Wielu uważa go za najpiękniejszy plac Alicante: woda spływająca z fontanny, liście stuletnich fikusów poruszające się w górze i jakiś ptak, który robi raban. Latem to najchłodniejszy zakątek centrum. I prawie nikt w Alicante nie nazywa go jego prawdziwą nazwą.
Plac przy poczcie
Oficjalnie nosi imię Gabriela Miró, pisarza urodzonego w Alicante w 1879 roku i jednego z wielkich hiszpańskiej literatury, słynącego z subtelnej prozy i z tego, że jak nikt inny opisywał światło i krajobrazy tej ziemi.
Jego najbardziej znane powieści, Nuestro Padre San Daniel i El obispo leproso, rozgrywają się w wymyślonym mieście o nazwie Oleza, które w rzeczywistości jest Orihuelą, leżącą tuż obok. Był jednym z wielkich twórców novecentismo, pokolenia pisarzy najstaranniej dbających o język.
Ale dla mieszkańców Alicante to Plaza de Correos, czyli plac przy poczcie, od ogromnego gmachu poczty i telegrafu, który góruje nad nim od wieku. Na przestrzeni lat plac nosił kilka nazw, zależnie od tego, skąd wiały polityczne wiatry, a potoczna mowa zignorowała je wszystkie.
La Aguadora i fikusy
Pośrodku stoi fontanna Fuente de la Aguadora („Nosicielka wody”): kobieta z brązu trzymająca dzban, wymodelowana przez rzeźbiarza z Alicante Vicentego Bañulsa w 1918 roku. To jedno z tych dzieł, które tutejsi oglądają przez całe życie i nigdy się nimi nie nudzą.
Postać nie jest byle jaką ozdobą: przedstawia zawód, który wypełniał ulice, zanim w domach pojawiła się bieżąca woda. Nosicielki wody zanosiły świeżą wodę z publicznych fontann do mieszkań, od bramy do bramy, zwłaszcza w upalne lata.
Fikusy to stuletnie olbrzymy uznane za pomniki przyrody, z tej samej rodziny co te w parku Canalejas, i to one sprawiają, że w środku sierpnia plac jest najchłodniejszym miejscem w centrum.
Całość – płynąca woda, gęsty cień i ławki – tworzy prawdziwy mikroklimat. To jeden z niewielu placów w śródziemnomorskim mieście, na którym latem w południe da się wytrzymać bez żadnej innej pomocy niż roślinność.
Nie do przegapienia
Nikt nie używa jego nazwy
Dla mieszkańców Alicante to Plaza de Correos, od gmachu, który góruje nad placem od wieku.
Gabriel Miró
Pisarz z Alicante urodzony w 1879 roku, z kręgu novecentismo, który jak nikt opisał światło tej ziemi.
La Aguadora
Dzieło Vicentego Bañulsa, 1918. Przedstawia prawdziwy zawód: noszenie wody z fontann do domów, od bramy do bramy.
Najchłodniejszy zakątek
Stuletnie fikusy, uznane za pomniki przyrody, i do tego płynąca woda: prawdziwy mikroklimat w środku sierpnia.
Jak wpleść go w zwiedzanie Alicante
Leży w centrum, między aleją Rambla de Méndez Núñez a parkiem Canalejas, więc przechodzisz przez niego, poruszając się po mieście.
To krótki przystanek, na dziesięć minut, ale z tych najmilszych: usiądź na ławce w cieniu i posłuchaj wody. Dokładnie do tego służy.
Wokół jest sporo lokali z ogródkami, a plac dobrze sprawdza się jako miejsce spotkań. Latem to najlepsza możliwa przerwa między zwiedzaniem kolejnych miejsc.
Najczęstsze pytania
Co napisał Gabriel Miró?
Powieści pisane prozą tak dopracowaną, że czyta się je niemal jak poezję. Najsłynniejsze, „Nuestro Padre San Daniel” i „El obispo leproso”, rozgrywają się w wymyślonym mieście Oleza, które w rzeczywistości jest Orihuelą, tuż obok. Był jednym z wielkich twórców hiszpańskiego novecentismo, pokolenia pisarzy najstaranniej dbających o formę. Zmarł w Madrycie w 1930 roku, mając zaledwie pięćdziesiąt jeden lat, kiedy jeszcze tyle miał do napisania.
Kim była nosicielka wody?
Kobieta z fontanny to nie byle jaka ozdoba: przedstawia zawód, który wypełniał ulice, zanim w domach pojawiła się bieżąca woda. Nosicielki wody chodziły z dzbanem na ramieniu i nosiły świeżą wodę z publicznych źródeł do mieszkań, od bramy do bramy, zwłaszcza podczas tutejszych upalnych lat. Kiedy Bañuls ją rzeźbił, w Alicante wciąż byli ludzie, którzy z tego żyli. Dlatego starsi patrzą na nią z taką czułością.
