Αγορά της Παναγίας της Αφρικής
«Λα Ρεκόβα» για όλους εδώ. Νεοαποικιακή του 1944, με κεντρική αυλή και στοές. Καναρικό τυρί, γκόφιο, παλιές ποικιλίες πατάτας και ψάρι της ημέρας.

Ποικιλίες πατάτας που ήρθαν από την Αμερική τον 16ο αιώνα και επιβιώνουν εδώ, καβουρδισμένο αλεύρι παλαιότερο από την κατάκτηση και κατσικίσια τυριά που σχεδόν δεν βγαίνουν από τα νησιά.
🎧 Στη διαδρομή Το πάρκο Γκαρθία Σαναμπρία και η Αγορά της ΑφρικήςΗ καναρική κουζίνα δεν μοιάζει με καμία άλλη ισπανική κουζίνα, και ο λόγος είναι γεωγραφικός: αυτά τα νησιά βρίσκονταν χίλια χιλιόμετρα πιο κοντά στην Αμερική από την Ιβηρική χερσόνησο τους αιώνες κατά τους οποίους κρίθηκε τι θα έτρωγε η Ευρώπη. Το αποτέλεσμα είναι ένα κελάρι με υλικά που πουθενά αλλού στη χώρα δεν είναι καθημερινά.
Οι πάπας αρρουγάδας (ζαρωμένες πατάτες) είναι το πιάτο-σύμβολο: μικρές πατάτες βρασμένες με πολύ αλάτι και αξεφλούδιστες, ώσπου να εξατμιστεί το νερό και η φλούδα να ζαρώσει και να καλυφθεί από μια λεπτή κρούστα αλατιού. Τρώγονται ολόκληρες, με τη φλούδα, και βουτιούνται στη σάλτσα.
Το ενδιαφέρον είναι οι ποικιλίες. Οι παλιές πατάτες των Καναρίων κατάγονται από κονδύλους που ήρθαν από την Αμερική τον 16ο αιώνα, και πολλές από αυτές έχουν ουσιαστικά εξαφανιστεί στον τόπο καταγωγής τους: εδώ συνεχίζουν να καλλιεργούνται σε μικρά ορεινά χωράφια, με ονόματα όπως πάπα νέγρα, μπονίτα ή μπορράγια.
Οι μόχος είναι οι δύο σάλτσες που συνοδεύουν σχεδόν τα πάντα. Το κόκκινο μόχο ή πικόν έχει ξερή πιπεριά, σκόρδο, κύμινο, λάδι και ξίδι, και συνοδεύει το κρέας. Το πράσινο μόχο, με κόλιαντρο ή μαϊντανό, πάει με το ψάρι. Σερβίρονται χωριστά, σε μπολάκι, και βουτάς.
Και το ψάρι, σε μια πρωτεύουσα-λιμάνι, είναι ό,τι πιο σίγουρο σε κάθε κατάλογο: βιέχα, τσέρνε, σάμα, και το τσιτσάρρο, το άφθονο και φτηνό ψάρι που ήταν η βάση της διατροφής των ψαράδων της πόλης και που έδωσε στους κατοίκους της Σάντα Κρους το παρατσούκλι τους, τσιτσαρρέρος.
«Λα Ρεκόβα» για όλους εδώ. Νεοαποικιακή του 1944, με κεντρική αυλή και στοές. Καναρικό τυρί, γκόφιο, παλιές ποικιλίες πατάτας και ψάρι της ημέρας.
Κατέβασε την εφαρμογή και ανακάλυψε την πόλη Santa Cruz de Tenerife χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις. Κάνε τη διαδρομή με τα πόδια Το πάρκο Γκαρθία Σαναμπρία και η Αγορά της Αφρικής με έναν ντόπιο ξεναγό στο αυτί σου.
