Wieża Mangana
Symbol miasta i zarazem jego najbardziej sporny zabytek: dwie restauracje z XX wieku odebrały mu hełm z 1532 roku i dodały blanki. To zbiorowy zegar Cuenki: tutaj mieszkańcy jedzą winogrona w sylwestrową noc.

Miasto zbudowane w pionie na skalnym grzbiecie. Jak wejść na górę i nie paść po drodze, w jakiej kolejności je zwiedzać i skąd dokładnie robi się zdjęcie Casas Colgadas.
🎧 Na trasie Wisząca Cuenca: od Casas Colgadas do zamkuPo Cuence nie chodzi się w poziomie: tu się wspina. Stare miasto zajmuje skalny grzbiet między dwoma urwiskami, a cała trasa to jedno nieprzerwane podejście od dolnego miasta aż do zamku. Dobra wiadomość jest taka, że każdy odcinek ma swój punkt widokowy, a dobrze zaplanowany dzień wystarczy, żeby zobaczyć wszystko bez pośpiechu.
Dwie i pół godziny.
Zacznij od Torre de Mangana, w najwyższym i najstarszym punkcie pierwszej osady. Była to wieża strażnicza muzułmańskiej Cuenki, choć dzisiejszy wygląd – z blankami – nadały jej dwie restauracje z XX wieku, o które wciąż toczą się tu spory. Z esplanady widać cały wąwóz Júcar.
Wspinaj się dalej uliczkami starego miasta w stronę Plaza Mayor. Plac jest wydłużonym trójkątem, a nie prostokątem: skała nie dawała więcej miejsca i plac wciśnięto tam, gdzie pozwoliło wzgórze. Zamyka go barokowy ratusz wzniesiony na trzech łukach, pod którymi wciąż biegnie ulica.
Szeroki bok placu zajmuje katedra i to ona jest długą poranną wizytą. To jedna z pierwszych gotyckich świątyń w Hiszpanii, z wpływami anglonormandzkimi, które przybyły razem z Eleonorą Plantagenet, żoną Alfonsa VIII. Fasada jest neogotycka, z 1902 roku, ale to, co najlepsze, czeka w środku: tryforium aniołów, Arco de Jamete i abstrakcyjne witraże z XX wieku, jakich nie ma żadna inna hiszpańska katedra.
Jeśli zostanie ci pół godziny, tuż obok stoi pałac biskupi z Muzeum Diecezjalnym, w którym są dzieła El Greca.
Symbol miasta i zarazem jego najbardziej sporny zabytek: dwie restauracje z XX wieku odebrały mu hełm z 1532 roku i dodały blanki. To zbiorowy zegar Cuenki: tutaj mieszkańcy jedzą winogrona w sylwestrową noc.
Jedna z pierwszych gotyckich świątyń w Hiszpanii, rozpoczęta po zdobyciu miasta w 1177 roku, z kamieniarzami i gustami z północy. Wygląda bardziej na normandzką niż kastylijską. W środku tryforium aniołów, Arco de Jamete i abstrakcyjne witraże z XX wieku.
Pobierz aplikację i odkrywaj Cuenca offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Wisząca Cuenca: od Casas Colgadas do zamku z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Dwie godziny.
Zejdź calle Obispo Valero do Casas Colgadas, wiszących domów, czyli obrazu, który najpewniej cię tu sprowadził. Są trzy, z okresu od XIII do XV wieku, z drewnianymi wykuszami nad prawie czterdziestoma metrami pustki, i nie są kaprysem: w mieście bez płaskiego gruntu rozbudowa na zewnątrz była jedynym wyjściem.
Wejdź do Muzeum Hiszpańskiej Sztuki Abstrakcyjnej, które zajmuje dwa z nich i do którego wstęp jest bezpłatny. To jedyny sposób, żeby zobaczyć je od środka i wychylić się z ich okien nad przepaść, z Chillidą, Tàpiesem i Saurą zawieszonymi o piędź od otchłani.
Potem przejdź przez most San Pablo, żelazną kładkę nad wąwozem Huécar. To stąd zrobiono każde zdjęcie Cuenki, jakie znasz: z mostu domy widać z profilu nad urwiskiem. Po drugiej stronie stoi dawny klasztor San Pablo, dziś parador (państwowy hotel w zabytkowym budynku).
To także okolica, w której warto zjeść, z Plaza Mayor pięć minut stąd. A latem cień urwiska o tej porze jest prawdziwym wybawieniem.
