Een rond van steen en baksteen met meer dan vijftienduizend plaatsen en een van de oudste arena's die in de Valenciaanse Gemeenschap nog overeind staan. Maar deze zo feestelijke plek verbergt een heel duister hoofdstuk: aan het eind van de Spaanse Burgeroorlog hield ze op een arena te zijn en werd ze een concentratiekamp.
Twee arena's, de ene over de andere
De eerste arena voor stierengevechten van Alicante werd in 1848 gebouwd door Emilio Jover, een van de grote namen van de architectuur in Alicante in de 19e eeuw, dezelfde die amper een jaar eerder het Teatro Principal had opgetrokken. Tempels van de cultuur en tempels van het feest uit hetzelfde bureau.
Wat je nu ziet, is het resultaat van een grote verbouwing in 1888 door José Guardiola Picó, die haar die zomer heropende met de grote stierenvechters van dat moment: Lagartijo en Guerrita, twee legendes uit Córdoba. Dat de arena met hen werd ingewijd, zegt iets over de ambitie van het project.
Met meer dan vijftienduizend plaatsen was het een voorziening van grote schaal voor de stad van toen, qua capaciteit vergelijkbaar met een modern stadion. De arena voor stierengevechten was in het Spanje van de 19e eeuw de grootste openbare verzamelplaats die een provinciehoofdstad had.
Concentratiekamp in 1939
Aan het eind van de Spaanse Burgeroorlog werden tussen deze muren republikeinse gevangenen opeengepakt onder zeer zware omstandigheden, tot ver in 1939. Een ruimte bedoeld voor feest werd een gevangenis voor de verslagenen, en dat zegt veel over wat die jaren waren.
De reden ligt in de geografie van het einde van de oorlog. Alicante was de laatste grote stad van de Republiek die viel, eind maart 1939, en duizenden mensen verdrongen zich in de haven in de hoop over zee te vluchten. Maar één schip, de Stanbrook, wist uit te varen.
Wie aan land vastzat, werd opeengepakt in elke beschikbare ruimte: de arena, het Castillo de San Fernando, geïmproviseerde kampen aan de rand van de stad. De hele stad functioneerde wekenlang als een gevangenis.
Vandaag is de arena weer wat ze was, het decor van stierengevechten, concerten en massa-evenementen. Maar het is de moeite waard om ernaar te kijken in het besef van alles wat ze op haar schouders heeft gedragen.
Niet te missen
Twee arena's over elkaar heen
De eerste uit 1848, van Emilio Jover; de huidige is de verbouwing van 1888 door Guardiola Picó.
Lagartijo en Guerrita
Ze werd in 1888 heropend met de twee grote stierenvechters van dat moment, allebei uit Córdoba.
Het was een concentratiekamp
In 1939, met republikeinse gevangenen die onder zeer zware omstandigheden opeengepakt zaten, tot ver in het jaar.
De laatste stad die viel
Alicante hield stand tot eind maart 1939, en daarom verzamelden de mensen op de vlucht zich hier.
Hoe het past in je bezoek aan Alicante
Ze ligt in het centrum, vlak bij de Plaza de los Luceros en de Mercado Central, op een steenworp van de as van de Rambla. Het is een korte stop binnen de route door het centrum.
Van buiten kun je haar vrij bekijken. Het interieur bezoek je via het Museo Taurino, dat op vaste tijden open is, en je komt ook binnen op voorstellingsdagen, die buiten het stierenvechtseizoen meestal concerten zijn.
Samen met de Plaza del 25 de Mayo, de Mercado Central en de kades van de ballingschap maakt ze deel uit van een route langs de herinnering aan de oorlog in Alicante die bijna niemand loopt en die de stad verdient.
Veelgestelde vragen
Wie waren Lagartijo en Guerrita?
Twee legendes van het stierenvechten, niet minder, en allebei uit Córdoba. Lagartijo, die Rafael Molina heette, was de grote meester van de tweede helft van de 19e eeuw, elegant en koel als niemand anders in de arena. En Guerrita, Rafael Guerra, was zijn erfgenaam, een dominante torero die een hele tijd tekende. Dat de arena met die twee op het affiche heropend werd, was alsof je nu een stadion opent met de twee grootste sterren van het moment. Een hele gebeurtenis.
Waarom zaten de gevangenen hier uiteindelijk opgesloten?
Omdat Alicante de laatste grote stad van de Republiek was die viel, eind maart 1939. Duizenden mensen verdrongen zich in de haven in de hoop over zee te vluchten; slechts één schip, de Stanbrook, wist overvol te vertrekken. Wie op het land bleef, gevangen, werd opeengepakt in elke grote ruimte die als geïmproviseerd kamp kon dienen, en deze arena was er een van, vóór de kampen van Los Almendros en Albatera. Een bitter einde van de oorlog.