Μάθε περισσότερα για το Viavoy →Το γκόφιο είναι αλεύρι από καβουρδισμένο σιτηρό —μίγιο (καλαμπόκι), σιτάρι ή κριθάρι— και είναι η αρχαιότερη τροφή των Καναρίων: το έτρωγαν οι Γουάντσες, ο αυτόχθων πληθυσμός του νησιού, πριν φτάσει οποιοσδήποτε από την Ευρώπη. Είναι από τα ελάχιστα στοιχεία εκείνου του πολιτισμού που επιβίωσαν ανέπαφα.
Χρησιμοποιείται με χίλιους τρόπους: ζυμωμένο με ζωμό, πασπαλισμένο πάνω στο ποτάχε (όσπρια με λαχανικά), χτυπημένο με γάλα ή μπανάνα, σε επιδόρπια. Στην αρχή σε μπερδεύει, και μετά αποδεικνύεται αρκετά εθιστικό. Αν το ζητήσεις, είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να φας κάτι γνήσια προϊσπανικό.
Τα τυριά είναι το άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Τα καναρικά είναι κυρίως κατσικίσια, με δικές τους ονομασίες προέλευσης σε διάφορα νησιά, και τρώγονται φρέσκα, ημιωριμασμένα ή καπνιστά. Βγαίνουν ελάχιστα από το αρχιπέλαγος, οπότε είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που δοκιμάζεις μόνο εδώ.
Στα μαγειρευτά, το ράντσο κανάριο και το πουτσέρο, με ρεβίθια, κρέας και λαχανικά· και το σανκότσο, παστό ψάρι με πατάτες και μόχο, που είναι πιάτο της Μεγάλης Εβδομάδας. Και για επιδόρπιο, το μπιενμεσάμπε, με αμύγδαλο και μέλι, και το φραγκόγιο, πάλι με βάση το μίγιο.
Για να πιεις, τα καναρικά κρασιά, που περνούν μια εξαιρετική περίοδο. Καλλιεργούνται σε ηφαιστειακό έδαφος, με αμπέλια που σε κάποια νησιά μεγαλώνουν μέσα σε λάκκους σκαμμένους στη στάχτη, και οι ποικιλίες —λιστάν νέγρο, μαλβαζία, μαρμαχουέλο— δεν υπάρχουν πουθενά αλλού.
Η Αγορά της Παναγίας της Αφρικής είναι η πρώτη υποχρεωτική στάση, και πρωί: εκεί βλέπεις με μια ματιά ολόκληρο το κελάρι κι εκεί οι πωλητές εξηγούν τι είναι το καθένα. Μετά το μεσημέρι πέφτει πολύ.
Για να καθίσεις, η περιοχή του ιστορικού κέντρου γύρω από την οδό Καστίγιο και τους παράλληλους δρόμους της έχει αληθινή καναρική κουζίνα σε λογικές τιμές, με το πλεονέκτημα ότι βρίσκεται στην ίδια διαδρομή με την Πλάθα δε Εσπάνια και το Παλάθιο δε Κάρτα.
Η περιοχή της Λα Νόρια και οι δρόμοι δίπλα στη χαράδρα, κοντά στο TEA και στην Εκκλησία της Κονθεπθιόν, συγκεντρώνουν ταράτσες και ατμόσφαιρα από το απόγευμα ως το βράδυ. Εκεί βγαίνει η πόλη.
Μια χρήσιμη σημείωση: στα Κανάρια οι τιμές των εστιατορίων είναι συνήθως λίγο χαμηλότερες από ό,τι στην ηπειρωτική Ισπανία, και ο IGIC —ο τοπικός φόρος— είναι χαμηλότερος από τον ηπειρωτικό ΦΠΑ. Το καλό φαγητό εδώ βγαίνει αρκετά συμφέρον.
Το σημείο εκκίνησης του ιστορικού κέντρου, με τους δρόμους των εστιατορίων ένα βήμα πιο πέρα. Γύρω από την οδό Καστίγιο βρίσκεται η καναρική κουζίνα σε λογική τιμή.
Η περιοχή της Λα Νόρια, γύρω της, συγκεντρώνει ταράτσες και ατμόσφαιρα από το απόγευμα ως το βράδυ. Είναι η γειτονιά όπου βγαίνει η πόλη.
