Μερκάδο Θεντράλ
Λειτουργεί ακόμη ως αγορά, με σχεδόν τριακόσιους πάγκους και χαρούμενη φασαρία κάθε μέρα. Ανέβα στη σκάλα της εισόδου και κοίτα την πρόσοψη ξέροντας τι είδαν αυτοί οι τοίχοι στις 25 Μαΐου 1938 μέσα στο πρωί.

Η τελευταία μεγάλη δημοκρατική πόλη που έπεσε, ένας βομβαρδισμός που κρυβόταν για δεκαετίες και ένα αγγλικό πλοίο που έσωσε 2.638 ανθρώπους. Μια διαδρομή δύο ωρών που σχεδόν κανείς δεν κάνει.
🎧 Στη διαδρομή Η Explanada, το λιμάνι και το PostiguetΤο Αλικάντε ήταν η τελευταία μεγάλη πόλη της Δημοκρατίας που έπεσε, τον Μάρτιο του 1939, και αυτό το έκανε το σημείο όπου συγκεντρώθηκαν όλοι όσοι έφευγαν. Ο αστικός ιστός του κρατά τέσσερα σκηνικά εκείνης της ιστορίας, από τα οποία σήμερα περνάνε όλοι καθημερινά χωρίς να τα κοιτάζει κανείς: μια αγορά, μια πλατεία, μια αρένα ταυρομαχιών και μια προβλήτα.
Εκείνη τη μέρα, μέσα στο πρωί, ιταλικά βομβαρδιστικά της Λεγεωνάριας Αεροπορίας, που ο Μουσολίνι είχε θέσει στην υπηρεσία του Φράνκο, απογειώθηκαν από τις βάσεις τους στη Μαγιόρκα, διέσχισαν τη θάλασσα και έριξαν το φορτίο τους στο κέντρο του Αλικάντε. Έφτασαν αιφνιδιαστικά και μόλις που πρόλαβαν να σημάνουν συναγερμό.
Χτύπησαν την Κεντρική Αγορά, γεμάτη κόσμο που ψώνιζε, και ένα παζαράκι λαχανικών στη γειτονική πλατεία Μπάλμες. Το αποτέλεσμα ήταν σφαγή: πάνω από τριακόσιοι νεκροί, ανάμεσά τους δέκα παιδιά, και περίπου χίλιοι τραυματίες.
Είναι ένας από τους πιο αιματηρούς βομβαρδισμούς αμάχων σε ολόκληρο τον πόλεμο στην Ισπανία, κι όμως σχεδόν δεν εμφανίζεται στη γενική αφήγηση της σύγκρουσης. Επί δεκαετίες η δικτατορία τον παρουσίαζε ως ατύχημα, και αυτή η συγκάλυψη εξηγεί την απουσία του από τη συλλογική μνήμη.
Η αναγνώριση ήρθε πολύ αργά: η πλατεία άλλαξε όνομα το 2010 για να φέρει χαραγμένη την ημερομηνία, και το 2013, όταν συμπληρώθηκαν εβδομήντα πέντε χρόνια, τοποθετήθηκε στο έδαφος ένα μνημείο. Κάθε 25 Μαΐου οι κάτοικοι μαζεύονται εκεί.
Λειτουργεί ακόμη ως αγορά, με σχεδόν τριακόσιους πάγκους και χαρούμενη φασαρία κάθε μέρα. Ανέβα στη σκάλα της εισόδου και κοίτα την πρόσοψη ξέροντας τι είδαν αυτοί οι τοίχοι στις 25 Μαΐου 1938 μέσα στο πρωί.
