Plaza Mayor
Het middelpunt van de horeca in de oude bovenstad, met terrassen onder de herenhuizen in warme tinten en de kathedraal ertegenover. Hier eet je met uitzicht, al zijn de prijzen op het plein zelf hoger dan in de straten die erop uitkomen.

Bergkeuken en wild, met gerechten die je buiten de provincie niet vindt. Wat alles is, wat je als eerste bestelt en waarom het dessert uiteindelijk een likeur blijkt te zijn.
🎧 In de route Hangend Cuenca: van de Casas Colgadas naar het kasteelDe keuken van Cuenca is een bergkeuken: wild, varkensvlees, lamsvlees, knoflook en brood, met gerechten die zijn bedacht om calorieën te geven aan wie 's winters buiten werkte op duizend meter hoogte. Bijna geen ervan vind je buiten de provincie, en verscheidene hebben namen die niemand van buiten iets zeggen, dus het is goed om te weten wat je bestelt.
Morteruelo, ajoarriero, zarajos.
De morteruelo is het vlaggenschip: een soort warme paté van varkenslever en wild —haas, patrijs, soms kip— fijngestampt tot een pasta, gebonden met paneermeel en gekruid met kruidnagel, kaneel, karwij en paprikapoeder. Hij wordt lauw geserveerd, gesmeerd op brood.
Het is een restengerecht: hij werd gemaakt bij de jaarlijkse varkensslacht, met de delen die nergens anders voor dienden, en de sterke, verrassend zoetige kruiding is middeleeuws. Het is een zwaar en uitgesproken wintergerecht, en wie het proeft, vraagt meestal om meer.
De ajoarriero is het tegendeel: koud, mild en licht. Uitgeplozen stokvis, gekookte aardappel, knoflook, olijfolie en soms ei of walnoten, alles fijngestampt tot het een emulsie vormt. Je eet hem gesmeerd op brood en hij past in elk seizoen, ook in de zomer.
En de zarajos, de meest karakteristieke tapa: lamsdarmen gewikkeld om twee wijnrankjes en geroosterd of gebakken. Ze klinken slecht en zijn veel beter dan je denkt. Het is een van die dingen die je moet bestellen zonder er te lang over na te denken.
Het middelpunt van de horeca in de oude bovenstad, met terrassen onder de herenhuizen in warme tinten en de kathedraal ertegenover. Hier eet je met uitzicht, al zijn de prijzen op het plein zelf hoger dan in de straten die erop uitkomen.
Download de app en ontdek Cuenca offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Hangend Cuenca: van de Casas Colgadas naar het kasteel met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →De Serranía de Cuenca is een jachtgebied voor groot en klein wild, en dat staat het hele jaar op de kaart, maar vooral in de herfst en de winter: patrijs in escabeche, haas, wild zwijn, hert en ree in lang gestoofde gerechten. Het is de beste keuken van de provincie en daarbuiten de minst bekende.
De gazpacho manchego is, ondanks de naam, een warme stoofpot van wild —konijn, patrijs, soms kip— geserveerd op in stukken gebroken plat brood van ongerezen deeg, dat zich volzuigt met de bouillon. Hij heeft absoluut niets te maken met de Andalusische gazpacho, en hem in de zomer bestellen in de verwachting van iets kouds is de klassieke vergissing van de bezoeker.
Van het lam zijn er het Castiliaanse braadstuk en de caldereta, een lamsstoofpot; en de manchegokaas, die hier een product van eigen bodem is en die je in uitstekende belegen versies vindt tegen prijzen van de producent. Ook de olijfolie en de honing van de Alcarria van Cuenca, die een eigen beschermde oorsprongsbenaming heeft.
Om te drinken wijnen uit La Mancha en uit de Manchuela, de herkomstbenamingen van de provincie, die flink beter zijn geworden en voor wat ze bieden tot de goedkoopste van Spanje behoren.
