Zostało niewiele: kilka odcinków murów i parę wież wychylonych nad pustką w najwyższym punkcie skalnego grzbietu. Ale to najlepszy punkt widokowy w mieście i miejsce, w którym wszystko się zaczęło, bo właśnie tu, w najwęższym miejscu, gdzie wąwozy Júcar i Huécar niemal się stykają, muzułmanie wznieśli twierdzę, która kontrolowała jedyny możliwy dostęp.
Klucz do miasta nie do zdobycia
Cuenca to naturalna twierdza. Miasto zajmuje skalny grzbiet otoczony z boków dwoma głębokimi urwiskami, więc ma tylko jedną stronę, z której można je zaatakować: północ, gdzie grzbiet łączy się z resztą terenu. Tam wzniesiono zamek, i to czyniło tę pozycję kluczem do wszystkiego.
Muzułmanie zbudowali tu swoją twierdzę z tego czysto geometrycznego powodu. Kto panował nad tym grzbietem, panował nad miastem, a kto nad nim nie panował, nie miał jak wejść: pozostałe trzy strony były przepaścią.
Alfons VIII zdobył miasto w 1177 roku po długim oblężeniu, właśnie dlatego, że wzięcie go szturmem było niemal niemożliwe. Po zdobyciu zamek pozostał kluczową pozycją, a chrześcijańskie miasto utrzymywało go i umacniało przez stulecia.
Więzienie inkwizycji i ruina
Z czasem zamek stracił funkcję wojskową i wtedy znalazł o wiele bardziej ponure zastosowanie. Obok niego osiadł trybunał inkwizycji w Cuence, jeden z najaktywniejszych w Kastylii, a pomieszczenia zamku służyły za więzienie dla oskarżonych.
Ten okres zostawił ogromny ślad w dokumentach, choć nie w architekturze. Kolejne wojny i późniejsze porzucenie dokończyły dzieła zniszczenia, a z samego zamku zostały tylko odcinki murów, jakaś baszta i brama Arco de Bezudo, przez którą od północy wchodziło się do obrębu warowni.
Wokół rozciąga się Barrio del Castillo, najwyżej położona i najrzadziej odwiedzana część starego miasta, ze skromnymi domami, bardzo wąskimi uliczkami i atmosferą zupełnie inną niż w części zabytkowej. Warto ją przejść: tu stare miasto wciąż jest zwykłą dzielnicą.
A z krawędzi widać wszystko: wąwóz Júcar z jednej strony, wąwóz Huécar z drugiej i całe miasto spływające w dół skalnym grzbietem. W Cuence nie ma porównywalnego punktu widokowego.
Nie do przegapienia
Jedyna strona do ataku
Miasto ma przepaść z trzech stron. Tu, od północy, łączy się ze stałym lądem: dlatego zamek stoi właśnie tutaj.
Tu zaczęła się Cuenca
Muzułmanie wznieśli w tym miejscu swoją twierdzę. Kto panował nad grzbietem, panował nad miastem.
Więzienie inkwizycji
Gdy zamek stracił rolę wojskową, obok osiadł trybunał, a jego pomieszczenia służyły za więzienie.
Najlepszy punkt widokowy
Dwa wąwozy po obu stronach i miasto spływające skalnym grzbietem. Drugiego takiego nie ma.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Cuenki
To naturalny koniec trasy po starym mieście, po Plaza Mayor, katedrze i Casas Colgadas. Na górę prowadzi ronda de Julián Romero, wąska i stroma uliczka, która sama jest punktem widokowym i już dla niej warto się przejść.
Podejście jest wymagające, zwłaszcza w upale, ale różnicę wysokości pokonuje się etapami. I to się opłaca: widok z góry porządkuje całe zwiedzanie, bo stamtąd od razu rozumiesz niemożliwą geografię, na której zbudowano miasto.
Wstęp jest wolny i bez godzin otwarcia. Najlepiej przyjść o zachodzie słońca, przy niskim świetle nad wąwozami, ale zejście warto zaplanować, póki jest jasno, bo uliczki dzielnicy są wąskie i słabo oświetlone.
Najczęstsze pytania
Czy coś zostało po tamtej inkwizycji?
Tak, i to bardzo cennego: archiwa trybunału inkwizycji w Cuence należą do najlepiej zachowanych w Hiszpanii i dziś badają je historycy z całego świata. Kamienie zamku popadły w ruinę, ale tamte papiery przetrwały i pozwalają nam zajrzeć w lęki i sekrety całej epoki.
