Parque de Canalejas
Zoek de twee paren stenen honden en leeuwen die de promenade bewaken: ze kwamen van een oud landgoed aan de rand van de stad. En het fonteintje met het fluitspelende jongetje, bescheiden maar innemend.

Honderdjarige Australische vijgenbomen, een heuvel met een kasteel dat nooit een schot loste en de mooiste panorama's van de stad, zonder toegang te betalen of in de rij te staan.
🎧 In de route Canalejas, San Fernando en de parkenIn een stad waar de zon acht maanden per jaar brandt, is schaduw infrastructuur. Alicante heeft een handvol parken met honderdjarige bomen en een paar gratis, bijna lege uitkijkpunten die de middaguren veel beter oplossen dan welk museum ook, en daarom horen ze in je route thuis.
Het Parque de Canalejas is het oudste park van de stad: het werd in 1886 ontworpen op de plek van de oude scheepswerven, aan de rand waar Alicante uitkeek op zee, en daarom heeft het die lange, smalle vorm evenwijdig aan het water.
De vier rijen ficussen reiken elkaar boven je hoofd de hand en vormen een kathedraalschip van bladeren. Het zijn Australische vijgenbomen, Ficus macrophylla, die meer dan een eeuw geleden van de andere kant van de wereld zijn gehaald, en sommige zijn ouder dan honderd jaar.
Wat ze spectaculair maakt, is dat ze luchtwortels laten zakken vanaf de takken en de stam: zodra die de grond raken, verhouten ze en worden ze nieuwe steunen. Daarom lijkt de stam op een wirwar van zuilen en daarom duwen de wortels de tegels omhoog.
Op een paar minuten ligt de Plaza de Gabriel Miró, met nog meer beschermde honderdjarige ficussen en in het midden de Fuente de la Aguadora, de fontein van de waterdraagster. Stromend water plus dichte schaduw geven een echt microklimaat: het is midden in augustus het koelste hoekje van het centrum.
Zoek de twee paren stenen honden en leeuwen die de promenade bewaken: ze kwamen van een oud landgoed aan de rand van de stad. En het fonteintje met het fluitspelende jongetje, bescheiden maar innemend.
De inwoners van Alicante noemen het de Plaza de Correos, naar het postkantoor dat het plein domineert. De bronzen Aguadora, uit 1918, beeldt een echt beroep uit: water van de openbare fonteinen naar de huizen brengen, deur voor deur.
Download de app en ontdek Alicante offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Canalejas, San Fernando en de parken met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Het Parque del Monte Tossal beslaat drieënzestigduizend vierkante meter die tegen de flank van een heuvel van zevenentachtig meter op klimmen, ten westen van het centrum. Het werd in 1995 geopend, en er zit een verhaal van struikelpartijen achter.
In de jaren negentig wilde men hier een volwaardig themapark neerzetten. Maar de grond hield het niet: er kwamen verschuivingen en steenlawines, en het moest bijna worden afgebroken voordat het af was. De natuur won, en op die mislukking werd iets heel wat verstandigers gebouwd.
Nu zijn er wandelpaden, uitkijkpunten, minigolf, jeu de boules, reuzenschaak, een schaatsbaan en een klimmuur. Het is het park van de stad met het meeste aanbod voor een middag met kinderen, en het is gratis.
En boven ligt het Kasteel van San Fernando, dat de heuvel bekroont en de wandeling afrondt. Het woord tossal is trouwens Valenciaans en betekent heuvel: Parque del Monte Tossal zeggen is dus twee keer hetzelfde zeggen.
Het Kasteel van San Fernando werd in 1813 gebouwd, midden in de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog, om de verdediging van de stad te versterken. En het heeft nooit één schot gelost: het werd in allerijl opgetrokken, en tegen de tijd dat het klaar was, was de Franse dreiging voorbij. Het was bij de geboorte al verouderd, nutteloos en peperduur.
Nu is het een open uitkijkpunt, gratis, zonder openingstijden en vrijwel leeg, waar je alleen de wind hoort. Van boven overzie je de zee, de haven en de hele stad aan je voeten, en tegenover je zie je het Castillo de Santa Bárbara op zijn rots.
De twee tegelijk zien is een les in wat bepaalt welke gebouwen ertoe doen: het ene van islamitische oorsprong, met duizend jaar geschiedenis en een constante stroom bezoekers; het andere, dat nooit ergens voor gediend heeft, leeg.
Het kent ook een duister hoofdstuk: aan het eind van de Spaanse Burgeroorlog diende het als concentratiekamp voor republikeinse gevangenen, net als de arena voor stierengevechten. Het is nog een halte op de route langs de herinnering aan de oorlog in de stad.
Vrij toegankelijk, zonder openingstijden en zonder binnenruimte om te bezoeken. Je komt voor het panorama en de stilte, en die zijn allebei gegarandeerd omdat bijna niemand naar boven gaat. Twintig minuten klimmen door het park.
Het Parque de Canalejas, het oudste, ontworpen in 1886 op de plek van de oude scheepswerven. De vier rijen honderdjarige Australische vijgenbomen vormen een kathedraalschip van bladeren, en hun luchtwortels duwen de tegels omhoog. In de zomer is het een van de koelste plekken van het centrum.
Omdat het Ficus macrophylla zijn, Australische vijgenbomen die luchtwortels laten zakken vanaf de takken en de stam. Als die wortels de grond bereiken, verhouten ze en worden ze nieuwe dragende steunen van de boom. Daarom lijkt de stam op een wirwar van zuilen en raakt de bestrating uiteindelijk vervormd.
Bij het Castillo de San Fernando, op de heuvel Tossal, ten westen van het centrum. Het is vrij toegankelijk, gratis, zonder openingstijden en er is vrijwel nooit iemand. Je loopt in ongeveer twintig minuten naar boven door het Parque del Monte Tossal, en van boven zie je de zee, de haven en tegenover je het Castillo de Santa Bárbara.
Omdat het in 1813 werd gebouwd, haastig en tamelijk slecht, om de stad tegen de Fransen te verdedigen, en tegen de tijd dat het af was, was de dreiging voorbij: de Fransen hebben Alicante nooit ingenomen. Het was bij de geboorte al verouderd, nutteloos en peperduur, een vesting voor een oorlog die nooit kwam.
Het is een Valenciaans woord dat heuvel, bult of verhoging betekent, en het wordt dagelijks gebruikt in de hele regio Alicante, waar het landschap vol van die verhogingen ligt. Een park “del Monte Tossal” noemen komt letterlijk neer op twee keer hetzelfde zeggen.
De parken zijn het beste antwoord, en ze zijn gratis: Canalejas en de Plaza de Gabriel Miró, in het centrum, hebben de dichte schaduw van honderdjarige ficussen en, op het plein, stromend water dat een echt microklimaat oplevert. Het gekoelde alternatief zijn de musea, met het gratis MACA en het MARQ in het noorden.
Download Viavoy en wandel offline door Alicante, wanneer je wilt.

Lees verder