Mercado de Nuestra Señora de África
“La Recova” voor iedereen hier. Neokoloniaal, uit 1944, met een centrale patio en galerijen. Canarische kaas, gofio, oude aardappelrassen en vis van de dag.

Aardappelrassen die in de 16e eeuw uit Amerika werden meegebracht en hier overleven, geroosterd meel dat ouder is dan de verovering en geitenkazen die de eilanden bijna niet verlaten.
🎧 In de route Het García Sanabria-park en de Mercado de ÁfricaDe Canarische keuken lijkt op geen enkele andere Spaanse keuken, en de reden is geografisch: deze eilanden lagen duizend kilometer dichter bij Amerika dan het Spaanse vasteland in de eeuwen waarin werd beslist wat Europa at. Het resultaat is een voorraadkast met ingrediënten die nergens anders in het land alledaags zijn.
Papas arrugadas, gerimpelde aardappeltjes, zijn het symbolische gerecht: kleine aardappels die ongeschild met veel zout worden gekookt, tot het water verdampt en de schil gerimpeld achterblijft, bedekt met een dun zoutkorstje. Je eet ze heel, met schil, en je doopt ze.
Het interessante zijn de rassen. De oude Canarische papas stammen af van knollen die in de 16e eeuw uit Amerika werden meegebracht, en veel ervan zijn in hun land van herkomst praktisch verdwenen: hier worden ze nog geteeld op kleine bergakkers, met namen als papa negra, bonita of borralla.
De mojos zijn de twee sauzen die bij bijna alles horen. De rode mojo, of picón, bevat gedroogde peper, knoflook, komijn, olie en azijn, en hoort bij vlees. De groene mojo, met koriander of peterselie, gaat bij vis. Ze worden apart geserveerd, in een schaaltje, en je doopt.
En de vis is in een havenhoofdstad het betrouwbaarste op elke kaart: vieja, cherne, sama, en de chicharro, de overvloedige, goedkope vis die de basis vormde van het dieet van de vissers van de stad en die de inwoners van Santa Cruz hun bijnaam gaf: chicharreros.
“La Recova” voor iedereen hier. Neokoloniaal, uit 1944, met een centrale patio en galerijen. Canarische kaas, gofio, oude aardappelrassen en vis van de dag.
Download de app en ontdek Santa Cruz de Tenerife offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Het García Sanabria-park en de Mercado de África met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Gofio is meel van geroosterd graan — millo (Canarische maïs), tarwe of gerst — en het is het oudste voedsel van de Canarische Eilanden: de Guanchen, de oorspronkelijke bevolking van het eiland, aten het al voordat er iemand uit Europa aankwam. Het is een van de heel weinige elementen van die cultuur die intact zijn gebleven.
Het wordt op duizend manieren gebruikt: gekneed met bouillon, gestrooid over een stoofpot, geklopt met melk of banaan, in desserts. Eerst brengt het je van je stuk, daarna blijkt het behoorlijk verslavend. Het bestellen is de snelste manier om iets te eten dat echt van vóór de Spaanse verovering is.
De kazen zijn het andere grote hoofdstuk. De Canarische zijn grotendeels van geitenmelk, met eigen beschermde herkomstbenamingen op verschillende eilanden, en je eet ze vers, halfbelegen of gerookt. Ze verlaten de archipel nauwelijks, dus het is een van die dingen die je alleen hier proeft.
Bij de stoofpotten de rancho canario en de puchero, met kikkererwten, vlees en groente; en de sancocho, gezouten vis met papas en mojo, een gerecht van de Semana Santa, de Goede Week. En als dessert de bienmesabe, met amandel en honing, en frangollo, opnieuw op basis van millo.
Om te drinken de Canarische wijnen, die een uitstekende tijd doormaken. Ze groeien op vulkanische grond, met wijngaarden die op sommige eilanden in kuilen in de as staan, en de druivenrassen — listán negro, malvasía, marmajuelo — vind je nergens anders.