In een van de drie huizen zit een restaurant, en dat is de enige manier om letterlijk boven de afgrond hangend te eten. Het is duur en je moet reserveren, maar voor een bijzondere gelegenheid is de plek met niets te vergelijken in welke andere Spaanse stad dan ook.
Een soort warme paté van varkenslever en wild —haas, patrijs, soms kip— fijngestampt tot een pasta, gebonden met paneermeel en gekruid met kruidnagel, kaneel, karwij en paprikapoeder. Hij wordt lauw geserveerd en op brood gesmeerd. Het is het vlaggenschip van de provincie en een restengerecht van de varkensslacht.
Uitgeplozen stokvis, fijngestampt met gekookte aardappel, knoflook en olijfolie tot het een emulsie vormt, soms met ei of walnoten. Je eet hem koud, op brood gesmeerd, en anders dan de morteruelo is hij mild en licht, dus hij past goed in de zomer. Niet te verwarren met de ajoarriero uit Navarra, een totaal ander gerecht, met tomaat en paprika.
Nee, en dat is de klassieke vergissing van de bezoeker. Het is een warme stoofpot van wild —konijn, patrijs, soms kip— geserveerd op in stukken gebroken plat brood van ongerezen deeg dat zich volzuigt met de bouillon. Afgezien van de naam, die een andere wortel heeft, heeft hij niets te maken met de Andalusische gazpacho.
Lamsdarmen gewikkeld om twee wijnrankjes en geroosterd of gebakken, geserveerd als tapa. Het is het meest karakteristieke hapje van Cuenca. Ze klinken erger dan ze zijn: de wijnrank geeft bij het roosteren aroma af en het resultaat is knapperig aan de buitenkant. Bestel ze gerust zonder er te lang over na te denken.
De likeur van Cuenca: brandewijn getrokken met koffie, gebrande suiker, kaneel, sinaasappelschil en kruidnagel. Je drinkt hem koud aan het eind van de maaltijd, hij is milder dan hij lijkt en hij wordt verkocht in elke winkel in de oude binnenstad. Samen met de alajú is het het eetbare standaardsouvenir van de stad.
In de oude bovenstad, op de Plaza Mayor en in de straten die erop uitkomen, met terrassen en uitzicht, al gaan de prijzen op het plein zelf omhoog. In de benedenstad heeft de buurt van de calle Fray Luis de León de tapasbars van de inwoners van Cuenca, goedkoper en levendiger. En buiten het hoogseizoen sluiten veel zaken in de oude binnenstad doordeweeks vroeg.
Het traditionele dessert is de alajú, een zoetigheid van Moorse oorsprong van honing, amandel, paneermeel en specerijen, geperst tussen twee ouwels. Hij is compact, heel zoet en hoort bij een familie van zoetigheden —die van de turrón en de marsepein— die met de Arabieren op het Iberisch Schiereiland aankwam en hier bijna onveranderd bewaard is gebleven.
En dan is er de resoli, de likeur van Cuenca: brandewijn getrokken met koffie, gebrande suiker, kaneel, sinaasappelschil en kruidnagel. Je drinkt hem koud aan het eind van de maaltijd, hij is milder dan hij lijkt en hij wordt verkocht in elke winkel in de oude binnenstad. Het is het eetbare standaardsouvenir van de stad.
Over de buurten: de Plaza Mayor en de straten die erop uitkomen bundelen de horeca van de oude bovenstad, met terrassen en uitzicht, al zijn de prijzen op het plein zelf hoger. In de benedenstad heeft de buurt van de calle Fray Luis de León en omgeving de tapasbars van de inwoners van Cuenca, goedkoper en levendiger.
En een praktische waarschuwing: in de oude binnenstad sluiten buiten het hoogseizoen veel zaken vroeg, vooral doordeweeks. Wil je laat eten, controleer dan de openingstijden of ga naar beneden, naar de nieuwe stad.
Download Viavoy en wandel offline door Cuenca, wanneer je wilt.

Lees verder