Το Κολέγιο του Σαν Γκρεγκόριο
Εθνικό Μουσείο Γλυπτικής, με το ρετάμπλο του Σαν Μπενίτο του Μπερρουγκέτε, τον Ενταφιασμό του Χουάν δε Χούνι και τον Νεκρό Χριστό του Γρεγκόριο Φερνάντεθ.

Γυάλινα μάτια, δόντια από ελεφαντόδοντο και φελλός για τις πληγές. Πώς τρεις μάστορες έκαναν το ξύλο να μοιάζει με σάρκα που υποφέρει, και πού να δεις το έργο τους.
🎧 Στη διαδρομή Σαν Πάμπλο, Σαν Γκρεγκόριο και το Μουσείο ΓλυπτικήςΤον 16ο και 17ο αιώνα, το Βαγιαδολίδ ήταν η παγκόσμια πρωτεύουσα της πολύχρωμης ξυλογλυπτικής. Εδώ δούλεψαν ο Μπερρουγκέτε, ο Χουάν δε Χούνι και ο Γρεγκόριο Φερνάντεθ, και εδώ δημιούργησαν έργα που ακόμη και σήμερα βγαίνουν στον δρόμο τη Μεγάλη Εβδομάδα. Γι' αυτό το εθνικό μουσείο είναι εδώ.
Ο Αλόνσο Μπερρουγκέτε είναι ο πρώτος. Γιος του ζωγράφου Πέδρο Μπερρουγκέτε, έφυγε νέος για την Ιταλία και βρισκόταν στη Ρώμη το 1506, τη μέρα που κάποιοι αμπελουργοί ξέθαψαν κατά τύχη τον Λαοκόοντα. Εκείνη η άμεση επαφή με την αρχαία γλυπτική και με τον κύκλο του Μιχαήλ Άγγελου εξηγεί τον τεταμένο και στριφογυριστό μανιερισμό του.
Ο Χουάν δε Χούνι, γαλλικής καταγωγής, έφερε τη δραματικότητα: οι μορφές του συστρέφονται, κραυγάζουν και υποφέρουν με μια ένταση που δεν είχε προηγούμενο στην Καστίλη. Η Παναγία των Θλίψεων, γύρω στο 1561, είναι η απόδειξη.
Και ο Γρεγκόριο Φερνάντεθ κλείνει τη σειρά στο μπαρόκ, με έναν ρεαλισμό οδηγημένο στα άκρα και μια γαλήνη στον θάνατο που κόβει ακόμη την ανάσα τέσσερις αιώνες μετά.
Και οι τρεις δούλεψαν εδώ γιατί εδώ ήταν η αγορά: μια πόλη με αυλή, ανώτατο δικαστήριο, πανεπιστήμιο, δεκάδες μονές και μια εύπορη αστική τάξη ήταν το καλύτερο μέρος της Καστίλης για να παίρνεις παραγγελίες.
Εθνικό Μουσείο Γλυπτικής, με το ρετάμπλο του Σαν Μπενίτο του Μπερρουγκέτε, τον Ενταφιασμό του Χουάν δε Χούνι και τον Νεκρό Χριστό του Γρεγκόριο Φερνάντεθ.
Φυλάει την Παναγία των Μαχαιριών, που σκάλισε ο Χουάν δε Χούνι γύρω στο 1561, με επτά σπαθιά να της διαπερνούν το στήθος. Εντυπωσιακή.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Valladolid χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Σαν Πάμπλο, Σαν Γκρεγκόριο και το Μουσείο Γλυπτικής με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Ο ρεαλισμός του Γρεγκόριο Φερνάντεθ επιτυγχάνεται με συγκεκριμένες και αρκετά απρόσμενες μεθόδους: γυάλινα μάτια, δόντια από ελεφαντόδοντο ή κόκαλο, νύχια από κέρατο. Καμία ανάγκη να σκαλίσεις τη λεπτομέρεια στο ξύλο όταν μπορείς να βάλεις το πραγματικό υλικό.
Για τις πληγές και το πηγμένο αίμα χρησιμοποιούσε φελλό και κομμάτια φλοιού δέντρου, κολλημένα και ζωγραφισμένα· και ρητίνη για τα δάκρυα και τις χοντρές σταγόνες αίματος, που μένουν γυαλιστερές και με όγκο.
Αυτό το ρεπερτόριο είναι που ξεχωρίζει την καστιλιάνικη θρησκευτική γλυπτική από κάθε άλλη ευρωπαϊκή γλυπτική της εποχής της: δεν αναζητά την ιδεώδη ομορφιά, αναζητά την αληθοφάνεια του πόνου, γιατί αυτές οι μορφές φτιάχτηκαν για να συγκινούν όποιον τις έβλεπε να περνούν τη νύχτα στο φως των κεριών.
Ο Νεκρός Χριστός του, του 1627, βρίσκεται στην εκκλησία του Σαν Μιγκέλ ι Σαν Χουλιάν και είναι μία από τις πιο συγκλονιστικές μορφές του ισπανικού μπαρόκ. Ένα άλλο έργο του, ο Χριστός του Φωτός, βρίσκεται στο Παλάτι Σάντα Κρους.
Η κεντρική στάση είναι το Κολέγιο του Σαν Γκρεγκόριο, έδρα του Εθνικού Μουσείου Γλυπτικής, με το ρετάμπλο του Σαν Μπενίτο του Μπερρουγκέτε, τον Ενταφιασμό του Χουάν δε Χούνι και τον Νεκρό Χριστό του Γρεγκόριο Φερνάντεθ. Δύο ώρες και κάτι.
