούριο για έναν πόλεμο που δεν ήρθε.
Είναι μια βαλενθιανή λέξη που σημαίνει λόφος, ύψωμα ή βουναλάκι, και χρησιμοποιείται καθημερινά σε όλη την περιοχή του Αλικάντε, όπου το τοπίο είναι γεμάτο τέτοια υψώματα. Το να λες ένα πάρκο «του Μόντε Τοσάλ» ισοδυναμεί, κυριολεκτικά, με το να λες δύο φορές το ίδιο πράγμα.
Τα πάρκα είναι η καλύτερη απάντηση και είναι δωρεάν: το Καναλέχας και η πλατεία Γκαμπριέλ Μιρό, στο κέντρο, έχουν πυκνή σκιά από αιωνόβιους φίκους και, στην περίπτωση της πλατείας, τρεχούμενο νερό που δημιουργεί ένα πραγματικό μικροκλίμα. Η κλιματιζόμενη εναλλακτική είναι τα μουσεία, με το MACA δωρεάν και το MARQ στα βόρεια.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



