Plaza Mayor
Centrum gastronomiczne górnego starego miasta, z ogródkami pod rezydencjami w ciepłych barwach i katedrą naprzeciwko. Tu je się z widokiem, choć ceny na samym placu są wyższe niż w uliczkach, które od niego odchodzą.

Kuchnia górska i myśliwska, z potrawami, których nie znajdziesz poza prowincją. Czym jest każda z nich, co zamówić najpierw i dlaczego deser kończy się likierem.
🎧 Na trasie Wisząca Cuenca: od Casas Colgadas do zamkuKuchnia Cuenki jest kuchnią gór: dziczyzna, wieprzowina, jagnięcina, czosnek i chleb, z potrawami wymyślonymi po to, żeby dać kalorie tym, którzy zimą pracowali pod gołym niebem na wysokości tysiąca metrów. Prawie żadnej z nich nie znajdziesz poza prowincją, a kilka ma nazwy, które przybyszowi z zewnątrz nic nie mówią, więc warto wiedzieć, co się zamawia.
Morteruelo, ajoarriero, zarajos.
Morteruelo to sztandarowe danie: coś w rodzaju ciepłego pasztetu z wątróbki wieprzowej i mięsa z dziczyzny – zająca, kuropatwy, czasem kury – utłuczonych na pastę, związanych tartą bułką i przyprawionych goździkami, cynamonem, kminkiem i papryką. Podaje się je letnie, do smarowania na chlebie.
Narodziło się z zasady, że nic się nie marnuje: robiono je podczas matanzy, dorocznego świniobicia, z części, które do niczego innego się nie nadawały, a mocne przyprawy, zaskakująco słodkawe, są średniowieczne. To danie ciężkie i bardzo zimowe, a kto go spróbuje, zwykle kończy na zamówieniu dokładki.
Ajoarriero jest jego przeciwieństwem: zimne, łagodne i lekkie. Rozdrobniony solony dorsz, gotowane ziemniaki, czosnek, oliwa, a czasem jajko albo orzechy włoskie, wszystko utłuczone na gładką emulsję. Je się je na chlebie i sprawdza się o każdej porze roku, także latem.
I zarajos, czyli najbardziej charakterystyczna tapa: jagnięce flaki nawinięte na dwa pędy winorośli, pieczone albo smażone. Brzmią źle, a są dużo lepsze, niż się wydaje. To jedna z tych rzeczy, które trzeba zamówić bez zastanawiania się.
Centrum gastronomiczne górnego starego miasta, z ogródkami pod rezydencjami w ciepłych barwach i katedrą naprzeciwko. Tu je się z widokiem, choć ceny na samym placu są wyższe niż w uliczkach, które od niego odchodzą.
Pobierz aplikację i odkrywaj Cuenca offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Wisząca Cuenca: od Casas Colgadas do zamku z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Serranía de Cuenca to teren polowań na grubą i drobną zwierzynę, co widać w karcie przez cały rok, ale przede wszystkim jesienią i zimą: kuropatwa w escabeche, zając, dzik, jeleń i sarna w długo duszonych potrawach. To najlepsza kuchnia prowincji i najmniej znana poza nią.
Gazpacho manchego, mimo nazwy, to gorąca potrawa duszona z dziczyzny – królika, kuropatwy, czasem kurczaka – podawana na placku z przaśnego ciasta pokrojonym na kawałki, który nasiąka wywarem. Nie ma absolutnie nic wspólnego z andaluzyjskim gazpacho, a zamówienie go latem w nadziei na coś zimnego to klasyczny błąd przyjezdnych.
Z jagnięciny pieczeń po kastylijsku i caldereta (gulasz z jagnięciny); do tego ser manchego, który jest tu produktem miejscowym i występuje w znakomitych dojrzewających wersjach w cenach jak u producenta. Także oliwa i miód z Alcarrii w prowincji Cuenca, który ma własną nazwę chronioną.
Do picia wina z La Manchy i Manchueli, apelacji z tej prowincji, które bardzo się poprawiły i należą do najtańszych w Hiszpanii w stosunku do tego, co oferują.
