Zes Dorische zuilen die een driehoekig fronton dragen, als een klassieke tempel midden in de stad neergezet. Het werd tussen 1846 en 1847 gebouwd naar een ontwerp van Emilio Jover en ging open op 25 september 1847. Aanvankelijk noemden ze het gewoon het Teatro Nuevo, het nieuwe theater, tot het de titel Principal op eigen verdienste verwierf.
Een neoclassicistische tempel voor de burgerij
De Dorische portiek met fronton is geen toevallige keuze: in het Spanje van de 19e eeuw gold een theater als een stedelijke voorziening van de eerste rang, en de klassieke vormentaal gaf het institutionele waardigheid. Een theater moest op een Griekse tempel lijken.
Daarachter staat de stedelijke burgerij die zich in de provinciehoofdsteden aan het vestigen was. Een theater voor opera en toneel was het teken dat een stad had opgehouden een groot dorp te zijn, net als een sociëteit, een overdekte markt of een met bomen omzoomde promenade.
Emilio Jover was een van de grote namen van de architectuur in Alicante in de 19e eeuw, en in diezelfde jaren bouwde hij zowel culturele voorzieningen als de eerste arena voor stierengevechten van de stad. Tempels van de cultuur en tempels van het feest kwamen uit hetzelfde bureau.
Oorlog, wederopbouw en programmering
Het opende met een romantisch drama, Guzmán el Bueno, en die keuze was niet toevallig: de hoofdpersoon is de middeleeuwse ridder die in 1294 Tarifa verdedigde toen de vijand zijn zoon gevangennam en dreigde hem te doden als hij de vesting niet overgaf. Het drama van de plicht boven alles was de smaak van die tijd.
In februari 1939, midden in de Spaanse Burgeroorlog, werd het bij een bombardement half verwoest, en het moest in de jaren daarna worden herbouwd. Alicante werd herhaaldelijk vanuit de lucht getroffen, en dit gebouw is een van de vele die dat teken dragen.
Eind 20e eeuw werd het grondig verbouwd om het toneel te vergroten en de toneeltechniek te moderniseren, en daardoor kan het nu grote producties programmeren. Van buiten bewaart het daarentegen de neoclassicistische waardigheid van altijd.
Binnen is plaats voor iets meer dan duizend toeschouwers, verdeeld over verschillende rangen met loges, in de klassieke Italiaanse opstelling. Het is nog altijd het culturele hart van de stad, met opera, zarzuela, toneel en concerten het hele seizoen door.
Niet te missen
Een Griekse tempel in de stad
Zes Dorische zuilen en een fronton: in de 19e eeuw was een theater een stedelijke voorziening van de eerste rang.
Het heette het Teatro Nuevo
Om het te onderscheiden van een ouder theater. De titel Principal verwierf het op eigen verdienste.
Een bombardement verwoestte het
In februari 1939. Het moest in de jaren daarna worden herbouwd.
Duizend toeschouwers in loges
Klassieke Italiaanse opstelling. Op het programma staan het hele jaar opera, zarzuela, toneel en concerten.
Hoe het past in je bezoek aan Alicante
Het staat aan de Plaza de Ruperto Chapí, naast de Rambla de Méndez Núñez en op twee minuten van de Mercado Central, midden in het centrum. Je komt er vanzelf langs als je door de stad loopt.
Het interieur kun je zien met een rondleiding op vaste tijden, en dat is de moeite waard als het uitkomt, want de zaal met zijn loges is prachtig. Het mooiste is natuurlijk dat je een voorstelling kunt meepikken.
Ga recht voor de portiek staan om het te bekijken: het gebouw is gecomponeerd om van voren en van enige afstand te worden gezien, en van opzij verliest het al zijn kracht.
Veelgestelde vragen
Wie was die Guzmán el Bueno van het stuk?
Goede vraag, want het drama dat het theater inwijdde, koos zijn held niet toevallig. Guzmán el Bueno was een middeleeuwse ridder die in 1294 de vesting van Tarifa verdedigde toen de vijand zijn zoon gevangennam en dreigde hem te doden als hij de stad niet overgaf. Men zegt dat Guzmán, liever dan zijn koning te verraden, zijn eigen dolk van de muur wierp zodat ze hem ermee zouden doden. Daar kreeg hij de bijnaam “de Goede” vandaan, die de geschiedenis in is gegaan.
