Prawie kilometr złocistego piasku w samym środku miasta, z górą wznoszącą się z tyłu jak kamienna kurtyna. To właśnie wyróżnia Alicante: nie musisz brać samochodu, żeby pojechać na plażę – plaża jest tutaj, dziesięć minut od wszystkiego, między miastem a morzem.
Plaża, która jest dzielnicą
Postiguet to plaża miejska w dosłownym sensie: wychodzi wprost na stare miasto, ma nadmorską promenadę, przystanek tramwaju, a na jednym końcu windę na zamek. Mieszkańcy Alicante schodzą tu popływać przed obiadem albo po pracy, tak jak wychodzi się na spacer.
To zmienia atmosferę. To nie plaża kurortu ani osiedla: kąpie się tu każdy, od przejezdnego turysty po sąsiada od urodzenia, z dziećmi, z emerytami biegającymi brzegiem i z tym „stuk, stuk” paletek, które jest ścieżką dźwiękową hiszpańskiego lata.
Nazwa pochodzi od słowa postigo, czyli furtka: stała tu jedna z mniejszych bram w murze otaczającym miasto, ta wychodząca na ten odcinek wybrzeża. Kiedy w XIX wieku zburzono mury, plaża została wchłonięta przez tkankę miasta.
Góra z tyłu i kamienna twarz
Tłem jest góra Benacantil, z zamkiem zawieszonym ponad sto pięćdziesiąt metrów nad piaskiem. To połączenie miejskiej plaży ze średniowieczną twierdzą nad nią sprawia, że widoku Alicante nie da się z niczym pomylić.
Popatrz na profil góry z brzegu albo z wody: widać czoło, nos i podbródek zwrócone ku niebu. Mieszkańcy Alicante nazywają go Cara del Moro, czyli Twarz Maura, a tradycja mówi, że to skamieniała twarz zakochanego Maura, który dał się umrzeć z żalu.
To jedna z tych rzeczy, których raz zobaczonych nie da się już nie widzieć. I działa tym lepiej, im dalej jesteś, więc najwyraźniej widać ją z wody albo ze wschodniego końca plaży.
W środku sierpnia nie ma tu gdzie szpilki wcisnąć – to cena posiadania plaży w centrum. Poza lipcem i sierpniem, a także wczesnym rankiem, to zupełnie inne doświadczenie.
Nie do przegapienia
Plaża w centrum
Kilometr piasku dziesięć minut pieszo od wszystkiego. Żeby popływać, nie potrzebujesz samochodu.
Nazwa pochodzi od bramy
Postiguet, od postigo, czyli furtka: stała tu jedna z mniejszych bram w murze, ta wychodząca na morze.
Cara del Moro
Profil góry oglądany z brzegu rysuje czoło, nos i podbródek.
Winda na zamek
Na jednym końcu plaży, wykuta w skale. Plaża i zamek tego samego przedpołudnia.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Alicante
Leży na wschodnim końcu promenady Explanada de España, za Plaza Puerta del Mar. Dojdziesz tu pieszo z każdego miejsca w centrum w niecałe dziesięć minut.
Na jej końcu jest wejście do windy, która wjeżdża na zamek Santa Bárbara, wykutej w skale góry. To wygodny sposób, żeby wjechać na górę, a połączenie plaży i zamku tego samego przedpołudnia jest jak najbardziej wykonalne.
Ma wszystkie udogodnienia miejskiej plaży: prysznice, ratowników, leżaki, bary plażowe i ułatwienia dla osób z niepełnosprawnościami. A jeśli szukasz więcej miejsca, plaża San Juan, dalej na północ, jest dużo szersza i dojedziesz do niej tramwajem w dwadzieścia minut.
Najczęstsze pytania
Czy to prawda, że ta góra ma kształt twarzy?
Przyjrzyj się dobrze profilowi góry, zwłaszcza z brzegu albo z wody: zobaczysz czoło, nos i podbródek zwrócone ku niebu. My, mieszkańcy Alicante, nazywamy go „Cara del Moro”, Twarz Maura, a opowiada się, że to skamieniała twarz zakochanego Maura, który dał się zabić żalowi. To jedna z tych rzeczy, od których, kiedy już je zobaczysz, nie możesz oderwać wzroku. Zobaczymy, czy ją wypatrzysz, zanim zejdziesz na piasek.
A ten zamek, który wieńczy górę?
To zamek Santa Bárbara, jedna z największych średniowiecznych twierdz w Hiszpanii, zawieszona ponad sto pięćdziesiąt metrów nad plażą. A wiesz, skąd ta nazwa? Bo wojska chrześcijańskie odebrały go muzułmanom czwartego grudnia 1248 roku, w dniu świętej Barbary, i nadały mu imię świętej z tego dnia. Z góry widać całą zatokę; jeśli masz czas, wejdź, choćby o zachodzie słońca.
