Το πιο αρχοντικό παλάτι του 18ου αιώνα στο Αλικάντε, χτισμένο από την οικογένεια του κόμη του Λουμιάρες όταν η πόλη γέμιζε χρήματα χάρη στο λιμάνι της. Από το 2001 στεγάζει το μουσείο καλών τεχνών, και δεν υπάρχει καλύτερη είσοδος για να καταλάβεις πώς ζωγράφιζε και πώς έβλεπε τον εαυτό του αυτός ο τόπος.
Ένα παλάτι από τα χρήματα του λιμανιού
Το Παλάτι Γκραβίνα χτίστηκε στην κορύφωση της εμπορικής ακμής του Αλικάντε, όταν η εξαγωγή κρασιού, αμυγδάλου και σπάρτου από το λιμάνι δημιουργούσε νέες περιουσίες. Η οικογένεια του κόμη του Λουμιάρες έφτασε στην πόλη εκείνη τη στιγμή και έχτισε ένα σπίτι στο ανάλογο ύψος.
Η πύλη από σκαλισμένη πέτρα είναι το καλύτερο κομμάτι της πρόσοψης και το στοιχείο που δείχνει το κύρος του κτιρίου. Είναι συγκρατημένο ύστερο μπαρόκ, στην ίδια γραμμή με το Δημαρχείο, που χτιζόταν τα ίδια περίπου χρόνια.
Και υπάρχει μια αξιοσημείωτη σύμπτωση. Ένας από τους κόμητες του Λουμιάρες, ο Αντόνιο Βαλκάρθελ, ήταν τον 18ο αιώνα ένας από τους πρώτους αρχαιολόγους της Ισπανίας, ένας λάτρης των ρωμαϊκών ερειπίων που ανέσκαψε και μελέτησε ακριβώς το Λουκέντουμ, την πόλη από την οποία βγήκε το όνομα του Αλικάντε. Το παλάτι ενός πρωτοπόρου της αρχαιολογίας κατέληξε να γίνει μουσείο.
Τέσσερις αιώνες ζωγραφικής, και ένα όνομα
Η διαδρομή καλύπτει από τον 16ο ως τον 20ό αιώνα, με τον κύριο όγκο των συλλογών του Επαρχιακού Συμβουλίου και μια χούφτα έργα παραχωρημένα από το Μουσείο του Πράδο. Υπάρχει παλιά θρησκευτική ζωγραφική, μεγάλοι καμβάδες του 19ου αιώνα με ιστορικά θέματα και σκηνές της καθημερινής ζωής, και ο τοπικός 20ός αιώνας.
Όμως το όνομα του σπιτιού είναι ο Εμίλιο Βαρέλα. Ήταν ένας ζωγράφος από το Αλικάντε, κληρονόμος του φωτός του Σορόγια, που τόλμησε να φέρει εδώ τον αέρα της πρωτοπορίας και να ζωγραφίσει αυτόν τον κόλπο και αυτά τα βουνά με μια ελευθερία που κανείς δεν είχε ως τότε.
Η βιογραφία του εξηγεί γιατί στο Αλικάντε τον έχουν σε βωμό. Ήταν ένας σιωπηλός άνθρωπος, από εκείνους που δεν ψάχνουν ούτε θόρυβο ούτε φήμη: ενώ τα ονόματα που ακούγονταν τότε έφευγαν για τη Μαδρίτη ή το Παρίσι, εκείνος έμεινε εδώ, πιστός στον τρόπο του να ζωγραφίζει, και όσο ζούσε σχεδόν δεν γνώρισε αναγνώριση έξω από τον τόπο του.
Χρειάστηκε να περάσει ο καιρός για να πάρει τη θέση που του αξίζει. Να τον δεις εδώ, στην αίθουσα που του είναι αφιερωμένη, με τον κόλπο που ζωγράφιζε δέκα λεπτά με τα πόδια, είναι ο καλύτερος τρόπος να πλησιάσεις το έργο του.
