Hoi! Ik ben Daan, en ik neem je mee naar de plek waar ik in mijn stad het meest van hou: de boulevard van Alicante, dat balkon over de Middellandse Zee waar alles begon, want Alicante was eerst een haven en pas daarna een stad.
Overzicht
We lopen langs de kades waar de jachten liggen, langs de Real Club de Regatas, over de Explanada met haar zee van marmer onder de palmen, langs het statige Casa Carbonell, en we eindigen met onze voeten bijna in het zand van het Postiguet. We doen het rustig aan, hemd uit de broek en horloge in de zak, want hier neemt men het leven kalm op.
Ik vertel je wie wat heeft gebouwd en wat er op deze kades echt is gebeurd. Onze wandeling begint aan het water in de haven van Alicante.
We beginnen.
Route
Je staat aan het water van de haven van Alicante, waar alles begon. Blijf hier even staan en adem diep in. Merk je het? Die geur van zout, van natte touwen en van bootdiesel is de geur van Alicante van altijd.
- 2
Panoramis, vertier boven het water
Dat moderne, glazen gebouw dat over de kade uitsteekt is Panoramis, een uitgaanscentrum dat al in deze eeuw boven op de haven zelf is gebouwd. Mensen komen hier eten, naar de sportschool of iets drinken met het water onder hun voeten.
Kijk omhoog naar dat elegante gebouw met een sfeer van een andere tijd, midden in de haven. Het is de Real Club de Regatas, en hij is er terecht trots op een van de oudste jachtclubs van Spanje te zijn.
Blijf hier even staan en praat zachter, want dit stuk kade bewaart een van de zwaarste en mooiste verhalen van Alicante. We zijn eind maart negentienhonderdnegenendertig.
- 5
De muziekkiosk
Kijk naar die witte schelp, dat open tempeltje midden op de promenade. Het is de muziekkiosk, en het is geen simpele versiering: generaties lang klom op zondagmiddagen en zomeravonden de gemeentelijke fanfare daar naar boven om te spelen terwijl de hele stad eromheen wandelde.
- 6
Een wandelweg gewonnen op de zee
Heel deze wandelweg waarop je loopt is aan het water ontfutseld: anderhalve eeuw geleden was daar waar jij loopt zee en zand. Toen hij werd aangelegd, veranderde hij meerdere keren van naam, al naargelang wat elke tijd en elke partij bepaalde. De mensen van Alicante noemden hem intussen maar op één manier: “la Explanada”.
Kijk nu naar de grond en til dan langzaam je blik op, want je bent op de beroemdste plek van Alicante. Dit is de Explanada de España, de grote openluchtsalon van de stad, een halve kilometer promenade tussen vier rijen palmbomen die zelfs midden in augustus schaduw geven.
- 8
Het mozaïek van de golven
Hurk even neer en kijk van dichtbij naar één enkel mozaïeksteentje: het is een stukje marmer ter grootte van een nagel, met de hand gesneden en gelegd. Vermenigvuldig het nu met meer dan zes en een half miljoen.
Kijk omhoog naar de palmen. Het zijn dadelpalmen, hoog en slank, en er zijn er honderden die die vier perfecte rijen vormen die de promenade veranderen in een tunnel van groene schaduw.
Til nu je hoofd goed op en kijk naar dat prachtige gebouw, het elegantste van heel het front aan zee, met zijn balkons, zijn zuilen en die afgeronde hoek die bekroond is als een bruidstaart.
- 11
Kiosko Peret
Precies hier, midden op de Explanada, moet je stoppen bij het Kiosko Peret, een echte instelling.
- 12
De gevels aan zee
Kijk naar de aangrenzende gebouwen, die ook over het water hangen met hun erkers en hun ijzeren balkons. De burgerij bouwde ze aan het eind van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw, toen Alicante rijk werd door via zijn haven wijn, amandelen en turrón te exporteren.
Kijk naar deze havenkom vol zeilboten en witte jachten, met de boegen allemaal naar dezelfde kant gericht. Het is de Marina Deportiva, het sporthart van de haven, en het is geen gewone haven.
Je staat op een van de plekken met de meeste betekenis van Alicante, ook al lijkt het op het eerste gezicht gewoon een drukke kruising. Het heet Puerta del Mar, en de naam is geen gril: hier, juist hier, stond eeuwenlang een van de poorten van de stadsmuur die de stad omringde en beschermde.
- 15
Het poortje dat de naam gaf
Hier, in de oude muur die de stad afsloot, was naast de grote zeepoort ook een kleine poort, wat in het oud Spaans een “postigo” heette: een bescheiden dienstingang, bijna stiekem.
- 16
De vuurtoren van de havenmond
Kijk de zee op, naar de monding van de haven, waar de pier het water in loopt. Daar, op de punt, brandt een licht dat al meer dan een eeuw de schepen door de duisternis leidt en hun zegt waar ze naar binnen moeten zonder op de rotsen te pletter te slaan.
- 17
El Paseo de Gómiz
Merk hoe de promenade verandert: je laat het mozaïek en de palmen van de grote salon achter je en komt op een opener promenade, met het zand aan de ene kant en de zee voor je. Het is de Paseo de Gómiz, de boulevard die langs het strand van het centrum loopt.
- 18
Restaurant Gómiz
Hier, op strandhoogte, op nummer drie van de Paseo de Gómiz zelf, vind je het restaurant Gómiz, met het terras bijna bovenop het zand. Het is de klassieke strandplek van Alicante: je komt in zwembroek aan, gaat met de zee voor je zitten en bestelt zonder omhaal.
En hier heb je het: het strand van Postiguet, bijna een kilometer goudkleurig zand midden in het centrum van de stad, met de berg die erachter oprijst als een gordijn van steen.
- 20
De zeebaden uit de 19e eeuw
Stel je dit zand voor van anderhalve eeuw geleden, zonder parasols en strandtentjes.
- 21
De zonsopgangen boven zee
Let op waarheen dit strand kijkt: naar het oosten, de open zee in. Dat betekent dat hier de zon uit het water opkomt. Als je ooit vroeg opstaat, kom het dan zien: de Middellandse Zee die oranje oplicht en de eerste duik van de dag bijna helemaal voor jezelf.
- 22
Las Hogueras en de zee
Nog een laatste opmerking om deze mensen te begrijpen. In de kortste nacht van het jaar, die van San Juan, staat Alicante in brand: het zijn de Hogueras, het grote feest, wanneer overal in de stad enorme kartonnen monumenten worden verbrand tussen voetzoekers, fanfare en buskruit.
- 23
Het station La Marina en de TRAM
Aan het einde van de promenade, waar het zand ophoudt, zie je de rails en de tramhalte: het is het station La Marina, het eindpunt van een heel bijzondere lijn.