W jednym z trzech domów mieści się restauracja i to jedyny sposób, żeby zjeść dosłownie zawieszonym nad przepaścią. Jest drogo i trzeba rezerwować, ale na wyjątkową okazję to miejsce nie ma sobie równych w żadnym innym hiszpańskim mieście.
Coś w rodzaju ciepłego pasztetu z wątróbki wieprzowej i mięsa z dziczyzny – zająca, kuropatwy, czasem kury – utłuczonych na pastę, związanych tartą bułką i przyprawionych goździkami, cynamonem, kminkiem i papryką. Podaje się je letnie, do smarowania na chlebie. To sztandarowe danie prowincji, zrodzone z wykorzystania wszystkiego, co dawała matanza, doroczne świniobicie.
Rozdrobniony solony dorsz utłuczony z gotowanymi ziemniakami, czosnkiem i oliwą na gładką emulsję, czasem z jajkiem albo orzechami włoskimi. Je się je na zimno, na chlebie, i w przeciwieństwie do morteruelo jest łagodne i lekkie, więc dobrze sprawdza się latem. Nie myl go z ajoarriero z Nawarry, które jest zupełnie inną potrawą, z pomidorem i papryką.
Nie, i to klasyczny błąd przyjezdnych. To gorąca potrawa duszona z dziczyzny – królika, kuropatwy, czasem kurczaka – podawana na placku z przaśnego ciasta pokrojonym na kawałki, który nasiąka wywarem. Z andaluzyjskim gazpacho nie łączy go nic poza nazwą, która ma inne pochodzenie.
Jagnięce flaki nawinięte na dwa pędy winorośli, pieczone albo smażone, podawane jako tapa. To najbardziej charakterystyczna przekąska Cuenki. Brzmią gorzej, niż smakują: pęd winorośli oddaje aromat podczas pieczenia, a z wierzchu wychodzą chrupiące. Warto je zamówić bez zastanawiania się.
Likier z Cuenki: aguardiente macerowane z kawą, palonym cukrem, cynamonem, skórką pomarańczy i goździkami. Pije się go schłodzonego na koniec posiłku, jest łagodniejszy, niż się wydaje, i kupisz go w każdym sklepie na starym mieście. To domyślna jadalna pamiątka z miasta, razem z alajú.
Na górnym starym mieście: Plaza Mayor i uliczki, które od niej odchodzą, z ogródkami i widokami, choć na samym placu ceny idą w górę. W dolnym mieście okolice calle Fray Luis de León to miejsce, gdzie mieszkańcy Cuenki chodzą na tapas, taniej i weselej. A poza szczytem sezonu wiele lokali na starym mieście zamyka się w dni powszednie wcześnie.
Tradycyjny deser to alajú, słodycz pochodzenia mauretańskiego z miodu, migdałów, tartej bułki i przypraw, sprasowana między dwoma opłatkami. Jest gęsta, bardzo słodka i należy do rodziny słodyczy – tej samej co turrón i marcepan – która przybyła na półwysep z Arabami i przetrwała tu prawie bez zmian.
A potem jest resoli, likier z Cuenki: aguardiente macerowane z kawą, palonym cukrem, cynamonem, skórką pomarańczy i goździkami. Pije się go schłodzonego na koniec posiłku, jest łagodniejszy, niż się wydaje, i kupisz go w każdym sklepie na starym mieście. To domyślna jadalna pamiątka z miasta.
Rejony: Plaza Mayor i uliczki, które od niej odchodzą, skupiają lokale górnego starego miasta, z ogródkami i widokami, choć na samym placu ceny są wyższe. W dolnym mieście okolice calle Fray Luis de León to miejsce, gdzie mieszkańcy Cuenki chodzą na rundę po barach z tapas, taniej i weselej.
I praktyczna uwaga: na starym mieście wiele lokali poza szczytem sezonu zamyka się wcześnie, zwłaszcza w dni powszednie. Jeśli chcesz zjeść kolację późno, sprawdź godziny otwarcia albo zejdź do nowego miasta.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Cuenca offline, kiedy chcesz.