Μη χάσεις
Ένα παλάτι της ακμής του λιμανιού
Το έχτισε ο κόμης του Λουμιάρες όταν το κρασί και το αμύγδαλο δημιουργούσαν νέες περιουσίες στην πόλη.
Ένας κόμης αρχαιολόγος
Ο Αντόνιο Βαλκάρθελ, από την ίδια οικογένεια, ήταν από τους πρώτους αρχαιολόγους της Ισπανίας και ανέσκαψε το Λουκέντουμ.
Τέσσερις αιώνες και έργα του Πράδο
Από τον 16ο ως τον 20ό αιώνα, με συλλογές του Επαρχιακού Συμβουλίου και μια χούφτα πίνακες παραχωρημένους από το Μουσείο του Πράδο.
Εμίλιο Βαρέλα
Κληρονόμος του φωτός του Σορόγια, που έμεινε εδώ αντί να φύγει. Αναγνωρίστηκε αργά και είναι πολύ αγαπητός.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλικάντε
Βρίσκεται στην παλιά πόλη, δύο λεπτά από το MACA και τη συγκαθεδρική. Τα δύο μουσεία δένουν φυσικά μεταξύ τους και θέλουν ενάμισι πρωινό και τα δύο μαζί.
Το τρίτο της τριάδας είναι το MARQ, λίγο πιο μακριά και με δική του στάση τραμ, που ζητά περισσότερο χρόνο. Και τα τρία μαζί είναι μια ολόκληρη μέρα.
Η είσοδος είναι φθηνή ή δωρεάν ανάλογα με τη μέρα. Υπολόγισε μία ώρα, και αφιέρωσε ένα μέρος της στην αίθουσα του Βαρέλα: είναι αυτό που διαφοροποιεί αυτό το μουσείο από οποιοδήποτε άλλο επαρχιακό μουσείο της Ισπανίας.
Συχνές ερωτήσεις
Και ποιοι ήταν αυτοί οι κόμητες που έφτιαξαν το παλάτι;
Κοίτα, εδώ υπάρχει μια πανέμορφη σύμπτωση. Ένας από τους κόμητες του Λουμιάρες, ο Αντόνιο Βαλκάρθελ, ήταν στα χρόνια του χίλια επτακόσια ένας από τους πρώτους αρχαιολόγους της Ισπανίας, ένας ερωτευμένος με τα ρωμαϊκά ερείπια που έπιασε να σκάβει και να μελετά ακριβώς το Λουκέντουμ, την παλιά πόλη από την οποία βγήκε το όνομα του Αλικάντε. Δες τι γυρίσματα κάνει η ζωή: η οικογένεια που έχτισε αυτό το παλάτι της τέχνης ξέθαβε ήδη το παρελθόν της πόλης δύο αιώνες πριν υπάρξει το MARQ.
Και αυτός ο Εμίλιο Βαρέλα που αναφέρεις τόσο;
Ήταν ένας σιωπηλός άνθρωπος, από εκείνους που δεν ψάχνουν ούτε θόρυβο ούτε φήμη. Ενώ τα ονόματα που ακούγονταν τότε έφευγαν για τη Μαδρίτη ή το Παρίσι να βρουν την τύχη τους, εκείνος έμεινε εδώ, στη γωνιά του, πιστός στον τρόπο του να ζωγραφίζει, και σχεδόν δεν είχε αναγνώριση έξω από τον τόπο του όσο ζούσε. Χρειάστηκε να περάσει ο καιρός για να καταλάβουν πόσο μεγάλος ήταν· σήμερα είναι ένα από τα ονόματα που βαραίνουν περισσότερο στη ζωγραφική αυτής της γωνιάς της Μεσογείου. Ένας από εκείνους τους διακριτικούς ιδιοφυείς που εκτιμώνται πολύ αργά.
