Sześć kolumn doryckich podtrzymujących trójkątny fronton, jak klasyczna świątynia postawiona pośrodku miasta. Wzniesiono go między 1846 a 1847 rokiem według projektu Emilia Jovera, a otwarto 25 września 1847 roku. Na początku nazywano go po prostu Teatro Nuevo („Nowy Teatr”), aż własnymi zasługami zdobył miano Principal („Główny”).
Neoklasyczna świątynia dla mieszczaństwa
Portyk dorycki z frontonem nie jest przypadkowym wyborem: w Hiszpanii XIX wieku teatr pomyślany był jako obiekt obywatelski najwyższej rangi, a klasyczny język architektury nadawał mu instytucjonalną godność. Teatr miał wyglądać jak grecka świątynia.
Stoi za tym miejskie mieszczaństwo, które umacniało się wtedy w stolicach prowincji. Teatr operowy i dramatyczny był znakiem, że miasto przestało być dużą wsią, tak samo jak kasyno, kryta hala targowa czy obsadzona drzewami promenada.
Emilio Jover był jednym z wielkich nazwisk architektury Alicante XIX wieku i w tych samych latach wznosił zarówno obiekty kulturalne, jak i pierwszą w mieście arenę walk byków. Świątynie kultury i świątynie corridy wychodziły z tej samej pracowni.
Wojna, odbudowa i repertuar
Teatr otwarto romantycznym dramatem Guzmán el Bueno i ten wybór nie był przypadkowy: bohaterem jest średniowieczny rycerz, który w 1294 roku bronił Tarify, kiedy wróg pojmał jego syna i zagroził, że go zabije, jeśli rycerz nie odda twierdzy. Dramat obowiązku ponad wszystko odpowiadał gustom epoki.
W lutym 1939 roku, w samym środku wojny domowej, bombardowanie zniszczyło go w połowie i trzeba go było odbudować w kolejnych latach. Alicante było wielokrotnie atakowane z powietrza, a ten budynek jest jednym z wielu, które noszą ten ślad.
Pod koniec XX wieku przeszedł gruntowną przebudowę, która powiększyła scenę i unowocześniła maszynerię – to dzięki niej może dziś wystawiać duże produkcje. Z zewnątrz natomiast zachował niezmienną neoklasyczną godność.
W środku mieści się nieco ponad tysiąc widzów na kilku kondygnacjach lóż, w klasycznym układzie włoskim. Wciąż jest kulturalnym sercem miasta, z operą, zarzuelą, teatrem i koncertami przez cały sezon.
Nie do przegapienia
Grecka świątynia w mieście
Sześć kolumn doryckich i fronton: w XIX wieku teatr był obiektem obywatelskim najwyższej rangi.
Nazywał się Teatro Nuevo
Żeby odróżnić go od innego, starszego. Miano Principal zdobył własnymi zasługami.
Zniszczyło go bombardowanie
W lutym 1939 roku. Trzeba go było odbudować w kolejnych latach.
Tysiąc widzów w lożach
Klasyczny układ włoski. W repertuarze opera, zarzuela, teatr i koncerty przez cały rok.
Jak wpleść go w zwiedzanie Alicante
Stoi przy Plaza de Ruperto Chapí, obok alei Rambla de Méndez Núñez i dwie minuty od hali Mercado Central, w samym centrum. Przechodzisz obok niego, poruszając się po mieście.
Wnętrze można obejrzeć podczas zwiedzania z przewodnikiem w określonych godzinach i warto, jeśli ci pasuje, bo widownia z lożami to prawdziwe cacko. Najlepiej oczywiście trafić na przedstawienie.
Stań naprzeciwko portyku, żeby go obejrzeć: budynek skomponowano tak, by oglądać go z przodu i z pewnej odległości, a z boku traci całą siłę.
Najczęstsze pytania
Kim był ten Guzmán el Bueno ze sztuki?
Dobre pytanie, bo dramat, którym otwarto teatr, nie wybrał swojego bohatera przypadkiem. Guzmán el Bueno był średniowiecznym rycerzem, który w 1294 roku bronił twierdzy Tarifa, kiedy wróg pojmał jego syna i zagroził, że go zabije, jeśli Guzmán nie wyda miasta. Mówi się, że Guzmán, zamiast zdradzić swojego króla, rzucił z murów własny sztylet, żeby nim zabito syna. Stąd wziął się przydomek „el Bueno”, czyli Dobry, który przeszedł do historii.
