Nie jest ani kwadratowa, ani regularna: to wydłużony trójkąt, kamienny lejek, który zwęża się i rozszerza, posłuszny kaprysom skały. Mieszkańcy Cuenki nie wybrali kształtu swojego głównego placu, tylko wcisnęli go tam, gdzie pozwoliła im góra, i z tej niemożności powstał jeden z placów o najsilniejszym charakterze w Hiszpanii.
Kształt narzucił teren
Wzorcowy kastylijski plac główny to regularny prostokąt otoczony podcieniami, wytyczony na płaskim terenie. Tu było to niemożliwe: stare miasto Cuenki zajmuje niezwykle wąski skalny grzbiet między dwoma wąwozami i nie ma tu ani jednej płaskiej powierzchni odpowiedniej wielkości.
Plac więc się dostosował. Rozszerza się tam, gdzie skała na to pozwalała, i zwęża tam, gdzie nie pozwalała, tworząc nieregularny trójkąt, w którym żaden bok nie ma tej samej długości co inny i żadna fasada nie stoi dokładnie naprzeciw innej.
Najwęższy bok zamyka ratusz, barokowy budynek z XVIII wieku wzniesiony na trzech łukach, pod którymi biegnie ulica. To genialne rozwiązanie: budynek nie zamyka placu, lecz go obramowuje, a przejście wciąż istnieje pod spodem.
Las Turbas i dlaczego ten plac jest centrum
Wokół wychylają się balkony okazałych domów z okresu od XV do XVIII wieku, pomalowanych na ciepłe kolory, z kratami i herbami, a po szerokiej stronie dominuje fasada katedry. Przez stulecia był tu targ, prowizoryczna arena walk byków, scena proklamacji i świąt.
I wciąż jest to domyślne miejsce spotkań: w Cuence umawia się „na placu”, bez potrzeby dodatkowych wyjaśnień. Tu są kawiarnie, tu biją dzwony i tędy przechodzą wszyscy, bo to także obowiązkowe przejście między górną a dolną częścią starego miasta.
W Wielkim Tygodniu to serce procesji, a nad ranem w Wielki Piątek wybuchają tu Las Turbas: setki bębnów i trąbek rozdzierają ciszę hukiem, który czujesz w piersi. To jedna z najbardziej intensywnych tradycji Hiszpanii i wypełnia miasto po brzegi.
Przez resztę roku plac żyje w innym, bardziej domowym rytmie. Usiąść w kawiarnianym ogródku pod koniec popołudnia, z katedrą naprzeciwko i krzątaniną mieszkańców – to jedna z najlepszych rzeczy, jakie można zrobić w Cuence bez płacenia za wstęp.
Nie do przegapienia
Jest trójkątny
Nie mógł być prostokątny: skalny grzbiet nie dawał płaskiej powierzchni. Kształt narzucił teren.
Ratusz na łukach
Barok z XVIII wieku, wzniesiony na trzech łukach, pod którymi wciąż biegnie ulica. Nie zamyka placu: obramowuje go.
Las Turbas
Nad ranem w Wielki Piątek: setki bębnów i trąbek. Jedna z najbardziej intensywnych tradycji Hiszpanii.
„Na placu”
Domyślne miejsce spotkań w mieście i obowiązkowe przejście między górnym a dolnym starym miastem.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Cuenki
To logistyczne centrum starego miasta i punkt, wokół którego układa się trasa. Stąd wchodzi się do katedry, schodzi do Casas Colgadas przez calle Obispo Valero i wspina w stronę zamku przez ronda de Julián Romero.
Weź pod uwagę stromiznę: z dolnego miasta da się dojść pieszo, ale podejście jest poważne. Jest publiczna winda łącząca obie części, jest też autobus miejski, i rozsądnie jest wjechać nimi na górę, a zejść pieszo.
To najlepsza okolica, żeby coś zjeść i czegoś się napić, z tą zaletą, że prawie wszystko, co warto zobaczyć, jest stąd mniej niż dziesięć minut piechotą.
Najczęstsze pytania
Skąd tyle bębnów nad ranem w Wielki Piątek?
Bo Las Turbas odtwarzają turbę, czyli tłum, który drwił z Chrystusa w drodze na Kalwarię. Dlatego im więcej huku bębnów i trąbek, tym lepiej: hałas naśladuje tamte drwiny. To jedna z najbardziej intensywnych i poruszających tradycji w całej Hiszpanii.
