Monumentalna fontanna ze stającymi dęba końmi u podstawy, postaciami kobiet otaczającymi obelisk i, na samym szczycie, kamiennym drzewem. Wzniósł ją Daniel Bañuls między 1930 a 1931 rokiem i nadał jej tytuł Levante. Jest też fakt, który zbija z tropu: nie jest wyrzeźbiona ani w marmurze, ani w brązie.
Marmurowy piasek i biały cement
Materiał to mieszanka marmurowego piasku i białego cementu, modelowana, a nie rzeźbiona. To technika rzadko spotykana w rzeźbie monumentalnej i to jej całość zawdzięcza tak charakterystyczny kolor i fakturę, inne niż u polerowanego marmuru.
Ten wybór ma swoją logikę epoki: w latach trzydziestych cement pozwalał uzyskać złożone formy i duże bryły za cenę znacznie niższą niż rzeźbienie w kamieniu, i w hiszpańskich budowlach publicznych stosowano go dość często. Tutaj efekt zestarzał się całkiem dobrze.
Program ikonograficzny to Hesperydy i ich drzewo. W mitologii greckiej były to nimfy, córki zmierzchu, które mieszkały w ogrodzie na zachodnim krańcu świata, dokładnie tam, gdzie zachodzi słońce, i strzegły drzewa złotych jabłek pilnowanego przez smoka. Herkules zdobył te jabłka podczas jednej ze swoich prac.
A cała kompozycja to ukłon w stronę gwiazd, stąd nazwa Luceros: tak nazywa się najjaśniejsze gwiazdy na niebie.
Skrzyżowanie dróg i mascletás
Zbiegają się tu cztery wielkie aleje, przez co plac jest prawdziwym skrzyżowaniem dróg Alicante i miejscem, w którym wszyscy się umawiają. To domyślny punkt odniesienia w mieście, ważniejszy nawet niż Explanada.
Pod twoimi stopami jest podziemna stacja TRAM, tramwaju metropolitalnego, który łączy miasto z całym wybrzeżem aż po Benidorm i Dénię. To jeden z najbardziej centralnych przystanków sieci i mrowisko o każdej porze.
Ale żeby naprawdę zrozumieć, czym jest to miejsce, trzeba tu przyjść w czerwcu, podczas Hogueras de San Juan. W każde południe tych dni odpala się tu mascletás: burzę prochu i rytmu, od której drży ziemia i która gromadzi tysiące ludzi stłoczonych wokół fontanny.
Mascletá to nie widowisko dla oczu, lecz dla uszu i ciała: komponuje się ją jak rytmiczny utwór z wybuchów, który narasta aż do końcowego trzęsienia ziemi. To śródziemnomorska tradycja, trudna do wytłumaczenia komuś, kto jej nie przeżył, i bardzo łatwa do zrozumienia, gdy tylko się zacznie.
Nie do przegapienia
To nie marmur ani brąz
Marmurowy piasek zmieszany z białym cementem, modelowany, a nie rzeźbiony. Stąd jego faktura.
Hesperydy
Nimfy, córki zmierzchu, które na krańcu świata strzegły drzewa złotych jabłek.
Zbiegają się tu cztery aleje
To prawdziwe skrzyżowanie dróg Alicante i domyślne miejsce spotkań.
Czerwcowe mascletás
W każde południe podczas Hogueras burza prochu, od której drży ziemia wokół fontanny.
Jak wpleść go w zwiedzanie Alicante
Leży na górnym końcu alei Rambla de Méndez Núñez, dziesięć minut pieszo od Explanady. Zejście Ramblą stąd aż do morza to naturalna oś zwiedzania centrum.
Tutejszy przystanek tramwajowy jest najwygodniejszy do poruszania się: stąd odjeżdżają linie na plażę San Juan, do El Campello, Benidorm i Dénii, a jedna z nich biegnie wzdłuż całego wybrzeża.
Jako przystanek przy zabytku to pięć minut. Ale jeśli trafisz na Hogueras, w czerwcu, przyjdź tu w południe na mascletá: nie ma przeżycia bardziej typowego dla Alicante.
Najczęstsze pytania
Kim były te Hesperydy z pomnika?
Hesperydy to nimfy z mitologii greckiej, córki zmierzchu, które mieszkały w ogrodzie na zachodnim krańcu świata, dokładnie tam, gdzie zachodzi słońce. Ich zadaniem było strzec drzewa złotych jabłek, którego pilnował w dodatku smok. A wiesz, kto je zabrał? Herkules, w jednej ze swoich słynnych dwunastu prac. To, że rzeźbiarz sprowadził je tutaj, twarzą na zachód i ku morzu, ma jak najbardziej sens.
Czy to prawda, że pod spodem jeździ tramwaj?
Tak jak słyszysz: dokładnie pod twoimi stopami ten plac skrywa podziemną stację TRAM, tramwaju metropolitalnego, który łączy miasto z całym wybrzeżem aż po Benidorm i Dénię. To jeden z najbardziej centralnych przystanków całej sieci i mrowisko ludzi o każdej porze. Luceros to więc nie tylko skrzyżowanie dróg na powierzchni: tętni też pod spodem, z pociągami, które jeżdżą tam i z powrotem u stóp fontanny.
