Mercado de Nuestra Señora de África
Tutaj wszyscy mówią na niego „La Recova”. Neokolonialny, z 1944 roku, z centralnym patio i galeriami. Ser kanaryjski, gofio, stare odmiany ziemniaków i świeże ryby z dnia.

Odmiany ziemniaków przywiezione z Ameryki w XVI wieku, które przetrwały tutaj, prażona mąka starsza niż podbój i kozie sery, które prawie nie opuszczają wysp.
🎧 Na trasie Park García Sanabria i Mercado de ÁfricaKuchnia kanaryjska nie przypomina żadnej innej kuchni hiszpańskiej, a powód jest geograficzny: te wyspy leżały tysiąc kilometrów bliżej Ameryki niż Półwysep Iberyjski w stuleciach, w których rozstrzygało się, co będzie jadła Europa. Efekt to spiżarnia pełna składników, które nigdzie indziej w kraju nie są codziennością.
Papas arrugadas, „pomarszczone ziemniaki”, to danie sztandarowe: małe ziemniaki gotowane w łupinach w mocno osolonej wodzie, aż woda odparuje, a skórka się pomarszczy i pokryje cienką solną skorupką. Je się je w całości, ze skórką, maczając w sosie.
Najciekawsze są odmiany. Stare kanaryjskie ziemniaki pochodzą od bulw przywiezionych z Ameryki w XVI wieku, a wiele z nich praktycznie zniknęło w miejscu swojego pochodzenia: tutaj wciąż uprawia się je na małych górskich poletkach, pod nazwami takimi jak papa negra, bonita czy borralla.
Mojos to dwa sosy, które towarzyszą prawie wszystkiemu. Mojo rojo, czyli picón, zawiera suszoną paprykę, czosnek, kmin rzymski, oliwę i ocet i podaje się je do mięsa. Mojo verde, z kolendrą albo pietruszką, idzie do ryb. Podaje się je osobno, w miseczce, i macza się w nich jedzenie.
A ryby w portowej stolicy to najpewniejsza pozycja w każdej karcie: vieja, cherne, sama i chicharro, obfita i tania ryba, która była podstawą diety miejscowych rybaków i od której mieszkańcy Santa Cruz dostali swój przydomek: chicharreros.
Tutaj wszyscy mówią na niego „La Recova”. Neokolonialny, z 1944 roku, z centralnym patio i galeriami. Ser kanaryjski, gofio, stare odmiany ziemniaków i świeże ryby z dnia.
Pobierz aplikację i odkrywaj Santa Cruz de Tenerife offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Park García Sanabria i Mercado de África z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Gofio to mąka z prażonych zbóż – millo, czyli kukurydzy, pszenicy albo jęczmienia – i najstarsze pożywienie Wysp Kanaryjskich: jedli je Guanczowie, rdzenni mieszkańcy wyspy, zanim ktokolwiek przypłynął z Europy. To jeden z nielicznych elementów tamtej kultury, które przetrwały nienaruszone.
Używa się go na tysiąc sposobów: wyrabia z bulionem, posypuje nim gęste zupy, miksuje z mlekiem albo bananem, dodaje do deserów. Na początku zbija z tropu, a potem okazuje się dość uzależniające. Zamówienie gofio to najszybszy sposób, żeby zjeść coś naprawdę prekolumbijskiego.
Sery to drugi wielki rozdział. Kanaryjskie sery są w większości kozie, z własnymi apelacjami na kilku wyspach, i je się je świeże, półdojrzałe albo wędzone. Prawie nie opuszczają archipelagu, więc należą do rzeczy, których spróbujesz tylko tutaj.
Z potraw jednogarnkowych: rancho canario i puchero, z ciecierzycą, mięsem i warzywami, oraz sancocho, solona ryba z papas i mojo, danie na Wielki Tydzień. A na deser bienmesabe, z migdałami i miodem, oraz frangollo, znów na bazie millo.
Do picia wina kanaryjskie, które przeżywają świetny okres. Rosną na wulkanicznej glebie, w winnicach, które na niektórych wyspach mieszczą się w dołach wykopanych w popiele, a szczepy – listán negro, malvasía, marmajuelo – nie występują nigdzie indziej.