Το μουσείο επεκτείνεται στο Παλάθιο δε Βιγιένα, με μια ναπολιτάνικη φάτνη εξακοσίων μορφών, και στην Κάσα δελ Σολ, με τη συλλογή εκμαγείων αρχαίας γλυπτικής.
Μετά, οι εκκλησίες: η Παναγία των Θλίψεων με την Παναγία των Μαχαιριών του Χούνι· ο Σαν Μιγκέλ ι Σαν Χουλιάν με τον Νεκρό Χριστό του Φερνάντεθ· το Σαντιάγο με το τέμπλο των Θεοφανείων του Μπερρουγκέτε· και ο Σαν Πάμπλο, με κι άλλα γλυπτά του Φερνάντεθ.
Και αν ταξιδεύεις τη Μεγάλη Εβδομάδα, όλα αυτά βγαίνουν στον δρόμο. Η Μεγάλη Εβδομάδα του Βαγιαδολίδ έχει ανακηρυχθεί Διεθνούς Τουριστικού Ενδιαφέροντος και είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές του κόσμου, ακριβώς επειδή περιφέρει έργα μουσείου.
Αυτό είναι το επιχείρημα που εξηγεί γιατί το εθνικό μουσείο είναι εδώ: να συγκεντρωθεί η συλλογή ισπανικής γλυπτικής στην πόλη όπου δημιουργήθηκε μεγάλο μέρος της έχει απόλυτη λογική, ακόμη κι αν σπάει τη συνήθεια να μαζεύονται όλα στη Μαδρίτη.
Ο Νεκρός Χριστός του Γρεγκόριο Φερνάντεθ, του 1627: γυάλινα μάτια, φελλός για τις πληγές και μια γαλήνη που κόβει την ανάσα.
Το τέμπλο των Θεοφανείων που σκάλισε ο Μπερρουγκέτε το 1537, σε ένα πλαϊνό παρεκκλήσι που πολλοί προσπερνούν.
Γιατί τον 16ο και 17ο αιώνα αυτή η πόλη ήταν η παγκόσμια πρωτεύουσα της πολύχρωμης ξυλογλυπτικής. Εδώ είχαν το εργαστήριό τους ο Μπερρουγκέτε, ο Χουάν δε Χούνι και ο Γρεγκόριο Φερνάντεθ, και εδώ δημιούργησαν τα σημαντικότερα έργα τους. Να συγκεντρωθεί η εθνική συλλογή στην πόλη όπου γεννήθηκε αυτή η τέχνη έχει απόλυτη λογική.
Με κόλπα ιδιοφυούς τεχνίτη. Έβαζε στους Χριστούς του γυάλινα μάτια, δόντια από ελεφαντόδοντο ή κόκαλο και νύχια από κέρατο. Για τις πληγές και το πηγμένο αίμα χρησιμοποιούσε φελλό και κομμάτια φλοιού δέντρου κολλημένα, και ρητίνη για τα δάκρυα και τις χοντρές σταγόνες αίματος, που μένουν γυαλιστερές και με όγκο.
Ο μεγάλος γλύπτης της ισπανικής Αναγέννησης, γιος του ζωγράφου Πέδρο Μπερρουγκέτε. Νέος έφυγε για την Ιταλία και βρισκόταν στη Ρώμη το 1506, τη μέρα που ξέθαψαν κατά τύχη τον Λαοκόοντα. Εκείνη η επαφή με την αρχαία γλυπτική και με τον κύκλο του Μιχαήλ Άγγελου εξηγεί το τεταμένο και στριφογυριστό ύφος του.
Η Παναγία των Θλίψεων που σκάλισε ο Χουάν δε Χούνι γύρω στο 1561, με επτά σπαθιά να της διαπερνούν το στήθος —τις επτά λύπες— και μια έκφραση πόνου που εντυπωσιάζει. Βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας των Θλίψεων και είναι μία από τις πιο συγκλονιστικές μορφές λιτανείας της Ισπανίας.
Γιατί δεν αναζητά την ιδεώδη ομορφιά αλλά την αληθοφάνεια του πόνου. Αυτές οι μορφές φτιάχτηκαν για να περιφέρονται τη νύχτα, στο φως των κεριών, και ο σκοπός τους ήταν να συγκινούν όποιον τις έβλεπε να περνούν. Όλο το τεχνικό ρεπερτόριο —γυάλινα μάτια, φελλός, ρητίνη— υπηρετεί αυτόν τον συναισθηματικό στόχο.
Στις εκκλησίες του κέντρου: η Παναγία των Θλίψεων, με την Παναγία των Μαχαιριών του Χούνι· ο Σαν Μιγκέλ ι Σαν Χουλιάν, με τον Νεκρό Χριστό του Γρεγκόριο Φερνάντεθ του 1627· το Σαντιάγο, με το τέμπλο των Θεοφανείων του Μπερρουγκέτε· και ο Σαν Πάμπλο, με κι άλλα γλυπτά του Φερνάντεθ. Και το Παλάτι Σάντα Κρους φυλάει τον Χριστό του Φωτός.
Έχει ανακηρυχθεί Διεθνούς Τουριστικού Ενδιαφέροντος και είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές του κόσμου, ακριβώς επειδή περιφέρει έργα που τον υπόλοιπο χρόνο βρίσκονται σε μουσεία. Να βλέπεις έναν Γρεγκόριο Φερνάντεθ στους ώμους στον δρόμο, τη νύχτα, είναι μια εμπειρία εντελώς διαφορετική από το να τον βλέπεις σε μια βιτρίνα.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Valladolid χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα


