Πολλοί τη θεωρούν την ωραιότερη πλατεία του Αλικάντε: το νερό του σιντριβανιού που πέφτει, τα φύλλα των αιωνόβιων φίκων που κινούνται από πάνω και κάποιο πουλί που κάνει φασαρία. Το καλοκαίρι είναι η πιο δροσερή γωνιά του κέντρου. Και σχεδόν κανένας ντόπιος δεν τη λέει με το όνομά της.
Η πλατεία του Ταχυδρομείου
Επίσημα φέρει το όνομα του Γκαμπριέλ Μιρό, ενός συγγραφέα γεννημένου στο Αλικάντε το 1879 και ενός από τους μεγάλους της ισπανικής λογοτεχνίας, διάσημου για τη λεπτή του πρόζα και για το ότι περιέγραψε όσο κανείς το φως και τα τοπία αυτού του τόπου.
Τα πιο γνωστά του μυθιστορήματα, «Ο Πατέρας μας ο Άγιος Δανιήλ» και «Ο λεπρός επίσκοπος», διαδραματίζονται σε μια φανταστική πόλη που λέγεται Ολέθα και που στην πραγματικότητα είναι η Οριουέλα, εδώ δίπλα. Ήταν ένας από τους μεγάλους του νοβεθεντισμού, της γενιάς των συγγραφέων που πρόσεχαν περισσότερο από όλους τη γλώσσα.
Όμως για τους κατοίκους του Αλικάντε αυτή είναι η πλατεία του Ταχυδρομείου (Κορρέος), λόγω του τεράστιου κτιρίου των Ταχυδρομείων και Τηλεγράφων που δεσπόζει εδώ και έναν αιώνα. Είχε διάφορα ονόματα με τον καιρό, ανάλογα με το πώς φυσούσαν οι πολιτικοί άνεμοι, και η λαϊκή χρήση τα αγνόησε όλα.
Η Νεροκουβαλήτρα και οι φίκοι
Στο κέντρο βρίσκεται η Κρήνη της Νεροκουβαλήτρας (Αγουαδόρα), μια χάλκινη γυναίκα που κρατά μια στάμνα, έργο του γλύπτη από το Αλικάντε Βιθέντε Μπανιούλς το 1918. Είναι ένα από εκείνα τα έργα που οι ντόπιοι βλέπουν όλη τους τη ζωή χωρίς να τα βαριούνται ποτέ.
Η μορφή δεν είναι ένα οποιοδήποτε στολίδι: αναπαριστά ένα επάγγελμα που γέμιζε τους δρόμους πριν υπάρξει τρεχούμενο νερό στα σπίτια. Οι νεροκουβαλήτρες μετέφεραν δροσερό νερό από τις δημόσιες κρήνες στα σπίτια, πόρτα πόρτα, κυρίως τα ζεστά καλοκαίρια.
Οι φίκοι είναι αιωνόβιοι γίγαντες καταγεγραμμένοι ως μνημειακά δέντρα, της ίδιας οικογένειας με εκείνους του πάρκου Καναλέχας, και είναι αυτοί που κάνουν την πλατεία το πιο δροσερό σημείο του κέντρου καταμεσής του Αυγούστου.
Το σύνολο —νερό που τρέχει, πυκνή σκιά και παγκάκια— δημιουργεί ένα πραγματικό μικροκλίμα. Είναι από τις λίγες πλατείες μεσογειακής πόλης όπου το μεσημέρι του καλοκαιριού νιώθεις καλά χωρίς άλλο μέσο από τη βλάστηση.
Μη χάσεις
Κανείς δεν τη λέει με το όνομά της
Για τους κατοίκους του Αλικάντε είναι η πλατεία του Ταχυδρομείου, λόγω του κτιρίου που δεσπόζει εδώ και έναν αιώνα.
Γκαμπριέλ Μιρό
Συγγραφέας από το Αλικάντε, του 1879, του νοβεθεντισμού, που περιέγραψε όσο κανείς το φως αυτού του τόπου.
Η Νεροκουβαλήτρα
Του Βιθέντε Μπανιούλς, 1918. Αναπαριστά ένα πραγματικό επάγγελμα: να φέρνεις νερό από τις κρήνες στα σπίτια, πόρτα πόρτα.
Η πιο δροσερή γωνιά
Καταγεγραμμένοι αιωνόβιοι φίκοι συν τρεχούμενο νερό: ένα πραγματικό μικροκλίμα καταμεσής του Αυγούστου.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλικάντε
Βρίσκεται στο κέντρο, ανάμεσα στη Ράμπλα δε Μέντεθ Νούνιεθ και το πάρκο Καναλέχας, οπότε περνάς από εκεί καθώς κινείσαι στην πόλη.
Είναι μια σύντομη στάση, δέκα λεπτών, αλλά από αυτές που εκτιμάς περισσότερο: κάθισε σε ένα παγκάκι στη σκιά και άκου το νερό. Γι' αυτό ακριβώς είναι.
Γύρω υπάρχουν αρκετά εστιατόρια με τραπεζάκια έξω, και η πλατεία λειτουργεί καλά ως σημείο συνάντησης. Το καλοκαίρι είναι το καλύτερο δυνατό διάλειμμα ανάμεσα στις επισκέψεις.
Συχνές ερωτήσεις
Τι έγραψε ο Γκαμπριέλ Μιρό;
Μυθιστορήματα με πρόζα τόσο προσεγμένη που διαβάζεται σχεδόν σαν ποίηση. Τα πιο διάσημα, «Ο Πατέρας μας ο Άγιος Δανιήλ» και «Ο λεπρός επίσκοπος», διαδραματίζονται σε μια φανταστική πόλη, την Ολέθα, που στην πραγματικότητα είναι η Οριουέλα, εδώ δίπλα. Ήταν ένας από τους μεγάλους του ισπανικού νοβεθεντισμού, της γενιάς των συγγραφέων που πρόσεχαν περισσότερο τη μορφή. Πέθανε στη Μαδρίτη το 1930, μόλις πενήντα ενός χρόνων, όταν είχε ακόμη πάρα πολλά να γράψει.
Τι ήταν μια νεροκουβαλήτρα;
Η γυναίκα της κρήνης δεν είναι ένα οποιοδήποτε στολίδι: αναπαριστά ένα επάγγελμα που γέμιζε τους δρόμους πριν υπάρξει τρεχούμενο νερό στα σπίτια. Οι νεροκουβαλήτρες πήγαιναν με τη στάμνα στον ώμο, φέρνοντας δροσερό νερό από τις δημόσιες βρύσες στα σπίτια, πόρτα πόρτα, κυρίως στα ζεστά καλοκαίρια του τόπου. Όταν ο Μπανιούλς τη σμίλεψε, στο Αλικάντε υπήρχαν ακόμη άνθρωποι που ζούσαν από αυτό. Γι' αυτό οι μεγαλύτεροι την κοιτάζουν με τόση αγάπη.
