MACA
Ελεύθερη είσοδος και μιάμιση ώρα επίσκεψη. Εκτός από τα διεθνή ονόματα, έχει πολύ στέρεη παρουσία της ισπανικής τέχνης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα: η ομάδα Ελ Πάσο, οι κανονιστικοί, οι κινητικοί.

Μια πόλη αυτού του μεγέθους δεν θα έπρεπε να έχει τέτοια προσφορά. Τι υπάρχει στο MACA, στο MARQ και στο MUBAG, ποιο να διαλέξεις αν έχεις χρόνο μόνο για ένα και γιατί το καλύτερο είναι δωρεάν.
🎧 Στη διαδρομή Τα μουσεία: MACA, MUBAG και MARQΤο Αλικάντε έχει τρία μουσεία που ξεπερνούν άνετα ό,τι αναλογεί σε μια ισπανική πρωτεύουσα επαρχίας: ένα με Πικάσο, Μιρό, Νταλί και Τσιγίδα με ελεύθερη είσοδο, ένα άλλο που υπήρξε Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς, κι ένα τρίτο στο πιο αρχοντικό παλάτι της πόλης. Και σχεδόν κανείς δεν έρχεται ξέροντάς το.
Πίσω από τους τοίχους του υπάρχουν έργα του Πικάσο, του Μιρό, του Νταλί, του Τσιγίδα και του Τάπιες, αλλά και του Καντίνσκι, του Σαγκάλ και του Τζακομέτι: μία από τις καλύτερες συλλογές τέχνης του 20ού αιώνα στην Ισπανία, με ελεύθερη είσοδο.
Έφτασε εδώ με την απόφαση ενός μόνο ανθρώπου. Ο Εουσέβιο Σεμπέρε, καλλιτέχνης από το Αλικάντε με διεθνή ακτινοβολία και δάσκαλος της κινητικής τέχνης, συγκέντρωσε σε όλη του τη ζωή σχεδόν διακόσια έργα από περισσότερους από εκατό καλλιτέχνες και, αντί να τα πουλήσει ή να τα κρατήσει, τα δώρισε στην πόλη του.
Από εκείνη τη δωρεά γεννήθηκε το μουσείο, που άνοιξε το 1977 και ξανάνοιξε ανανεωμένο το 2011 μετά από μεγάλη ανακαίνιση, στην Κάσα ντε Λα Ασεγουράδα, το παλαιότερο αστικό κτίριο του Αλικάντε. Η έκθεση οργανώνει τη διαδρομή σε τρεις ιδέες της μοντέρνας τέχνης: γεωμετρία, αφαίρεση και παραστατικότητα.
Αξίζει να σκεφτείς τι σημαίνει αυτό: ένα παιδί από το Ονίλ, ένα χωριό της επαρχίας, βρίσκεται στο Παρίσι της δεκαετίας του πενήντα να το παλεύει ως καλλιτέχνης, πετυχαίνει, κάνει παρέα με τους μεγάλους και, αντί να κρατήσει τον θησαυρό για τον εαυτό του, τον χαρίζει στους δικούς του για να μπορεί ο καθένας να δει έναν Πικάσο δωρεάν.
Ελεύθερη είσοδος και μιάμιση ώρα επίσκεψη. Εκτός από τα διεθνή ονόματα, έχει πολύ στέρεη παρουσία της ισπανικής τέχνης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα: η ομάδα Ελ Πάσο, οι κανονιστικοί, οι κινητικοί.
Δύο λεπτά από το MACA, στο πιο αρχοντικό παλάτι του 18ου αιώνα στο Αλικάντε. Τέσσερις αιώνες ζωγραφικής, από τον 16ο ως τον 20ό αιώνα, με έργα παραχωρημένα από το Μουσείο του Πράδο. Μία ώρα αρκεί.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Τα μουσεία: MACA, MUBAG και MARQ με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το 2004 το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Μουσείων το ανακήρυξε Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς, ένα βραβείο που σε όλη την Ισπανία το μοιράζεται μόνο με μια χούφτα ονόματα, ανάμεσά τους το Guggenheim του Μπιλμπάο. Το ότι αυτή η αναγνώριση έπεσε στο Αλικάντε λέει αρκετά.
Το βράβευσαν επειδή άλλαξε τον τρόπο που αφηγείται κανείς την αρχαιολογία. Μέσα δεν υπάρχουν μόνο προθήκες με αντικείμενα και λιτές λεζάντες: η προϊστορία, ο ιβηρικός κόσμος, η Ρώμη και ο Μεσαίωνας αφηγούνται με φώτα, ήχο, αναπαραστάσεις και αίθουσες που μεταμορφώνονται, σχεδόν σαν θεατρική σκηνοθεσία.
Ήταν ένα ριψοκίνδυνο στοίχημα το 2000, όταν η ισπανική αρχαιολογική μουσειογραφία ήταν ακόμα κατά κύριο λόγο λιτή. Σήμερα είναι πρότυπο του κλάδου, και μεγάλο μέρος αυτής της εξέλιξης έχει εδώ ένα αναγνωρισμένο σημείο αναφοράς.
