Pół kilometra promenady między czterema rzędami palm, a pod stopami falista mozaika naśladująca morskie fale: ponad sześć i pół miliona marmurowych kostek w trzech kolorach, czerwonym, kremowym i niebieskim, ułożonych ręcznie. To najsłynniejsze miejsce w Alicante, obecne na wszystkich pocztówkach.
Nawierzchnia, która się porusza
Wzór to ciągła falista linia biegnąca przez całą promenadę i dająca prawdziwe złudzenie optyczne: kiedy idziesz i patrzysz pod nogi, fale zdają się płynąć razem z tobą. Niektórzy mówią, że jeśli patrzy się na nie dość długo, można dostać lekkich zawrotów głowy, jak na prawdziwym morzu.
To mozaika z małych marmurowych kostek, układanych jedna po drugiej. Skala tej pracy – ponad sześć i pół miliona kostek na pół kilometra – tłumaczy, dlaczego stała się wizualnym symbolem miasta.
A jednak jest młodsza, niż się wydaje: falistą nawierzchnię ułożono pod koniec lat pięćdziesiątych XX wieku. Wcześniej była tu zwyczajna i dość nijaka nawierzchnia. Ktoś wpadł na pomysł, żeby narysować morze na ziemi, i trafił w sedno; dziś wygląda, jakby była tu od zawsze.
Salon miasta
Palmy to daktylowce, wysokie i smukłe, a setki z nich tworzą cztery idealne rzędy, które zamieniają promenadę w tunel zielonego cienia nawet w środku sierpnia. Palma to symbol tej ziemi: w sąsiednim regionie, w Elche, rośnie największy gaj palmowy w Europie, posadzony przez Arabów ponad tysiąc lat temu, dziś obiekt światowego dziedzictwa UNESCO.
Pod tymi palmami streszcza się życie Alicante. Rano emeryci z gazetą. W południe ludzie szukający cienia. O zmierzchu całe rodziny na tradycyjnym spacerze i zapełniające się ogródki kawiarni. Latem pojawiają się stoiska z książkami, małe targi i koncerty.
Promenada od ponad stu lat jest miejscem spotkań mieszkańców: powstała na terenie odebranym morzu po zburzeniu murów w XIX wieku i od tamtej pory była wielokrotnie przebudowywana, nie tracąc swojej funkcji.
Usiąść na ławce i patrzeć na przechodzących ludzi z widokiem na morze to tutaj całkowicie poważny plan, i właśnie w tym tkwi klucz do tego miejsca: to nie dekoracja do fotografowania, tylko miejsce, w którym miasto oddycha.
Nie do przegapienia
6,5 miliona kostek
Marmur w trzech kolorach – czerwonym, kremowym i niebieskim – ułożony ręcznie na pół kilometrze promenady.
Nawierzchnia się porusza
Falisty wzór daje prawdziwe złudzenie optyczne: kiedy idziesz, fale zdają się płynąć razem z tobą.
To lata pięćdziesiąte
Wygląda, jakby była tu od zawsze, ale tak nie jest. Wcześniej była tu zwyczajna, nijaka nawierzchnia.
Palmy z Elche
Daktylowce, kuzynki palm z największego gaju palmowego w Europie, posadzonego przez Arabów pół godziny stąd.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Alicante
To oś nadmorskiej części miasta i punkt odniesienia, dzięki któremu łatwo się zorientować. Po jednej stronie jest port z przystanią jachtową, po drugiej stare miasto, a na wschodnim końcu zaczyna się plaża Postiguet.
Przy samej promenadzie stoi Casa Carbonell, najelegantszy budynek nad morzem, a stąd dojdziesz na Plaza Puerta del Mar i do windy na zamek.
Najlepsza pora to zmierzch, kiedy upał słabnie, a całe miasto wychodzi na spacer. I nie spiesz się: Explanadę smakuje się powoli, bo właśnie do tego jest.
Najczęstsze pytania
Czy ta posadzka z falami jest tak stara, na jaką wygląda?
Mniej, niż myślisz. Ta falista posadzka, z której słynie to miejsce, została ułożona pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku; wcześniej był tu zwykły i dość nudny bruk. Komuś przyszło wtedy do głowy, żeby narysować morze na ziemi, i trafił w dziesiątkę. To, co wygląda na odwieczne, leży tu w rzeczywistości o wiele krócej, niż się wydaje.