Παλιότερα λεγόταν πλατεία Μπάλμες και εδώ υπήρχε ένα παζαράκι λαχανικών. Το μνημείο βρίσκεται στο έδαφος, έργο της Έλενα Αλμπαχάρ και της Ρουθ Θέσπεδες, και τοποθετήθηκε το 2013. Κοίτα κάτω καθώς τη διασχίζεις.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Η Explanada, το λιμάνι και το Postiguet με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Όταν η υπόλοιπη Ισπανία είχε ήδη καταληφθεί, το Αλικάντε αντιστεκόταν ακόμη, και προς το λιμάνι του έτρεξαν όλοι όσοι έφευγαν. Έρχονταν από τη μισή Ισπανία μόνο με ό,τι φορούσαν, με παιδιά στην αγκαλιά, περιμένοντας να επιβιβαστούν πριν φτάσουν τα στρατεύματα.
Όμως τα πλοία δεν έρχονταν. Χιλιάδες άνθρωποι στριμώχτηκαν στις προβλήτες για μέρες, χωρίς φαγητό, χωρίς ύπνο, κοιτάζοντας τον ορίζοντα. Στις 28 Μαρτίου εμφανίστηκε ένα: το Στάνμπρουκ, ένα παλιό βρετανικό καρβουνιάρικο, του οποίου ο καπετάνιος, ο Ουαλός Άρτσιμπαλντ Ντίκσον, αποφάσισε να παρακούσει τις διαταγές και να πάρει όσο κόσμο χωρούσε.
Σάλπαρε εκείνη τη νύχτα με 2.638 ανθρώπους στοιβαγμένους ακόμη και στο αμπάρι του κάρβουνου, με το πλοίο τόσο βυθισμένο που έμοιαζε έτοιμο να πάει στον πάτο. Ήταν το τελευταίο που κατάφερε να βγει. Έφτασε στο Οράν, στη γαλλική Αλγερία, όπου οι αρχές κράτησαν τους επιβάτες σχεδόν έναν μήνα στοιβαγμένους πάνω στο πλοίο χωρίς να τους αφήνουν να αποβιβαστούν.
Ο Ντίκσον πέθανε μήνες αργότερα, τορπιλισμένος μαζί με όλο το πλήρωμά του. Όταν η είδηση έφτασε στα στρατόπεδα της εξορίας, εκείνοι οι πρόσφυγες που είχε σώσει κράτησαν ενός λεπτού σιγή γι' αυτόν.
Σήμερα είναι λιμενική ζώνη σε χρήση, με ένα αναμνηστικό μνημείο που χρειάστηκαν δεκαετίες για να τοποθετηθεί. Αυτό που βλέπεις είναι ένα κομμάτι ήρεμου νερού: το ενδιαφέρον του βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την αντίθεση.
Όσους έμειναν στη στεριά, δεκάδες χιλιάδες, τους συνέλαβαν και τους στοίβαξαν σε όποιον περίβολο υπήρχε διαθέσιμος. Η αρένα ταυρομαχιών λειτούργησε ως στρατόπεδο συγκέντρωσης ως αρκετά μέσα στο 1939, όπως και το κάστρο του Σαν Φερνάντο, στην κορυφή του Μόντε Τοσάλ.
Το πιο θλιβερά διάσημο ήταν ένα αυτοσχέδιο στρατόπεδο στα περίχωρα, κάτω από κάτι αμυγδαλιές, όπου χιλιάδες άνθρωποι πείνασαν και δίψασαν στο ύπαιθρο για εβδομάδες. Έμεινε στη λογοτεχνία χάρη στον Μαξ Άουμπ, που του αφιέρωσε ένα μυθιστόρημα με τον τίτλο ακριβώς «Το στρατόπεδο των αμυγδαλιών».
Αυτή η χρήση αθλητικών χώρων και μνημείων ως μαζικών φυλακών δεν ήταν αποκλειστικότητα του Αλικάντε, αλλά εδώ η συγκέντρωση ήταν ιδιαίτερα πυκνή, επειδή ήταν το τελευταίο σημείο αντίστασης και ο προορισμός όλων όσοι έφευγαν.
Ολόκληρη η διαδρομή —Κεντρική Αγορά, πλατεία της 25ης Μαΐου, αρένα ταυρομαχιών, προβλήτες του λιμανιού και, αν θέλεις, το κάστρο του Σαν Φερνάντο— γίνεται σε περίπου δύο ώρες με τα πόδια και δεν κοστίζει τίποτα.