De Mercado de Nuestra Señora de África is de eerste verplichte stop, en dan 's ochtends: daar zie je de hele voorraadkast in één keer en leggen de verkopers uit wat alles is. Na het middaguur zakt het flink in.
Om aan tafel te gaan heeft de oude binnenstad rond de calle del Castillo en de straten parallel eraan echte Canarische keuken tegen redelijke prijzen, met als voordeel dat je op dezelfde route zit als de Plaza de España en het Palacio de Carta.
De buurt van La Noria en de straten naast het ravijn, vlak bij het TEA en de kerk van de Concepción, hebben veel terrassen en sfeer van de late middag tot in de nacht. Hier gaat de stad uit.
Een nuttige tip: op de Canarische Eilanden liggen de restaurantprijzen meestal wat lager dan op het Spaanse vasteland, en het IGIC — de lokale belasting — is lager dan de btw op het vasteland. Goed eten valt hier redelijk uit.
Het vertrekpunt van de oude binnenstad, met de restaurantstraten op een steenworp. Rond de calle del Castillo vind je de Canarische keuken tegen een redelijke prijs.
De buurt van La Noria eromheen heeft veel terrassen en sfeer van de late middag tot in de nacht. Het is de wijk waar de stad uitgaat.
Kleine aardappels die ongeschild met veel zout worden gekookt, tot het water verdampt en de schil gerimpeld achterblijft, bedekt met een dun zoutkorstje. Je eet ze heel, met schil, gedoopt in mojo. Veel van de gebruikte rassen stammen af van knollen die in de 16e eeuw uit Amerika werden meegebracht en die in hun land van herkomst bijna verdwenen zijn.
De rode mojo, of picón, bevat gedroogde peper, knoflook, komijn, olie en azijn, en hoort traditioneel bij vlees en bij de papas. De groene mojo bevat koriander of peterselie en gaat bij vis. Ze worden apart geserveerd, in een schaaltje, en de lokale regel is eenvoudig: je doopt, je giet er niets overheen.
Meel van geroosterd graan — millo, tarwe of gerst — en het oudste voedsel van de Canarische Eilanden: de Guanchen, de oorspronkelijke bevolking, aten het al vóór de Europese verovering. Het is een van de heel weinige elementen van die cultuur die intact zijn gebleven. Je neemt het gekneed met bouillon, gestrooid over een stoofpot, geklopt met melk of in desserts.
Naar de chicharro, een overvloedige, goedkope vis die de basis vormde van het dieet van de vissers van de stad. Het begon als spot vanuit het naburige La Laguna, toen de hoofdstad en een deftige stad, en de inwoners van Santa Cruz namen het uiteindelijk met trots over, wat het gebruikelijke lot is van goedgekozen bijnamen.
Zeker, en hij maakt een uitstekende tijd door. Hij groeit op vulkanische grond, met wijngaarden die op sommige eilanden in kuilen in de as staan om ze tegen de wind te beschermen, en de druivenrassen — listán negro, malvasía, marmajuelo — vind je nergens anders. Het is een van de dingen die hier het meest de moeite waard zijn om te proeven.
De markt La Recova, 's ochtends, om de voorraadkast te begrijpen. Om aan tafel te gaan hebben de straten van de oude binnenstad rond de calle del Castillo echte Canarische keuken tegen redelijke prijzen. En de buurt van La Noria, naast het ravijn, heeft veel terrassen en sfeer van de late middag tot in de nacht: daar gaat de stad uit.
Meestal wat goedkoper dan op het Spaanse vasteland, onder meer omdat het IGIC, de lokale indirecte belasting, lager is dan de btw op het vasteland. In een hoofdstad als Santa Cruz werken de meeste restaurants bovendien voor mensen uit de stad en niet voor toeristen op doorreis, en dat helpt flink voor de prijs-kwaliteitverhouding.
Download Viavoy en wandel offline door Santa Cruz de Tenerife, wanneer je wilt.

Lees verder



