Alicante · Τι να δεις

Αρένα ταυρομαχιών

Plaza de Toros

Ένας κύκλος από πέτρα και τούβλο με πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες θέσεις και μία από τις παλαιότερες αρένες που στέκουν ακόμη όρθιες στη Βαλενθιανή Κοινότητα. Όμως αυτός ο τόσο γιορτινός τόπος κρύβει ένα πολύ σκοτεινό κεφάλαιο: στο τέλος του Εμφυλίου Πολέμου έπαψε να είναι αρένα και έγινε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Δύο αρένες, η μία πάνω στην άλλη

Την πρώτη αρένα ταυρομαχιών του Αλικάντε την έχτισε το 1848 ο Εμίλιο Χόβερ, ένα από τα μεγάλα ονόματα της αρχιτεκτονικής του Αλικάντε του 19ου αιώνα, ο ίδιος που έστησε το Τεάτρο Πρινθιπάλ μόλις έναν χρόνο νωρίτερα. Ναοί του πολιτισμού και ναοί της γιορτής από το ίδιο γραφείο.

Αυτή που βλέπεις σήμερα είναι καρπός μιας μεγάλης ανακαίνισης του 1888 από τον Χοσέ Γκουαρδιόλα Πικό, που την ξαναεγκαινίασε εκείνο το καλοκαίρι με τα μεγάλα ονόματα της ταυρομαχίας της εποχής: τον Λαγαρτίχο και τον Γκερίτα, δύο θρύλους από την Κόρδοβα. Το ότι η αρένα έκανε πρεμιέρα με αυτούς δείχνει τη φιλοδοξία του σχεδίου.

Με πάνω από δεκαπέντε χιλιάδες θέσεις, ήταν μια εγκατάσταση μεγάλης κλίμακας για την πόλη της εποχής, συγκρίσιμη σε χωρητικότητα με ένα σύγχρονο γήπεδο. Η αρένα ταυρομαχιών ήταν, στην Ισπανία του 19ου αιώνα, ο μεγαλύτερος χώρος δημόσιας συνάθροισης που είχε μια πρωτεύουσα επαρχίας.

Στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1939

Στο τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, ανάμεσα σε αυτούς τους τοίχους στοιβάχτηκαν δημοκρατικοί αιχμάλωτοι σε σκληρότατες συνθήκες ως αρκετά μέσα στο 1939. Ένας χώρος φτιαγμένος για τη γιορτή έγινε φυλακή των ηττημένων, και αυτό λέει αρκετά για το τι ήταν εκείνα τα χρόνια.

Ο λόγος βρίσκεται στη γεωγραφία του τέλους του πολέμου. Το Αλικάντε ήταν η τελευταία μεγάλη πόλη της Δημοκρατίας που έπεσε, στα τέλη Μαρτίου του 1939, και χιλιάδες άνθρωποι συνωστίστηκαν στο λιμάνι με την ελπίδα να διαφύγουν από τη θάλασσα. Μόνο ένα πλοίο, το Στάνμπρουκ, κατάφερε να σαλπάρει.

Όσοι έμειναν παγιδευμένοι στη στεριά στοιβάχτηκαν σε όποιον χώρο ήταν διαθέσιμος: την αρένα ταυρομαχιών, το κάστρο του Σαν Φερνάντο, αυτοσχέδια στρατόπεδα στα περίχωρα. Ολόκληρη η πόλη λειτούργησε για εβδομάδες σαν φυλακή.

Σήμερα η αρένα είναι ξανά αυτό που ήταν, σκηνή για ταυρομαχίες, συναυλίες και εκδηλώσεις με πλήθος κόσμου. Αξίζει όμως να την κοιτάξεις ξέροντας όλα όσα έχει σηκώσει στους ώμους της.

Μη χάσεις

Δύο αρένες η μία πάνω στην άλλη

Η πρώτη του 1848, του Εμίλιο Χόβερ· η σημερινή είναι η ανακαίνιση του 1888 από τον Γκουαρδιόλα Πικό.