Μία από τις αρχαιότερες αρένες που στέκονται ακόμη στην Αυτόνομη Κοινότητα της Βαλένθιας, ξαναεγκαινιασμένη το 1888 με τον Λαγαρτίχο και τον Γκερίτα. Και στρατόπεδο συγκέντρωσης το 1939. Το ότι ένας χώρος φτιαγμένος για τη γιορτή κατέληξε φυλακή των ηττημένων λέει αρκετά για εκείνα τα χρόνια.
Ιταλικά βομβαρδιστικά της Λεγεωνάριας Αεροπορίας, με βάση στη Μαγιόρκα, επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά στο κέντρο της πόλης μέσα στο πρωί και χτύπησαν την Κεντρική Αγορά και ένα κοντινό παζαράκι λαχανικών. Σκοτώθηκαν πάνω από τριακόσιοι άνθρωποι, ανάμεσά τους δέκα παιδιά, και τραυματίστηκαν περίπου χίλιοι. Ήταν ένας από τους πιο αιματηρούς βομβαρδισμούς αμάχων του πολέμου.
Επειδή το μέγεθός του είναι συγκρίσιμο με εκείνο του βομβαρδισμού της Γκερνίκα, ενώ ο αντίκτυπός του, αντίθετα, ήταν σχεδόν μηδενικός. Η δικτατορία τον παρουσίαζε επί δεκαετίες ως απλό ατύχημα, και αυτή η συγκάλυψη εξηγεί γιατί σχεδόν δεν εμφανίζεται στη γενική αφήγηση της σύγκρουσης. Το μνημείο τοποθετήθηκε το 2013, εβδομήντα πέντε χρόνια μετά.
Ένα παλιό βρετανικό καρβουνιάρικο, του οποίου ο καπετάνιος, ο Ουαλός Άρτσιμπαλντ Ντίκσον, αποφάσισε να παρακούσει τις διαταγές και να πάρει όσο κόσμο χωρούσε στο λιμάνι του Αλικάντε. Σάλπαρε τη νύχτα της 28ης Μαρτίου 1939 με 2.638 ανθρώπους στοιβαγμένους ακόμη και στο αμπάρι του κάρβουνου. Ήταν το τελευταίο πλοίο που κατάφερε να βγει.
Πέθανε μήνες αργότερα, όταν το πλοίο του βυθίστηκε από ένα υποβρύχιο με όλο το πλήρωμα πάνω. Όταν η είδηση έφτασε στα στρατόπεδα της εξορίας στη Βόρεια Αφρική, εκείνοι οι πρόσφυγες που είχε σώσει κράτησαν ενός λεπτού σιγή γι' αυτόν.
Ένα αυτοσχέδιο στρατόπεδο αιχμαλώτων στα περίχωρα της πόλης, κάτω από κάτι αμυγδαλιές, όπου χιλιάδες άνθρωποι που συνελήφθησαν μετά την πτώση του Αλικάντε πείνασαν και δίψασαν στο ύπαιθρο για εβδομάδες. Έμεινε στη λογοτεχνία χάρη στον Μαξ Άουμπ, που του αφιέρωσε ένα μυθιστόρημα με ακριβώς αυτόν τον τίτλο.
Περίπου δύο ώρες με τα πόδια, όλα μέσα στο κέντρο και χωρίς κανένα κόστος: Κεντρική Αγορά, πλατεία της 25ης Μαΐου, αρένα ταυρομαχιών και οι προβλήτες του λιμανιού. Αν θέλεις να τη συμπληρώσεις, το κάστρο του Σαν Φερνάντο, στο Μόντε Τοσάλ, λειτούργησε κι αυτό ως στρατόπεδο συγκέντρωσης και απέχει μισή ώρα με τα πόδια.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Alicante χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



