Colegio de San Gregorio
Nationaal Museum voor Beeldhouwkunst, met het retabel van San Benito van Berruguete, de Graflegging van Juan de Juni en de liggende Christus van Gregorio Fernández.
Glazen ogen, ivoren tanden en kurk voor de wonden. Hoe drie meesters hout lieten lijken op lijdend vlees, en waar je hun werk ziet.
🎧 In de route San Pablo, San Gregorio en het BeeldhouwmuseumIn de 16e en 17e eeuw was Valladolid de wereldhoofdstad van de beeldhouwkunst in polychroom beschilderd hout. Hier werkten Berruguete, Juan de Juni en Gregorio Fernández, en hier maakten ze werken die nog altijd tijdens de Semana Santa, de Goede Week, de straat op gaan. Daarom staat het nationale museum hier.
Alonso Berruguete is de eerste. Als zoon van de schilder Pedro Berruguete trok hij jong naar Italië, en hij was in Rome in 1506, op de dag dat een paar wijnboeren bij toeval de Laocoöngroep opgroeven. Dat directe contact met de klassieke beeldhouwkunst en met de kring van Michelangelo verklaart zijn gespannen, gewrongen maniërisme.
Juan de Juni, van Franse afkomst, bracht het drama: zijn figuren draaien zich, schreeuwen en lijden met een intensiteit die in Castilië zonder voorgaande was. Zijn Virgen de las Angustias, van rond 1561, is het bewijs.
En Gregorio Fernández sluit de reeks af in de barok, met een tot het uiterste gedreven realisme en een sereniteit in de dood die vier eeuwen later nog steeds de adem beneemt.
Alle drie werkten ze hier omdat hier de markt was: een stad met een hof, een chancillería, het hooggerechtshof, een universiteit, tientallen kloosters en een vermogende burgerij was de beste plek in Castilië om opdrachten te krijgen.
Nationaal Museum voor Beeldhouwkunst, met het retabel van San Benito van Berruguete, de Graflegging van Juan de Juni en de liggende Christus van Gregorio Fernández.
Hier staat de Virgen de los Cuchillos, de Maagd van de Messen, die Juan de Juni rond 1561 sneed, met zeven zwaarden door haar borst. Indrukwekkend.
Download de app en ontdek Valladolid offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute San Pablo, San Gregorio en het Beeldhouwmuseum met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Het realisme van Gregorio Fernández ontstaat door concrete en nogal verrassende werkwijzen: glazen ogen, tanden van ivoor of been, nagels van hoorn. Geen detail in hout uitsnijden als je het echte materiaal kunt inbouwen.
Voor de wonden en het gestolde bloed gebruikte hij kurk en stukjes boomschors, vastgelijmd en beschilderd; en hars voor de tranen en de dikke bloeddruppels, die glanzend blijven en volume hebben.
Dat repertoire onderscheidt de Castiliaanse devotiebeelden van alle andere Europese beeldhouwkunst uit die tijd: ze zoeken niet de ideale schoonheid, maar de geloofwaardigheid van het lijden, want deze figuren werden gemaakt om wie ze 's nachts bij kaarslicht voorbij zag komen te ontroeren.
Zijn Cristo Yacente, de liggende Christus, uit 1627 staat in de kerk San Miguel y San Julián, en het is een van de meest aangrijpende beelden van de Spaanse barok. Een ander werk van hem, de Cristo de la Luz, staat in het Palacio de Santa Cruz.
De centrale stop is het Colegio de San Gregorio, zetel van het Nationaal Museum voor Beeldhouwkunst, met het retabel van San Benito van Berruguete, de Graflegging van Juan de Juni en de liggende Christus van Gregorio Fernández. Ruim twee uur.
Het museum loopt door in het Palacio de Villena, met een Napolitaanse kerststal van zeshonderd figuren, en in de Casa del Sol, met de collectie afgietsels van klassieke beeldhouwwerken.
Daarna de kerken: de Angustias met de Virgen de los Cuchillos van Juni; San Miguel y San Julián met de Cristo Yacente van Fernández; Santiago met het Epifanieretabel van Berruguete; en San Pablo, met nog meer beelden van Fernández.
En als je tijdens de Semana Santa reist, gaat dat allemaal de straat op. Die van Valladolid is uitgeroepen tot feest van internationaal toeristisch belang en is een van de indrukwekkendste ter wereld, juist omdat er museumstukken in de processies meegaan.
Dat is het argument dat verklaart waarom het nationale museum hier staat: de collectie Spaanse beeldhouwkunst samenbrengen in de stad waar een groot deel ervan is ontstaan, is volkomen logisch, ook al breekt het met de gewoonte om alles in Madrid te concentreren.
De Cristo Yacente van Gregorio Fernández, uit 1627: glazen ogen, kurk voor de wonden en een sereniteit die de adem beneemt.
Het Epifanieretabel dat Berruguete in 1537 sneed, in een zijkapel waar veel mensen aan voorbijlopen.
Omdat deze stad in de 16e en 17e eeuw de wereldhoofdstad was van de beeldhouwkunst in polychroom beschilderd hout. Berruguete, Juan de Juni en Gregorio Fernández hadden hier hun werkplaats, en hier maakten ze hun belangrijkste werken. De nationale collectie samenbrengen in de stad waar die kunst is ontstaan, is volkomen logisch.
Met de trucs van een geniale ambachtsman. Hij gaf zijn Christusbeelden glazen ogen, tanden van ivoor of been en nagels van hoorn. Voor de wonden en het gestolde bloed gebruikte hij kurk en vastgelijmde stukjes boomschors, en hars voor de tranen en de dikke bloeddruppels, die glanzend blijven en volume hebben.
De grote beeldhouwer van de Spaanse renaissance, zoon van de schilder Pedro Berruguete. Als jongeman trok hij naar Italië, en hij was in Rome in 1506, op de dag dat de Laocoöngroep bij toeval werd opgegraven. Dat contact met de klassieke beeldhouwkunst en met de kring van Michelangelo verklaart zijn gespannen, gewrongen stijl.
De Virgen de las Angustias die Juan de Juni rond 1561 sneed, met zeven zwaarden door haar borst —de zeven smarten— en een uitdrukking van pijn die indruk maakt. Ze staat in de kerk Nuestra Señora de las Angustias en is een van de meest aangrijpende processiebeelden van Spanje.
Omdat ze niet de ideale schoonheid zoekt, maar de geloofwaardigheid van het lijden. Deze figuren werden gemaakt om 's nachts bij kaarslicht in processie te worden meegedragen, en hun functie was wie ze voorbij zag komen te ontroeren. Het hele technische repertoire —glazen ogen, kurk, hars— dient dat emotionele doel.
In de kerken van het centrum: de Angustias, met de Virgen de los Cuchillos van Juni; San Miguel y San Julián, met de Cristo Yacente van Gregorio Fernández uit 1627; Santiago, met het Epifanieretabel van Berruguete; en San Pablo, met nog meer beelden van Fernández. En het Palacio de Santa Cruz bewaart de Cristo de la Luz.
Ze is uitgeroepen tot feest van internationaal toeristisch belang en is een van de indrukwekkendste ter wereld, juist omdat er werken in de processies meegaan die de rest van het jaar in musea staan. Een Gregorio Fernández 's nachts op schouders door de straat zien gaan, is een heel andere ervaring dan hem in een vitrine zien.
Download Viavoy en wandel offline door Valladolid, wanneer je wilt.

Lees verder