Φυλάει περισσότερα από ογδόντα χιλιάδες αντικείμενα, και ένα από τα κοσμήματά του είναι τα ευρήματα από το Λουκέντουμ, τη ρωμαϊκή πόλη του Τοσάλ ντε Μανίσες από την οποία ξεκινά το όνομα του Αλικάντε. Και σε αυτά τα ερείπια μπορείς να περπατήσεις: βρίσκονται στο ύπαιθρο δίπλα στην παραλία της Αλμπουφερέτα.
Ένα παλιό νοσοκομείο του 1926 που έγινε μουσείο το 2000. Θέλει ολόκληρο το πρωινό και λειτουργεί ιδιαίτερα καλά με παιδιά. Το εισιτήριο συνήθως συνδυάζεται με αυτό του αρχαιολογικού χώρου του Λουκέντουμ.
Ναι, η είσοδος είναι ελεύθερη. Και η συλλογή περιλαμβάνει Πικάσο, Μιρό, Νταλί, Τσιγίδα, Τάπιες, Καντίνσκι, Σαγκάλ και Τζακομέτι, και επιπλέον μια πολύ στέρεη παρουσία της ισπανικής τέχνης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Είναι μία από τις καλύτερες συλλογές τέχνης του 20ού αιώνα στην Ισπανία.
Με τη δωρεά του Εουσέβιο Σεμπέρε, καλλιτέχνη από το Αλικάντε με διεθνή ακτινοβολία και δασκάλου της κινητικής τέχνης, που συγκέντρωσε σε όλη του τη ζωή σχεδόν διακόσια έργα από περισσότερους από εκατό καλλιτέχνες και τα χάρισε στην πόλη του. Από εκεί γεννήθηκε το μουσείο, που άνοιξε το 1977.
Ανακηρύχθηκε Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς το 2004, βραβείο που στην Ισπανία το μοιράζεται μόνο με μια χούφτα ονόματα, ανάμεσά τους το Guggenheim. Το βράβευσαν επειδή άλλαξε τον τρόπο που αφηγείται κανείς την αρχαιολογία: φώτα, ήχος, αναπαραστάσεις και αίθουσες που μεταμορφώνονται, σχεδόν σαν θεατρική σκηνοθεσία, όταν το ισπανικό πρότυπο ήταν πολύ πιο λιτό.
Το MACA. Είναι δωρεάν, είναι μικρό, το βλέπεις σε μιάμιση ώρα, είναι στην παλιά πόλη και έχει μια συλλογή που κανείς δεν περιμένει να βρει σε μια πόλη αυτού του μεγέθους. Το MARQ είναι εξαιρετικό, αλλά θέλει ολόκληρο το πρωινό και βρίσκεται βόρεια, με τραμ.
Ναι, αλλά πιεσμένα. Το MACA και το MUBAG απέχουν δύο λεπτά το ένα από το άλλο στην παλιά πόλη και τα συνδυάζεις σε ένα μεγάλο πρωινό. Το MARQ βρίσκεται βόρεια και θέλει ολόκληρο το πρωινό από μόνο του. Το λογικό είναι να αφιερώσεις ένα πρωινό στα δύο της παλιάς πόλης και ένα απόγευμα ή μια άλλη μέρα στο MARQ.
Η ρωμαϊκή πόλη του Τοσάλ ντε Μανίσες, από την οποία ξεκινά το όνομα του Αλικάντε: Λουκέντουμ σήμαινε κάτι σαν «πόλη του φωτός», πέρασε στο αραβικό Αλ-Λακάντ και από εκεί στο Αλακάντ και στο Αλικάντε. Τα ερείπια σώζονται στο ύπαιθρο δίπλα στην παραλία της Αλμπουφερέτα, μπορείς να περπατήσεις ανάμεσά τους, και το εισιτήριο συνήθως συνδυάζεται με αυτό του MARQ.
Το MUBAG στεγάζεται στο Παλάτι Γκραβίνα, το σπίτι που έχτισε η οικογένεια του κόμη του Λουμιάρες στην κορύφωση της εμπορικής ακμής του 18ου αιώνα. Υπάρχει μια αξιοσημείωτη σύμπτωση: ένας από αυτούς τους κόμητες, ο Αντόνιο Βαλκάρθελ, ήταν από τους πρώτους αρχαιολόγους της Ισπανίας και έσκαψε ακριβώς το Λουκέντουμ.
Μέσα υπάρχουν τέσσερις αιώνες ζωγραφικής, από τον 16ο ως τον 20ό αιώνα, με συλλογές του Επαρχιακού Συμβουλίου και έργα παραχωρημένα από το Πράδο. Το όνομα του σπιτιού όμως είναι ο Εμίλιο Βαρέλα, ζωγράφος από το Αλικάντε, κληρονόμος του φωτός του Σορόγια, που έμεινε εδώ αντί να φύγει για τη Μαδρίτη ή το Παρίσι και χρειάστηκε δεκαετίες για να αναγνωριστεί.
Όσο για την οργάνωση: το MACA και το MUBAG απέχουν δύο λεπτά το ένα από το άλλο στην παλιά πόλη, δίπλα στον συγκαθεδρικό ναό, οπότε τα συνδυάζεις σε ένα μεγάλο πρωινό.
Το MARQ βρίσκεται βόρεια, με δική του στάση τραμ, και θέλει ολόκληρο το πρωινό από μόνο του. Και τα τρία μαζί είναι μια ολόκληρη μέρα, και γι' αυτό αξίζει να κρατήσεις τη δεύτερη μέρα της επίσκεψης στην πόλη.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



