Pałac Aljafería
Bilet około 5 euro i dobra godzina zwiedzania. Leży dwadzieścia minut pieszo od centrum albo kilka minut tramwajem: to jedyne miejsce w Saragossie, do którego trzeba wyjść poza stare miasto, i bez dyskusji się opłaca.

Jedyne wielkie świadectwo sztuki islamskiej z XI wieku, jakie zostało w Europie, z łukami, które o dwieście lat wyprzedzają Alhambrę. Na co patrzeć, co dodano później i dlaczego trzeba rezerwować.
🎧 Na trasie Aljafería i Saragossa pałacówAl-Andalus pozostawił bardzo mało architektury pałacowej tak daleko na północy, a z tego niewiele prawie nic nie przetrwało. Dlatego ten budynek jest wyjątkowy: pałac rekreacyjny zbudowany w XI wieku, gdy Saragossa była niezależnym królestwem, który dotrwał do naszych czasów niemal w całości i który dziś mieści Cortes de Aragón. Tysiąc lat nieprzerwanego użytkowania przez władzę w tym samym budynku.
XI wiek, między Córdobą a Granadą.
Gdy na początku XI wieku rozpadł się kalifat Córdoby, mauretański półwysep podzielił się na królestwa taifa, a królestwo Saragossy było jednym z najzamożniejszych i najbardziej wykształconych. Ten pałac wzniesiono wtedy jako rezydencję wypoczynkową za murami miasta, w czasach ogromnego wyrafinowania intelektualnego i artystycznego.
Ten okres to brakujący element większości tras po hiszpańskiej sztuce islamskiej, które zwykle prowadzą od Mezquity w Córdobie do Alhambry, przeskakując dwa stulecia. Tutaj jest to, co było pomiędzy, i to tłumaczy, jak przeszło się od jednego do drugiego.
Patrzeć trzeba na łuki: przeplatane, wielolistne, mieszanoliniowe, nałożone na siebie w kilku planach, aż tworzą ażurowe kraty, które nie pełnią już żadnej funkcji konstrukcyjnej. To krok dalej względem tego, co zrobiono w Córdobie, doprowadzony do niemal abstrakcyjnej skrajności, w której łuk przestaje cokolwiek podtrzymywać i staje się czystym rysunkiem.
Salón Dorado i dziedziniec z basenem to centralne elementy, ze sztukateriami, kapitelami i arkadami, które bezpośrednio zapowiadają to, co dwa stulecia później powstanie w Granadzie. Zobaczenie tego przed Alhambrą całkowicie zmienia to, jak ją odczytasz.
Bilet około 5 euro i dobra godzina zwiedzania. Leży dwadzieścia minut pieszo od centrum albo kilka minut tramwajem: to jedyne miejsce w Saragossie, do którego trzeba wyjść poza stare miasto, i bez dyskusji się opłaca.
Po drodze między centrum a pałacem Aljafería: ostatnia brama dawnych murów miasta, z ciosami kamiennymi podziurawionymi śladami pocisków z 1809 roku, których postanowiono nie naprawiać. To jedyne miejsce, gdzie można dosłownie dotknąć tego, co wydarzyło się podczas oblężeń.
Pobierz aplikację i odkrywaj Zaragoza offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Aljafería i Saragossa pałaców z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Po chrześcijańskim podboju w 1118 roku budynku nie zniszczono: stał się pałacem królów Aragonii, którzy korzystali z niego przez stulecia. Ta ciągłość pozwoliła przetrwać mauretańskiej dekoracji, która gdzie indziej zniknęła bez śladu.
W XV wieku Królowie Katoliccy dobudowali na górze całe piętro z salami reprezentacyjnymi i polichromowanym stropem kasetonowym w stylu mudéjar o wyjątkowej jakości, z ich herbami oraz powtarzanym jarzmem i strzałami. W efekcie powstał budynek, w którym XI i XV wiek współistnieją w pionie, jeden nad drugim.
Potem nastąpił upadek. Był siedzibą inkwizycji, później koszarami i skończył jako półruina, z mauretańską dekoracją skutą, zamurowaną albo rozebraną. Fotografie z początku XX wieku pokazują budynek nie do poznania.
Renowacja, która go przywróciła, była długa, drobiazgowa i pochodzi z drugiej połowy XX wieku, a w niektórych miejscach budzi spory z powodu zakresu rekonstrukcji. Warto o tym wiedzieć: nie wszystko, co widzisz, jest oryginalne, choć ogólne podejście było zachowawcze.