Λαγαρτίχο και Γκερίτα

Ξαναεγκαινιάστηκε το 1888 με τα δύο μεγάλα ονόματα της ταυρομαχίας της εποχής, και τα δύο από την Κόρδοβα.

Ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης

Το 1939, με δημοκρατικούς αιχμαλώτους στοιβαγμένους σε σκληρότατες συνθήκες ως αρκετά μέσα στη χρονιά.

Η τελευταία πόλη που έπεσε

Το Αλικάντε άντεξε ως τα τέλη Μαρτίου του 1939, και γι' αυτό εδώ συγκεντρώθηκαν όσοι έφευγαν.

Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλικάντε

Βρίσκεται στο κέντρο, κοντά στην πλατεία Λουθέρος και στη Μερκάδο Θεντράλ, ένα βήμα από τον άξονα της Ράμπλα. Είναι μια σύντομη στάση μέσα στη διαδρομή στο κέντρο.

Απέξω τη βλέπεις ελεύθερα. Το εσωτερικό το επισκέπτεσαι με το Μουσείο Ταυρομαχίας, που ανοίγει σε συγκεκριμένες ώρες, και μπαίνεις επίσης τις μέρες των εκδηλώσεων, που εκτός της περιόδου των ταυρομαχιών είναι συνήθως συναυλίες.

Μαζί με την πλατεία της 25ης Μαΐου, τη Μερκάδο Θεντράλ και τις αποβάθρες της εξορίας, αποτελεί μέρος μιας διαδρομής μνήμης του πολέμου στο Αλικάντε που σχεδόν κανείς δεν κάνει και που η πόλη αξίζει.

Συχνές ερωτήσεις

Ποιοι ήταν ο Λαγαρτίχο και ο Γκερίτα;

Δύο θρύλοι της ταυρομαχίας, ούτε λίγο ούτε πολύ, και οι δύο από την Κόρδοβα. Ο Λαγαρτίχο, που λεγόταν Ραφαέλ Μολίνα, ήταν ο μεγάλος δάσκαλος του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, κομψός και ψυχρός όσο κανείς στην αρένα. Και ο Γκερίτα, ο Ραφαέλ Γκέρρα, ήταν ο διάδοχός του, ένας κυρίαρχος ταυρομάχος που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Το να ξαναεγκαινιαστεί η αρένα μ' αυτούς τους δύο στην αφίσα ήταν σαν να εγκαινιάζεις σήμερα ένα γήπεδο με τα δύο μεγαλύτερα αστέρια της στιγμής. Ολόκληρο γεγονός.

Γιατί κατέληξαν κλεισμένοι εδώ οι αιχμάλωτοι;

Επειδή το Αλικάντε ήταν η τελευταία μεγάλη πόλη της Δημοκρατίας που έπεσε, στα τέλη Μαρτίου του 1939. Χιλιάδες άνθρωποι συνωστίστηκαν στο λιμάνι με την ελπίδα να φύγουν από τη θάλασσα· μόνο ένα πλοίο, το Στάνμπρουκ, κατάφερε να σαλπάρει παραφορτωμένο. Όσοι έμειναν στη στεριά, παγιδευμένοι, στοιβάχτηκαν σε όποιον μεγάλο χώρο μπορούσε να χρησιμεύσει ως πρόχειρο στρατόπεδο, και αυτή η αρένα ήταν ένας από αυτούς, πριν από τα στρατόπεδα του Λος Αλμέντρος και της Αλμπατέρα. Ένα πικρότατο τέλος του πολέμου.

Ανακάλυψε την πόλη Alicante και άκουσέ την με τον δικό σου ρυθμό

Γύρισέ την με ντόπιους ξεναγούς, με τον δικό σου ρυθμό και χωρίς σύνδεση.

Εφαρμογή Viavoy

Άλλα μέρη στην πόλη Alicante

Πλατεία 25ης Μαΐου

Ράμπλα ντε Μέντεθ Νούνιεθ

Θέατρο Πρινθιπάλ

Αίθουσα συναυλιών ADDA

Κάστρο Σαν Φερνάντο

Συγκαθεδρικός ναός Σαν Νικολάς