Το Αλικάντε ήταν λιμάνι πριν γίνει πόλη, και από εδώ έχουν μπει και βγει τα πάντα: κρασί, αμύγδαλα, άνθρωποι που έφευγαν να βρουν την τύχη τους κι άνθρωποι που έφταναν μόνο με τα ρούχα που φορούσαν. Είναι το μεγάλο μπαλκόνι των κατοίκων του Αλικάντε πάνω από τη Μεσόγειο, και μυρίζει ακόμη αλάτι, βρεγμένο σκοινί και πετρέλαιο βάρκας.
Το κρασί που έκανε διάσημη την πόλη
Από αυτό το λιμάνι έφευγε ένα προϊόν που ταξίδεψε το όνομα του Αλικάντε σε μισή Ευρώπη: το Φοντιγιόν, ένα γλυκό και παλαιωμένο κόκκινο κρασί που ωρίμαζε για χρόνια σε βαρέλι, φτιαγμένο από υπερώριμα σταφύλια μοναστρέλ. Εξαγόταν από εδώ όταν σχεδόν κανείς στην ήπειρο δεν ήξερε να εντοπίσει την πόλη στον χάρτη.
Το κύρος του ήταν τέτοιο που αναφέρεται στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία του 17ου και του 18ου αιώνα, και η παράδοση λέει ότι ήταν το αγαπημένο κρασί του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, που το ζήτησε ακόμη και στο νεκροκρέβατό του. Παραλίγο να εξαφανιστεί με τη φυλλοξήρα και ανέκαμψε τις τελευταίες δεκαετίες.
Μαζί με το κρασί έφευγαν τα αμύγδαλα, οι σταφίδες, το σπάρτο και το αλάτι από τις αλυκές της περιοχής. Το Αλικάντε ήταν για αιώνες μια οικονομία αγροτικών εξαγωγών με ένα λιμάνι ως τη μόνη σημαντική υποδομή, και όλα τα υπόλοιπα μεγάλωσαν γύρω από αυτό.
Και ο σιδηρόδρομος τα άλλαξε όλα
Το 1858 εγκαινιάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή Μαδρίτη-Αλικάντε, ένα από τα μεγάλα έργα μηχανικής της Ισπανίας του 19ου αιώνα, και η Ισαβέλλα Β΄ ήρθε αυτοπροσώπως να το γιορτάσει. Αυτό έκανε το λιμάνι το φυσικό λιμάνι της Μαδρίτης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Η ανάπτυξη του 19ου και του 20ού αιώνα εξηγείται από εκεί: η διακίνηση εμπορευμάτων, η αστική επέκταση, η κατεδάφιση των τειχών και η δημιουργία του παραλιακού μετώπου είναι άμεσες συνέπειες εκείνης της σύνδεσης.
Σήμερα το λιμάνι συνδυάζει τρεις διαφορετικές λειτουργίες: την εμπορική κίνηση και την κίνηση κρουαζιερόπλοιων, τη μαρίνα σκαφών αναψυχής με τον γύρο του κόσμου με ιστιοπλοΐα, και την αστική αναψυχή, με τον περίπατο, τα μαγαζιά και την πεζοδρομημένη ζώνη που η πόλη ανακτά σιγά σιγά.
Και κρατά μια σκληρή μνήμη. Σε αυτές ακριβώς τις αποβάθρες στριμώχτηκαν τον Μάρτιο του 1939 χιλιάδες δημοκρατικοί περιμένοντας ένα πλοίο που θα τους έβγαζε στην εξορία, σε ένα από τα πιο σκληρά επεισόδια της ιστορίας της πόλης.
Μη χάσεις
Το Φοντιγιόν
Γλυκό και παλαιωμένο κόκκινο κρασί από μοναστρέλ που εξαγόταν σε μισή Ευρώπη. Παραλίγο να χαθεί με τη φυλλοξήρα.
Λιμάνι πριν από πόλη
Κρασί, αμύγδαλα, σταφίδες, σπάρτο και αλάτι. Όλα τα υπόλοιπα μεγάλωσαν γύρω από αυτή την υποδομή.
Το τρένο του 1858
Η γραμμή Μαδρίτη-Αλικάντε το έκανε φυσικό λιμάνι της πρωτεύουσας. Η Ισαβέλλα Β΄ ήρθε να την εγκαινιάσει.
Αναχώρηση για την Ταμπάρκα
Το μόνο κατοικημένο νησί της Αυτόνομης Κοινότητας της Βαλένθια, μισή ώρα με το πλοίο από εδώ.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στο Αλικάντε
Βρίσκεται δίπλα στην Εξπλανάδα ντε Εσπάνια και χωρίζεται από την παλιά πόλη με την πλατεία Πουέρτα δελ Μαρ, που ήταν κυριολεκτικά η πύλη του τείχους που έβγαζε στο νερό.
Το περπατάς: υπάρχει συνεχής πεζόδρομος από την Εξπλανάδα ως τη μαρίνα, με τις παραδοσιακές βάρκες και τα δεμένα γιοτ από τη μία πλευρά και την πόλη από την άλλη. Είναι ένας επίπεδος και ευχάριστος περίπατος οποιαδήποτε ώρα.
Από εδώ φεύγουν τα πλοία για την Ταμπάρκα, το μόνο κατοικημένο νησί της Αυτόνομης Κοινότητας της Βαλένθια, μισή ώρα με το πλοίο. Είναι η καλύτερη μισοήμερη εκδρομή που μπορείς να κάνεις από το κέντρο του Αλικάντε.
Συχνές ερωτήσεις
Τι έφευγε από αυτό το λιμάνι που έκανε διάσημο το Αλικάντε;
Το κρασί, και ένα πολύ ιδιαίτερο: το Φοντιγιόν. Είναι ένα γλυκό και παλαιωμένο κόκκινο, που ωριμάζει για χρόνια σε βαρέλι, και που ήδη εξαγόταν από εδώ στη μισή Ευρώπη όταν σχεδόν κανείς δεν ήξερε πού βρισκόταν το Αλικάντε. Λένε ότι ήταν το αγαπημένο κρασί του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, που το ζήτησε ακόμη και στο νεκροκρέβατό του. Από αυτές τις αποβάθρες έφευγαν τα βαρέλια με προορισμό τον βορρά, και μαζί τους το όνομα του τόπου μου.
Από πού βγαίνει το όνομα του Αλικάντε;
Από πολύ μακριά. Οι Καρχηδόνιοι του Αμίλκα Βάρκα έστησαν σε αυτή την περιοχή ένα οχυρό που το ονόμασαν Άκρα Λευκή, «το λευκό ακρωτήριο», από το χρώμα του βουνού. Οι Ρωμαίοι το ονόμασαν Λουκέντουμ, που κάποιοι το μεταφράζουν «η πόλη του φωτός», και οι Άραβες Αλ-Λακάντ. Από εκείνο το Λακάντ, από στόμα σε στόμα και από αιώνα σε αιώνα, βγήκε το σημερινό Αλικάντε. Τρεις διαφορετικοί λαοί, κι όλοι είδαν το ίδιο: φως και λευκό βράχο πάνω από τη θάλασσα.