Obecna funkcja zamyka tę historię. Od lat osiemdziesiątych budynek jest siedzibą Cortes de Aragón, z salami posiedzeń plenarnych i pomieszczeniami parlamentu zbudowanymi wewnątrz kompleksu, we współczesnym skrzydle, które współistnieje z zabytkową częścią.
Ta decyzja była przemyślana i ma swoją logikę: przywrócić budynkowi funkcję rzeczywistej władzy, zamiast zamieniać go w muzeum. Tysiąc lat po tym, jak rządził stąd król taifa, nadal jest to miejsce, gdzie zapadają decyzje dotyczące tego regionu.
Praktyczna konsekwencja jest taka, że zwiedzanie zależy od działalności politycznej. W dni posiedzeń plenarnych dostęp jest ograniczony, a godziny zmieniają się zgodnie z kalendarzem parlamentu, więc sprawdzenie ich wcześniej to nie ostrożność, tylko konieczność.
Warto też wiedzieć, że wieża Torre del Trovador, najstarsza część zespołu, starsza nawet od pałacu, dała nazwę operze Verdiego „Il trovatore”, za pośrednictwem hiszpańskiego dramatu, na którym opera się opiera. To ciekawostka, którą powtarza się często, i jest prawdziwa.
W drodze powrotnej do centrum drugi wielki dziedziniec miasta: renesansowy, z XVI wieku, który francuski antykwariusz kupił w 1903 roku, rozebrał kawałek po kawałku i wywiózł do Paryża, gdzie pozostał przez ponad pięćdziesiąt lat. Wrócił i został ponownie złożony wewnątrz budynku przy ulicy Coso. Wstęp bezpłatny.
Renesansowy pałac z XVI wieku z dwukondygnacyjnym dziedzińcem i wielkim okapem z rzeźbionego drewna, typowym dla aragońskiej architektury świeckiej. Dziś to sala wystaw Rady Prowincji (Diputación) z bezpłatnym wstępem: wchodzisz, przechodzisz przez dziedziniec i wychodzisz.
To sztuka powstała w niezależnych królestwach, które wyłoniły się po rozpadzie kalifatu Córdoby na początku XI wieku. To brakujący element większości tras po hiszpańskiej sztuce islamskiej, które prowadzą od Mezquity w Córdobie do Alhambry, przeskakując dwa stulecia. Aljafería to właśnie to, co było pomiędzy.
Bo jego przeplatane i wielolistne łuki, nałożone na siebie w kilku planach, aż tworzą ażurowe kraty bez funkcji konstrukcyjnej, bezpośrednio zapowiadają język, który dwa stulecia później rozwinie się w Granadzie. Zobaczenie go wcześniej zmienia to, jak odczytasz Alhambrę, bo tłumaczy, skąd się wzięło to, co się tam podziwia.
Bardzo warto, zwłaszcza w szczycie sezonu. Budynek jest siedzibą Cortes de Aragón, a godziny zwiedzania zmieniają się zależnie od prac parlamentu: w dni posiedzeń plenarnych dostęp jest ograniczony i bywają dni, w które pałac jest zamknięty. Sprawdzenie tego przed wyprawą na miejsce to nie ostrożność, tylko konieczność.
Całe piętro nad islamskim pałacem, w XV wieku, z salami reprezentacyjnymi i polichromowanym stropem kasetonowym w stylu mudéjar o wyjątkowej jakości, z herbami oraz powtarzanym jarzmem i strzałami. W efekcie powstał budynek, w którym XI i XV wiek współistnieją w pionie, jeden nad drugim, i żaden nie wymazał drugiego.
Budynek przeszedł przez ręce inkwizycji i długi okres jako koszary, aż skończył jako półruina, z mauretańską dekoracją skutą albo zamurowaną. Renowacja z drugiej połowy XX wieku była długa i drobiazgowa, ale w niektórych miejscach budzi spory z powodu zakresu rekonstrukcji. Nie wszystko, co widzisz, jest oryginalne.
Tak. Wieża Torre del Trovador, najstarsza część zespołu, starsza od samego pałacu, dała nazwę operze „Il trovatore” Verdiego za pośrednictwem „El trovador”, hiszpańskiego dramatu Antonia Garcíi Gutiérreza, na którym opera się opiera. Wieżę można zwiedzić w ramach trasy.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Zaragoza offline, kiedy chcesz.
