Najelegantszy budynek nadmorskiej promenady, z balkonami, kolumnami i zaokrąglonym narożnikiem zwieńczonym jak tort weselny. Kryje się za nim historia zranionej dumy: wzniósł go przemysłowiec, który poczuł się zlekceważony we własnym mieście i postanowił zbudować w innym najdroższy i najbardziej okazały budynek, na jaki było go stać.
Zemsta w kamieniu
Wzniósł go w latach dwudziestych Enrique Carbonell, przemysłowiec włókienniczy, który zbił majątek w Alcoy, mieście fabrycznym w głębi prowincji. Tradycja mówi, że poczuł się zlekceważony przez wyższe sfery Alcoy i postanowił przenieść się do Alicante.
I nie przyjechał, żeby dyskretnie wtopić się w otoczenie: zbudował najwyższy, najdroższy i najbardziej okazały budynek w mieście, w pierwszej linii zabudowy nad samym morzem, żeby było go widać z daleka, nawet ze statków wpływających do portu. To deklaracja intencji, której trudno nie zrozumieć.
Pieniądze pochodziły z Alcoy, i to jest ciekawe. To miasto w głębi lądu było jednym z pierwszych ośrodków przemysłowych Hiszpanii: wśród gór kominy fabryk włókienniczych, papierniczych i metalowych dymiły już wtedy, gdy prawie cały kraj był jeszcze wsią. Z tego fabrycznego bogactwa wyrosła ta fasada.
Architekt, który ukształtował wytworne Alicante
Carbonell zatrudnił najlepszego architekta tamtych czasów, Juana Vidala Ramosa, i nie liczył się z kosztami. Efekt to eklektyczny budynek o wielkim rozmachu: obrabiany kamień, przeszklone galerie, przez które wpada słońce, i mieszanka odwołań do dawnych stylów, która z każdej strony krzyczy luksusem.
Vidal Ramos był w tamtych latach gwiazdą architektury Alicante i odcisnął piętno na połowie miasta: to on zaprojektował też pałac Rady Prowincji (Diputación), a razem z architektem Francisco Fajardo Mercado Central. Potrafił łączyć luksus z kamieniem w sposób, który ukształtował szlachetne oblicze miasta z początku XX wieku.
Przyjrzyj się zaokrąglonemu narożnikowi zwieńczonemu bryłą z kopułą: to kompozycyjny gest, dzięki któremu rozpoznasz budynek z każdego miejsca promenady, i pomyślano go właśnie po to, żeby był widoczny od strony morza.
Sto lat później to wciąż budynek, na który wszyscy patrzą i który wszyscy fotografują na Explanadzie. Ta zemsta się udała: dom tak piękny, że w końcu pokochało go całe miasto.
Nie do przegapienia
Zbudowany na złość
Przemysłowiec z Alcoy, który poczuł się tam zlekceważony, przyjechał tutaj, żeby wznieść najbardziej okazały budynek.
Pieniądze z tekstyliów Alcoy
Jedno z pierwszych miast przemysłowych Hiszpanii, z kominami fabryk, kiedy kraj był jeszcze wsią.
Juan Vidal Ramos
Gwiazda architektury w mieście: to także jego pałac Rady Prowincji i Mercado Central.
Narożnik to cały gest
Zaokrąglony i zwieńczony kopułą, pomyślany tak, żeby był widoczny od strony morza i z całej promenady.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Alicante
Stoi na promenadzie Explanada de España, na jej końcu najbliższym portu, więc mijasz go, spacerując wzdłuż morza.
Nie można go zwiedzać w środku: to prywatne mieszkania i biura. Oglądasz fasadę, a żeby dobrze ją zobaczyć, trzeba odejść w stronę środka Explanady i spojrzeć na nią od dołu do góry, bo z bliska wysokość ją skraca.
Najlepsze światło jest po południu, kiedy słońce pada na fasadę na wprost od strony morza. Nocą budynek jest oświetlony i staje się jednym z nocnych widoków miasta.
Najczęstsze pytania
Czy ten architekt zostawił w mieście więcej śladów?
Mnóstwo. Juan Vidal Ramos był w tamtych latach gwiazdą architektury Alicante i to jego dziełem jest też na przykład siedziba Rady Prowincji (Diputación), ten imponujący pałac, z którego rządzi się prowincją. Miał sposób łączenia luksusu i kamienia, który ukształtował szlachetne oblicze miasta z początku dwudziestego wieku. Kiedy będziesz spacerować po Alicante i coś wyda ci się szczególnie wytworne, sprawdź, kto to podpisał: całkiem możliwe, że właśnie on.
A skąd wzięło się tyle pieniędzy, żeby ją zbudować?
Z fabryk w Alcoy, i to nie przypadek. To miasteczko w głębi lądu było jednym z pierwszych miast przemysłowych Hiszpanii: między górami kominy przędzalni, papierni i zakładów metalowych już dymiły, kiedy prawie cały kraj był jeszcze wsią. Z tego fabrycznego bogactwa z głębi lądu wyrósł, kamień po kamieniu, ten marmurowy kaprys nad morzem. Za widoki zapłacił stukot krosien.