Trzy prawdziwe domy unoszące się nad przepaścią, odrestaurowane na początku XX wieku, kiedy były na wpół zrujnowane. Kiedyś nad pustką wychylał się cały ich szereg. Zdjęcie robi się z mostu San Pablo, a nie stąd.
Założył je malarz Fernando Zóbel w 1966 roku, żeby zgromadzić swoich przyjaciół, a sale zaprojektowali sami artyści. Tamta ekspozycja odmieniła hiszpańskie muzealnictwo. W 1980 roku Zóbel przekazał muzeum fundacji Fundación Juan March, a wstęp jest bezpłatny.
Dwie godziny.
Wejdź na górę przez ronda de Julián Romero, wąską, schodkową uliczkę, która sama jest punktem widokowym, z domami zawieszonymi na krawędzi – to jeden z najpiękniejszych spacerów po starym mieście. Po drodze miniesz kościół San Pedro i Fundación Antonio Pérez, kolejne muzeum sztuki współczesnej urządzone w klasztorze.
Ostatni odcinek prowadzi do Barrio del Castillo, najwyżej położonej i najrzadziej odwiedzanej części starego miasta: skromne domy, bardzo wąskie uliczki i atmosfera już nie monumentalna, lecz zwyczajnej dzielnicy. To tutaj stare miasto wciąż żyje.
Z zamku zostały odcinki murów, jakaś baszta i brama Arco de Bezudo, ale to niewiele znaczy: przychodzi się tu po widok. Z góry widać oba wąwozy po obu stronach i całe miasto spływające w dół skalnym grzbietem.
Schodź, póki jest jasno, bo uliczki dzielnicy są wąskie i słabo oświetlone. A dzień zakończ na Plaza Mayor, która nocą, z oświetloną katedrą, jest zupełnie innym miejscem.
Jedyna strona miasta otoczonego przepaściami, z której dało się je zaatakować, i dlatego miejsce, gdzie wszystko się zaczęło. Gdy zamek stracił znaczenie wojskowe, obok osiadł trybunał inkwizycji, a jego pomieszczenia służyły za więzienie. Wstęp wolny i najlepszy punkt widokowy w mieście.
Wróć tu pod koniec dnia. To domyślne miejsce spotkań w mieście – w Cuence umawia się „na placu”, bez dalszych szczegółów – a nocą, z oświetloną katedrą i kamienicami w ciepłych barwach dookoła, zmienia się nie do poznania.
Tak, całe stare miasto mieści się w jednym dniu: Torre de Mangana, Plaza Mayor, katedra, Casas Colgadas z muzeum, most San Pablo i zamek. Drugi dzień pozwala dodać pozostałe fundacje sztuki, spacer wąwozem Huécar i wycieczkę do Ciudad Encantada, trzydzieści kilometrów dalej.
Jest publiczna winda łącząca dolne miasto z górną częścią starego miasta, jest też autobus miejski. Wejście pieszo jest możliwe, ale różnica wysokości jest poważna, więc rozsądnie jest wjechać jednym z nich, a zejść pieszo. Zresztą w samym starym mieście trasa wspina się dalej, aż do zamku.
Z mostu San Pablo, żelaznej kładki przerzuconej nad wąwozem Huécar. Stamtąd domy widać z profilu, z urwiskiem pod spodem. W południe i w szczycie sezonu most się zapełnia, więc żeby zrobić zdjęcie bez ludzi, najlepiej przyjść wcześnie rano albo nocą, kiedy domy są oświetlone.
Tak, wstęp jest bezpłatny, odkąd Fernando Zóbel przekazał muzeum fundacji Fundación Juan March w 1980 roku. To zarazem jedyny sposób, żeby wejść do Casas Colgadas i wychylić się od środka nad przepaść. Wcześniej sprawdź, w który dzień tygodnia jest zamknięte, bo to jedyne muzeum na starym mieście, którego nie warto zostawiać na koniec.
Z samego zamku zostało niewiele: odcinki murów, jakaś baszta i brama Arco de Bezudo. Ale widok z góry – oba wąwozy po obu stronach i miasto spływające w dół grzbietem – jest najlepszy w Cuence i od razu pozwala zrozumieć geografię, na której ją zbudowano. Wstęp jest wolny.
Ciudad Encantada, około trzydziestu kilometrów od miasta, krajobraz zerodowanych formacji skalnych, który obejdziesz w półtorej godziny. Trochę dalej źródła rzeki Cuervo. Do obu miejsc potrzebny jest samochód. Cała Serranía de Cuenca to górska kraina pełna wąwozów, zbiorników wodnych i wiosek, na którą warto poświęcić kilka dni.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Cuenca offline, kiedy chcesz.
