Barokowy pałac z XVIII wieku z dwiema bliźniaczymi wieżami o wysokości trzydziestu pięciu metrów, które flankują fasadę o idealnej symetrii. Pomyślano go tak, żeby oglądać go od frontu, ze środka placu, i warto posłuchać tej wskazówki: stanąć tam i objąć go wzrokiem w całości – dokładnie o taki efekt chodziło temu, kto go zaprojektował.
Osiemdziesiąt lat na ukończenie fasady
Budowa ruszyła na początku XVIII wieku i ciągnęła się przez dziesięciolecia, bo umierali kolejni odpowiedzialni za nią ludzie, a w kasie brakowało pieniędzy, aż architekt Lorenzo Chápuli zakończył ją w 1780 roku. Taka powolność była typowa dla hiszpańskiej architektury świeckiej tego okresu, całkowicie zależnej od finansów miejskich.
Efekt to powściągliwy późny barok: trzy kondygnacje zwieńczone balustradą, dwie bliźniacze wieże i wielki portal pośrodku. Symetria jest ścisła, a dekoracja skupia się na osi środkowej, bo właśnie tam budynek chce, żebyś patrzył.
Przy głównym wejściu przyjrzyj się kolumnom salomońskim – skręconym jak pień winorośli – i herbowi miasta wykutemu nad nimi w białym marmurze. To jedyne miejsce, w którym budynek pozwala sobie na przepych.
Salony i królowa, która przyjechała pociągiem
W środku zachowały się reprezentacyjne salony z dziełami miejscowych malarzy, wśród nich Salón Azul, oraz komnata, w której spała Izabela II podczas wizyty w Alicante. Ten szczegół mówi więcej, niż się wydaje.
Królowa przyjechała w 1858 roku, żeby otworzyć linię kolejową łączącą Madryt z Alicante, jedno z wielkich dzieł inżynierii tamtych czasów, które po raz pierwszy przybliżyło stolicę do Morza Śródziemnego. To, że monarchini odbyła tę podróż osobiście, świadczy o symbolicznej wadze tego wydarzenia.
Ta kolej zmieniła miasto. Alicante stało się naturalnym portem Madrytu, ze wszystkim, co to oznacza dla ruchu towarów i ludzi, i właśnie tym tłumaczy się dużą część jego rozwoju urbanistycznego w XIX i XX wieku.
W posadzce sieni znajduje się Cota Cero, punkt, od którego mierzy się wszystkie wysokości nad poziomem morza w Hiszpanii, wyznaczony na podstawie mareografu w porcie w Alicante. To mało znany i dość niezwykły fakt: każdą wysokość w kraju oblicza się względem tego budynku.
Nie do przegapienia
Osiemdziesiąt lat budowy
Zaczęty na początku XVIII wieku, a w 1780 roku dokończył go Lorenzo Chápuli, po latach zgonów i biedy.
Dwie wieże po 35 metrów
Ścisła symetria, dekoracja skupiona na osi środkowej i kolumny salomońskie w portalu.
Tu spała Izabela II
Przyjechała w 1858 roku otworzyć linię kolejową Madryt-Alicante, która uczyniła z miasta port Madrytu.
Cota Cero Hiszpanii
W sieni: punkt, od którego mierzy się wszystkie wysokości nad poziomem morza w kraju.
Jak wpleść go w zwiedzanie Alicante
Dominuje nad Plaza del Ayuntamiento, na starym mieście, dwie minuty od konkatedry i pięć od Explanady. To obowiązkowy punkt na każdej trasie po centrum.
Wnętrze można zwiedzać w ograniczonych godzinach, zależnych od pracy urzędu, więc warto to wcześniej sprawdzić. Cota Cero w sieni zobaczysz, wchodząc tylko do westybulu.
Stań na środku placu, żeby na niego popatrzeć, policz okna i przyjrzyj się dwóm wieżom: właśnie tego patrzenia od frontu budynek się domaga. A w popołudniowym świetle złocisty kamień fasady bardzo zyskuje.
Najczęstsze pytania
Skąd pochodzi nazwa Alicante?
Z bardzo dawnych czasów, a jej znaczenie jest piękne. Rzymianie mieli tu niedaleko miasto zwane Lucentum, co znaczy mniej więcej „miasto światła”. Kiedy przybyli muzułmanie, przerobili je na Al-Laqant, a stąd wzięło się Alacant po walencku i Alicante po kastylijsku. Zobacz, jak to pasuje: miasto skąpane w słońcu niemal przez cały rok ma światło w nazwie od ponad dwóch tysięcy lat.
A dlaczego przyjechała tu na nocleg królowa?
Z powodu bardzo typowego dla jej epoki: pociągu. W tysiąc osiemset pięćdziesiątym ósmym roku otwarto linię kolejową łączącą Madryt z Alicante, jedno z wielkich dzieł tamtych czasów, które w końcu przybliżyło stolicę do morza. Izabela Druga przyjechała osobiście, żeby to uczcić, a miasto ugościło ją z wielką pompą w tym pałacu. Ten pociąg zmienił Alicante na zawsze: zrobił z jego portu i plaż okno na morze dla całego Madrytu.
