Alicante było portem, zanim stało się miastem, i tędy wpływało i wypływało wszystko: wino, migdały, ludzie, którzy wyjeżdżali szukać szczęścia, i ludzie, którzy przybywali tylko z tym, co mieli na sobie. To wielki balkon mieszkańców Alicante nad Morzem Śródziemnym i wciąż pachnie tu solą, mokrą liną i paliwem łodzi.
Wino, które rozsławiło miasto
Z tego portu wypływał produkt, który rozniósł nazwę Alicante po pół Europy: Fondillón, słodkie, długo leżakowane czerwone wino, dojrzewające latami w beczce, robione z przejrzałych winogron monastrell. Eksportowano je stąd, kiedy prawie nikt na kontynencie nie umiałby wskazać miasta na mapie.
Jego prestiż był tak wielki, że wspomina się o nim w literaturze europejskiej XVII i XVIII wieku, a tradycja głosi, że było ulubionym winem Ludwika XIV, króla Francji, który prosił o nie nawet na łożu śmierci. Omal nie zniknęło za sprawą filoksery, a w ostatnich dziesięcioleciach znów je odrodzono.
Razem z winem wypływały migdały, rodzynki, trawa esparto i sól z okolicznych salin. Alicante przez wieki żyło z eksportu płodów rolnych, a port był jego jedyną ważną infrastrukturą; cała reszta wyrosła wokół niego.
A kolej zmieniła wszystko
W 1858 roku otwarto linię kolejową Madryt-Alicante, jedno z wielkich dzieł inżynierii w Hiszpanii XIX wieku, a Izabela II przyjechała osobiście, żeby to uczcić. To uczyniło z tego portu naturalny port Madrytu, ze wszystkimi tego konsekwencjami.
Rozwój XIX i XX wieku tłumaczy się właśnie tym: ruch towarów, rozrost miasta, zburzenie murów i powstanie promenady nadmorskiej to bezpośrednie skutki tego połączenia.
Dziś port łączy trzy różne funkcje: ruch handlowy i wycieczkowców, przystań jachtową z regatami dookoła świata oraz miejski wypoczynek, z promenadą, lokalami i strefą pieszą, którą miasto stopniowo odzyskiwało.
I przechowuje bolesną pamięć. Na tych samych nabrzeżach w marcu 1939 roku tłoczyły się tysiące republikanów, czekających na statek, który zabrałby ich na emigrację – to jeden z najcięższych epizodów w historii miasta.
Nie do przegapienia
Fondillón
Słodkie, długo leżakowane czerwone wino z monastrell, eksportowane do pół Europy. Omal nie przepadło przez filokserę.
Najpierw port, potem miasto
Wino, migdały, rodzynki, esparto i sól. Cała reszta wyrosła wokół tej infrastruktury.
Pociąg z 1858 roku
Linia Madryt-Alicante uczyniła z niego naturalny port stolicy. Izabela II przyjechała ją otworzyć.
Rejsy na wyspę Tabarca
Jedyna zamieszkana wyspa regionu Walencji, pół godziny rejsu stąd.
Jak wpleść go w zwiedzanie Alicante
Leży obok promenady Explanada de España, a od starego miasta oddziela go Plaza Puerta del Mar, która była dosłownie bramą w murach otwartą na morze.
Zwiedzisz go pieszo: od Explanady aż do przystani jachtowej ciągnie się nieprzerwana promenada dla pieszych, z tradycyjnymi łodziami i zacumowanymi jachtami po jednej stronie i miastem po drugiej. To płaski, przyjemny spacer o każdej porze.
Stąd odpływają statki na wyspę Tabarca, jedyną zamieszkaną wyspę regionu Walencji, pół godziny rejsu stąd. To najlepsza półdniowa wycieczka, jaką możesz zrobić z centrum Alicante.
Najczęstsze pytania
Co wypływało z tego portu i rozsławiło Alicante?
Wino, i to bardzo szczególne: Fondillón. To słodkie, długo leżakowane czerwone wino, dojrzewające latami w beczce, które stąd eksportowano do pół Europy, kiedy prawie nikt nie wiedział, gdzie leży Alicante. Mówi się, że było ulubionym winem Ludwika XIV, który prosił o nie nawet na łożu śmierci. Z tych nabrzeży beczki płynęły na północ, a razem z nimi nazwa mojej ziemi.
Skąd pochodzi nazwa Alicante?
Z bardzo daleka. Kartagińczycy Hamilkara Barkasa zbudowali w tej okolicy twierdzę, którą nazwali Akra Leuke, „biały cypel”, od koloru góry. Rzymianie nazwali ją Lucentum, co niektórzy tłumaczą jako „miasto światła”, a Arabowie Al-Laqant. Z tego Laqant, z ust do ust i z wieku na wiek, wyrosło dzisiejsze Alicante. Trzy różne ludy i wszystkie widziały to samo: światło i białą skałę nad morzem.
