Velen vinden het het mooiste plein van Alicante: het water dat uit de fontein valt, de bladeren van de honderdjarige ficussen die boven je bewegen en een vogel die herrie maakt. In de zomer is het het koelste hoekje van het centrum. En bijna geen inwoner van Alicante noemt het bij zijn naam.
Het postkantoorplein
Officieel draagt het de naam van Gabriel Miró, een schrijver die in 1879 in Alicante werd geboren en een van de groten van de Spaanse letteren, beroemd om zijn verfijnde proza en om de manier waarop hij als geen ander het licht en de landschappen van deze streek beschreef.
Zijn bekendste romans, Nuestro Padre San Daniel en El obispo leproso, spelen zich af in een verzonnen stad die Oleza heet en die in werkelijkheid Orihuela is, hier vlakbij. Hij was een van de groten van het novecentismo, de generatie schrijvers die het zorgvuldigst met de taal omging.
Maar voor de inwoners van Alicante is dit de Plaza de Correos, het postkantoorplein, naar het enorme gebouw van de post en de telegraaf dat er al een eeuw over waakt. Het plein heeft in de loop van de tijd verschillende namen gehad, al naargelang de politieke wind waaide, en de volksmond heeft ze allemaal genegeerd.
La Aguadora en de ficussen
In het midden staat de Fuente de la Aguadora, de fontein van de waterdraagster, een bronzen vrouw met een kruik, gemodelleerd door de beeldhouwer Vicente Bañuls uit Alicante in 1918. Het is een van die stukken die de mensen hier hun hele leven hebben gezien zonder er ooit genoeg van te krijgen.
Het beeld is niet zomaar een versiering: het staat voor een beroep dat de straten vulde voordat er stromend water in de huizen was. De waterdraagsters brachten vers water van de openbare fonteinen naar de woningen, deur voor deur, vooral in de hete zomers.
De ficussen zijn honderdjarige reuzen, beschermd als monumentale bomen, van dezelfde familie als die in het Parque de Canalejas, en zij maken van het plein midden in augustus het koelste punt van het centrum.
Het geheel – stromend water, dichte schaduw en bankjes – zorgt voor een echt microklimaat. Het is een van de weinige pleinen in een mediterrane stad waar het 's zomers rond het middaguur goed toeven is zonder ander hulpmiddel dan het groen.
Niet te missen
Niemand noemt het bij zijn naam
Voor de inwoners van Alicante is het de Plaza de Correos, naar het gebouw dat er al een eeuw over waakt.
Gabriel Miró
Schrijver uit Alicante, geboren in 1879, van het novecentismo, die als geen ander het licht van deze streek beschreef.
La Aguadora
Van Vicente Bañuls, 1918. Het staat voor een echt beroep: water van de fonteinen naar de huizen brengen, deur voor deur.
Het koelste hoekje
Beschermde honderdjarige ficussen plus stromend water: een echt microklimaat midden in augustus.
Hoe het in je bezoek aan Alicante past
Het ligt in het centrum, tussen de Rambla de Méndez Núñez en het Parque de Canalejas, zodat je er vanzelf langskomt als je door de stad loopt.
Het is een korte stop, van tien minuten, maar een van de meest welkome: ga op een bankje in de schaduw zitten en luister naar het water. Daar is het precies voor.
Rondom zijn heel wat eetgelegenheden met een terras, en het plein werkt goed als ontmoetingspunt. In de zomer is het de best mogelijke pauze tussen twee bezoeken.
Veelgestelde vragen
Wat schreef Gabriel Miró?
Romans met zo verzorgd proza dat ze bijna als poëzie lezen. De beroemdste, “Nuestro Padre San Daniel” en “El obispo leproso”, spelen zich af in een verzonnen stad, Oleza, die in werkelijkheid Orihuela is, hier vlakbij. Hij was een van de groten van het Spaanse novecentisme, de generatie van de schrijvers die het meest zorgden voor de vorm. Hij stierf in Madrid in 1930, op amper eenenvijftigjarige leeftijd, toen hij nog heel veel te schrijven had.
Wat was een aguadora?
De vrouw van de fontein is geen willekeurig sieraad: ze vertegenwoordigt een beroep dat de straten vulde voordat er stromend water in de huizen was. De aguadoras liepen met hun kruik op de schouder en brachten vers water van de openbare fonteinen naar de woningen, portaal na portaal, vooral in de hete zomers hier. Toen Bañuls haar beeldhouwde, waren er in Alicante nog mensen die daarvan leefden. Daarom kijken de ouderen zo liefdevol naar haar.
