Zoek boven het wapenschild op de gevel naar een stenen zon: daaraan dankt dit paleis zijn naam. En let op de twee torens die de gevel flankeren, bedoeld als uitkijktorens. Maar zijn echte faam kreeg het van zijn beroemdste eigenaar: een ambassadeur die invloed kreeg op de politiek van Engeland.
De graaf van Gondomar in Londen
Het huis werd rond 1540 gebouwd, maar zijn faam kwam aan het begin van de 17e eeuw met Diego Sarmiento de Acuña, graaf van Gondomar. En dat was niet zomaar iemand.
Hij was ambassadeur van Spanje in Engeland, en daar won hij het vertrouwen van koning Jacobus I zo sterk dat hij invloed kreeg op diens politiek. Hij woog zelfs mee bij de terechtstelling van de beroemde zeevaarder Walter Raleigh, die Spaanse bezittingen in Amerika had aangevallen.
Dit paleis met zijn provinciale uitstraling bewaart, haast onopgemerkt, een directe draad naar de intriges tussen de hoven van Madrid en Londen in de jaren vóór de Dertigjarige Oorlog.
In Engeland verafschuwden ze hem. Het volk van Londen haatte hem, en de Engelsen namen op hun eigen manier wraak: ze zetten hem op het toneel als de grote schurk. In een beroemd stuk uit die jaren werd hij afgeschilderd als de “Zwarte Ridder”, een kwaadaardige intrigant, en het stuk had zoveel succes dat de autoriteiten het uiteindelijk verboden.
Een enorme bibliotheek en een zaal met afgietsels
Gondomar was een verslinder van boeken, en hij bracht hier, in de Casa del Sol, een van de grootste particuliere bibliotheken van zijn tijd bijeen: duizenden en duizenden boekdelen uit heel Europa.
Na verloop van tijd gingen die boeken naar de koninklijke collectie, en vandaag vormen ze een van de historische fondsen van de Biblioteca Nacional en de Spaanse koninklijke bibliotheek. Met andere woorden: een flink deel van het Spaanse boekenerfgoed is door deze muren gegaan.
Vandaag hoort de Casa del Sol ook bij het Nationaal Museum voor Beeldhouwkunst, samen met het Colegio de San Gregorio en het Palacio de Villena.
Binnen wordt een grote collectie afgietsels bewaard: gipsen kopieën van de beroemdste klassieke beelden ter wereld, gemaakt in de 19e eeuw zodat studenten van de academie voor schone kunsten naar het model konden tekenen zonder naar Rome of Athene te reizen. Vandaag zijn ze zelf historische documenten.
Niet te missen
De stenen zon geeft de naam
Hij staat boven het wapenschild op de gevel. Het huis werd rond 1540 gebouwd.
Zijn eigenaar had invloed in Engeland
De graaf van Gondomar, ambassadeur in Londen, won het vertrouwen van koning Jacobus I.
De Engelsen haatten hem
Ze zetten hem op het toneel als “de Zwarte Ridder”, en het stuk had zoveel succes dat het werd verboden.
Hij verzamelde een enorme bibliotheek
Duizenden boekdelen uit heel Europa die in de Spaanse koninklijke collectie belandden.
Hoe het in je bezoek aan Valladolid past
Het ligt in de wijk van de paleizen, vlak bij het Colegio de San Gregorio en de kerk San Pablo, op tien minuten van de Plaza Mayor.
Het bezoek duurt zo'n dertig minuten. Het hoort bij het Nationaal Museum voor Beeldhouwkunst en je bezoekt het meestal met hetzelfde toegangsbewijs: controleer de openingstijden, want die kunnen afwijken.
De collectie afgietsels is een curieuze en zeldzame ervaring: de Laocoön, de Mozes en de Discobolus bij elkaar in één Castiliaanse zaal.
Veelgestelde vragen
Wat liet de graaf van Gondomar ons nog meer na?
Iets wat mij fascineert: een gigantische bibliotheek. Deze man was een boekenverslinder en wist hier, in de Casa del Sol, een van de grootste privébibliotheken van zijn tijd bijeen te brengen, duizenden en nog eens duizenden boekdelen uit heel Europa. Na verloop van tijd gingen die boeken over naar de koninklijke collectie en nu worden ze in Madrid bewaard. Dit paleis was dus niet alleen het huis van een sluwe diplomaat: het was jarenlang een van de grote tempels van het weten van Spanje.
En hoe zagen ze hem in Engeland?
Met heel kwade ogen, dat verzeker ik je. Het volk van Londen kreeg een hekel aan hem, en de Engelsen wreekten zich op hun manier: ze brachten hem in het theater als de grote schurk. In een wereldberoemd stuk uit die jaren schilderden ze hem af als de “Zwarte Ridder”, een kwaadaardige intrigant, en het sloeg zo aan dat de autoriteiten het uiteindelijk verboden. Het kwaad van de voorstelling worden: weinig ambassadeurs hebben zo'n spoor nagelaten.