Μικρές πατάτες βρασμένες με πολύ αλάτι και αξεφλούδιστες, ώσπου να εξατμιστεί το νερό και η φλούδα να ζαρώσει και να καλυφθεί από μια λεπτή κρούστα αλατιού. Τρώγονται ολόκληρες, με τη φλούδα, βουτηγμένες σε μόχο. Πολλές από τις ποικιλίες που χρησιμοποιούνται κατάγονται από κονδύλους που ήρθαν από την Αμερική τον 16ο αιώνα και έχουν σχεδόν εξαφανιστεί στον τόπο καταγωγής τους.
Το κόκκινο μόχο ή πικόν έχει ξερή πιπεριά, σκόρδο, κύμινο, λάδι και ξίδι, και παραδοσιακά συνοδεύει το κρέας και τις πατάτες. Το πράσινο μόχο έχει κόλιαντρο ή μαϊντανό και πάει με το ψάρι. Σερβίρονται χωριστά, σε μπολάκι, και ο τοπικός κανόνας είναι απλός: βουτάς, δεν το ρίχνεις από πάνω.
Αλεύρι από καβουρδισμένο σιτηρό —μίγιο (καλαμπόκι), σιτάρι ή κριθάρι— και η αρχαιότερη τροφή των Καναρίων: το έτρωγαν οι Γουάντσες, ο αυτόχθων πληθυσμός, πριν από την ευρωπαϊκή κατάκτηση. Είναι από τα ελάχιστα στοιχεία εκείνου του πολιτισμού που επιβίωσαν ανέπαφα. Το τρως ζυμωμένο με ζωμό, πασπαλισμένο πάνω στο ποτάχε, χτυπημένο με γάλα ή σε επιδόρπια.
Από το τσιτσάρρο, ένα άφθονο και φτηνό ψάρι που ήταν η βάση της διατροφής των ψαράδων της πόλης. Ξεκίνησε ως κοροϊδία από τη γειτονική Λα Λαγκούνα, τότε πρωτεύουσα και αρχοντική πόλη, και οι κάτοικοι της Σάντα Κρους κατέληξαν να το υιοθετήσουν με περηφάνια, που είναι η συνηθισμένη μοίρα των εύστοχων παρατσουκλιών.
Πολύ, και περνά μια εξαιρετική περίοδο. Καλλιεργείται σε ηφαιστειακό έδαφος, με αμπέλια που σε κάποια νησιά μεγαλώνουν μέσα σε λάκκους σκαμμένους στη στάχτη για να προστατεύονται από τον άνεμο, και οι ποικιλίες —λιστάν νέγρο, μαλβαζία, μαρμαχουέλο— δεν υπάρχουν πουθενά αλλού. Είναι από τα πράγματα που αξίζει περισσότερο να δοκιμάσεις εδώ.
Η αγορά Λα Ρεκόβα το πρωί, για να καταλάβεις το κελάρι. Για να καθίσεις, οι δρόμοι του ιστορικού κέντρου γύρω από την οδό Καστίγιο έχουν αληθινή καναρική κουζίνα σε λογικές τιμές. Και η περιοχή της Λα Νόρια, δίπλα στη χαράδρα, συγκεντρώνει ταράτσες και ατμόσφαιρα από το απόγευμα ως το βράδυ: εκεί βγαίνει η πόλη.
Συνήθως είναι λίγο φτηνότερα από την ηπειρωτική Ισπανία, μεταξύ άλλων επειδή ο IGIC, ο τοπικός έμμεσος φόρος, είναι χαμηλότερος από τον ηπειρωτικό ΦΠΑ. Σε μια πρωτεύουσα όπως η Σάντα Κρους, επιπλέον, τα περισσότερα εστιατόρια δουλεύουν για τους κατοίκους της πόλης και όχι για τον περαστικό τουρισμό, κάτι που βοηθά αρκετά τη σχέση ποιότητας-τιμής.
Κατέβασε το Viavoy και περπάτησε στην πόλη Santa Cruz de Tenerife χωρίς σύνδεση, όποτε θέλεις.

Συνέχισε το διάβασμα