Mercado de Nuestra Señora de África to pierwszy obowiązkowy przystanek, i to rano: tam od razu zobaczysz całą spiżarnię, a sprzedawcy wyjaśnią ci, co jest czym. Po południu targ mocno zamiera.
Żeby usiąść przy stole, wybierz okolice calle del Castillo i równoległych ulic na starym mieście: jest tam prawdziwa kuchnia kanaryjska w rozsądnych cenach, a do tego leżą na tej samej trasie co Plaza de España i Pałac Carta.
Rejon La Noria i ulice przy wąwozie, w pobliżu TEA i kościoła La Concepción, skupiają ogródki i wieczorne życie. Tam miasto wychodzi się bawić.
Przydatna uwaga: na Wyspach Kanaryjskich ceny w restauracjach są zwykle nieco niższe niż w Hiszpanii kontynentalnej, a IGIC – miejscowy podatek – jest niższy niż VAT w Hiszpanii kontynentalnej. Dobre jedzenie wychodzi tu rozsądnie.
Punkt wyjścia na stare miasto, z ulicami pełnymi restauracji o krok stąd. Wokół calle del Castillo znajdziesz kuchnię kanaryjską w rozsądnych cenach.
Rejon La Noria, wokół kościoła, skupia ogródki i wieczorne życie. To dzielnica, w której miasto wychodzi się bawić.
To małe ziemniaki gotowane w łupinach w mocno osolonej wodzie, aż woda odparuje, a skórka się pomarszczy i pokryje cienką solną skorupką. Je się je w całości, ze skórką, maczając w mojo. Wiele używanych odmian pochodzi od bulw przywiezionych z Ameryki w XVI wieku, które w miejscu swojego pochodzenia prawie zniknęły.
Mojo rojo, czyli picón, zawiera suszoną paprykę, czosnek, kmin rzymski, oliwę i ocet i tradycyjnie podaje się je do mięsa i do papas. Mojo verde ma kolendrę albo pietruszkę i idzie do ryb. Podaje się je osobno, w miseczce, a miejscowa zasada jest prosta: macza się w nim jedzenie, nie polewa się go z góry.
To mąka z prażonych zbóż – millo, czyli kukurydzy, pszenicy albo jęczmienia – i najstarsze pożywienie Wysp Kanaryjskich: jedli je Guanczowie, rdzenni mieszkańcy, przed europejskim podbojem. To jeden z nielicznych elementów tamtej kultury, które przetrwały nienaruszone. Je się je wyrobione z bulionem, posypane na gęstą zupę, zmiksowane z mlekiem albo w deserach.
Od chicharro, obfitej i taniej ryby, która była podstawą diety miejscowych rybaków. Zaczęło się od kpiny z sąsiedniej La Laguny, ówczesnej stolicy i miasta szlacheckiego, a mieszkańcy Santa Cruz w końcu przyjęli ten przydomek z dumą, co jest zwykłym losem trafnych przezwisk.
Bardzo, i właśnie przeżywa świetny okres. Rośnie na wulkanicznej glebie, w winnicach, które na niektórych wyspach mieszczą się w dołach wykopanych w popiele, żeby chronić je przed wiatrem, a szczepy – listán negro, malvasía, marmajuelo – nie występują nigdzie indziej. To jedna z rzeczy, których najbardziej warto tu spróbować.
Rano na targu La Recova, żeby zrozumieć tutejszą spiżarnię. Żeby usiąść przy stole, wybierz ulice starego miasta wokół calle del Castillo: jest tam prawdziwa kuchnia kanaryjska w rozsądnych cenach. A rejon La Noria, przy wąwozie, skupia ogródki i wieczorne życie: tam miasto wychodzi się bawić.
Zwykle jest nieco tańsze niż w Hiszpanii kontynentalnej, między innymi dlatego, że IGIC, miejscowy podatek pośredni, jest niższy niż VAT na kontynencie. Do tego w stolicy takiej jak Santa Cruz większość restauracji pracuje dla mieszkańców miasta, a nie dla turystów przejazdem, co mocno pomaga w stosunku jakości do ceny.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Santa Cruz de Tenerife offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



