Ένα μνημειακό σιντριβάνι με αφηνιασμένα άλογα στη βάση, γυναικείες μορφές γύρω από έναν οβελίσκο και, πάνω πάνω, ένα πέτρινο δέντρο. Το έστησε ο Ντανιέλ Μπανιούλς από το 1930 ως το 1931 και το ονόμασε «Λεβάντε». Και υπάρχει μια λεπτομέρεια που σε αιφνιδιάζει: δεν είναι σκαλισμένο ούτε σε μάρμαρο ούτε σε χαλκό.
Μαρμαρόσκονη και λευκό τσιμέντο
Το υλικό είναι ένα μείγμα από μαρμαρόσκονη και λευκό τσιμέντο, πλασμένο αντί για σκαλισμένο. Είναι μια τεχνική ασυνήθιστη στη μνημειακή γλυπτική, και σε αυτήν οφείλονται το τόσο χαρακτηριστικό χρώμα και η υφή του συνόλου, διαφορετικά από εκείνα του γυαλισμένου μαρμάρου.
Αυτή η επιλογή έχει τη λογική της εποχής: τη δεκαετία του τριάντα το τσιμέντο επέτρεπε σύνθετες μορφές και μεγάλους όγκους με κόστος πολύ μικρότερο από το σκάλισμα, και στα ισπανικά δημόσια έργα χρησιμοποιήθηκε αρκετά. Εδώ το αποτέλεσμα έχει γεράσει αρκετά καλά.
Το εικονογραφικό πρόγραμμα είναι οι Εσπερίδες και το δέντρο τους. Στην ελληνική μυθολογία ήταν νύμφες, κόρες της δύσης, που ζούσαν σε έναν κήπο στη δυτική άκρη του κόσμου, ακριβώς εκεί όπου βασιλεύει ο ήλιος, φυλάγοντας μια μηλιά με χρυσά μήλα που την επιτηρούσε ένας δράκος. Ο Ηρακλής τα πήρε σε έναν από τους άθλους του.
Και ολόκληρο το σύνολο είναι ένα κλείσιμο του ματιού στα άστρα, από εκεί και το όνομα Λουθέρος, που έτσι λέγονται τα λαμπρότερα αστέρια του ουρανού.
Το σταυροδρόμι, και οι μασκλετάδες
Τέσσερις μεγάλες λεωφόροι συγκλίνουν εδώ, κάτι που κάνει την πλατεία το πραγματικό σταυροδρόμι του Αλικάντε και το σημείο όπου όλοι δίνουν ραντεβού. Είναι το αυτονόητο σημείο αναφοράς της πόλης, ακόμη περισσότερο από την Εξπλανάδα.
Κάτω από τα πόδια σου υπάρχει ένας υπόγειος σταθμός του TRAM, του μητροπολιτικού τραμ που συνδέει την πόλη με όλη την ακτή ως το Μπενιδόρμ και την Ντένια. Είναι μία από τις πιο κεντρικές στάσεις του δικτύου και ένα μυρμηγκοφωλιό κάθε ώρα.
Όμως για να καταλάβεις στ' αλήθεια τι σημαίνει αυτό το μέρος πρέπει να έρθεις τον Ιούνιο, στις Φωτιές του Σαν Χουάν (Ογέρας). Κάθε μεσημέρι εκείνων των ημερών εκπυρσοκροτούν εδώ οι μασκλετάδες: μια καταιγίδα από μπαρούτι και ρυθμό που κάνει το έδαφος να τρέμει και μαζεύει χιλιάδες ανθρώπους στριμωγμένους γύρω από το σιντριβάνι.
Η μασκλετά (ρυθμική σειρά από εκρήξεις πυροτεχνημάτων) δεν είναι οπτικό αλλά ηχητικό και σωματικό θέαμα: σχεδιάζεται ως μια ρυθμική σύνθεση από εκρήξεις που δυναμώνει ως έναν τελικό σεισμό. Είναι μια μεσογειακή παράδοση δύσκολο να την εξηγήσεις σε όποιον δεν την έχει ζήσει, και πολύ εύκολο να την καταλάβεις μόλις αρχίσει.
Μη χάσεις
Ούτε μάρμαρο ούτε χαλκός
Μαρμαρόσκονη ανακατεμένη με λευκό τσιμέντο, πλασμένη αντί για σκαλισμένη. Από εκεί η υφή του.
Οι Εσπερίδες
Νύμφες, κόρες της δύσης, που φύλαγαν μια μηλιά με χρυσά μήλα στην άκρη του κόσμου.
Τέσσερις λεωφόροι συγκλίνουν
Είναι το πραγματικό σταυροδρόμι του Αλικάντε και το αυτονόητο σημείο συνάντησης.
Οι μασκλετάδες του Ιουνίου
Κάθε μεσημέρι των Φωτιών, μια καταιγίδα από μπαρούτι που κάνει το έδαφος να τρέμει γύρω από το σιντριβάνι.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλικάντε
Βρίσκεται στο πάνω άκρο της Ράμπλα δε Μέντεθ Νούνιεθ, δέκα λεπτά με τα πόδια από την Εξπλανάδα. Να κατέβεις τη Ράμπλα από εδώ ως τη θάλασσα είναι ο φυσικός άξονας για να γυρίσεις το κέντρο.
Η στάση του τραμ εδώ είναι η πιο χρήσιμη για να μετακινηθείς: από εδώ ξεκινούν οι γραμμές προς την παραλία του Σαν Χουάν, το Ελ Καμπέγιο, το Μπενιδόρμ και την Ντένια, με μια γραμμή που διατρέχει όλη την ακτή.
Ως μνημειακή στάση είναι πέντε λεπτά. Αλλά αν πέσεις πάνω στις Φωτιές, τον Ιούνιο, έλα στη μασκλετά του μεσημεριού: είναι η πιο αλικαντίνικη εμπειρία που υπάρχει.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιες ήταν αυτές οι Εσπερίδες του μνημείου;
Οι Εσπερίδες ήταν νύμφες της ελληνικής μυθολογίας, κόρες του δειλινού, που ζούσαν σε έναν κήπο στη δυτική άκρη του κόσμου, ακριβώς εκεί όπου δύει ο ήλιος. Η δουλειά τους ήταν να φυλάνε ένα δέντρο με χρυσά μήλα, που το φρουρούσε επιπλέον ένας δράκος. Και ξέρεις ποιος τα πήρε; Ο Ηρακλής, σε έναν από τους διάσημους δώδεκα άθλους του. Το ότι ο γλύπτης τις έφερε εδώ, να κοιτάζουν προς τη δύση και τη θάλασσα, έχει όλο το νόημα του κόσμου.
Είναι αλήθεια ότι περνάει το τραμ από κάτω;
Όπως το ακούς: ακριβώς κάτω από τα πόδια σου, αυτή η πλατεία κρύβει έναν υπόγειο σταθμό του TRAM, του μητροπολιτικού τραμ που ενώνει την πόλη με όλη την ακτή ως το Μπενιδόρμ και την Ντένια. Είναι μία από τις πιο κεντρικές στάσεις όλου του δικτύου και μια μυρμηγκοφωλιά από κόσμο κάθε ώρα. Οπότε η Λουθέρος δεν είναι μόνο το σταυροδρόμι της επιφάνειας: πάλλεται και από κάτω, με τα τρένα να πηγαινοέρχονται στα πόδια του σιντριβανιού.
