Recinto Ferial de Tenerife
Calatrava w 1996 roku, siedem lat przed Auditorio. Ponad 40 000 m², z górną halą o powierzchni 12 000 bez jednego filaru. Kiedy pada, chroni się tu karnawał.

Stolica licząca dwieście tysięcy mieszkańców, z pięcioma budynkami sławnych międzynarodowych architektów na odcinku krótszym niż dwa kilometry. Jak do tego doszło i w jakiej kolejności je oglądać.
🎧 Na trasie Audytorium, Palmetum i nadbrzeżeTo anomalia trudna do wyjaśnienia i bardzo łatwa do docenienia: w mieście wielkości Santa Cruz są dwa dzieła Santiaga Calatravy, dwa Herzoga i de Meurona i ostatnie wielkie dzieło Césara Manrique, wszystkie w zasięgu spaceru. Oto trasa i przede wszystkim kolejność, dzięki której nabierają sensu.
Recinto Ferial de Tenerife, centrum targowo-wystawiennicze wyspy, otwarto w maju 1996 roku i było to pierwsze wielkie dzieło architekta w tym mieście. Jest powściągliwy, symetryczny, absolutnie biały, a jego wyczyn jest ukryty: górna hala zajmuje około dwunastu tysięcy metrów kwadratowych bez jednego filaru pośrodku – to największa zadaszona przestrzeń na całym archipelagu.
Zakrzywione żebra widoczne z zewnątrz nie są ozdobą: to system konstrukcyjny, który pozwala na tak dużą rozpiętość. To Calatrava rozwiązujący problem, zanim jego język form stał się rozpoznawalną marką.
Auditorio de Tenerife, którego budowę rozpoczęto w 1997 roku, a otwarto je 26 września 2003 roku, jest czymś odwrotnym: samym gestem. Wielka biała fala opiera się tylko w dwóch punktach i szybuje, a pokrywa ją trencadís, mozaika z tłuczonej ceramiki, którą spopularyzował Gaudí w Barcelonie.
Kosztowało też dużo więcej, niż zakładano, ponad dwukrotność budżetu, a to schemat, który powtarza się w dziełach tego architekta i należy do publicznej dyskusji o budynku. Od dnia otwarcia zaczęto nazywać Santa Cruz Sydney Atlantyku.
Calatrava w 1996 roku, siedem lat przed Auditorio. Ponad 40 000 m², z górną halą o powierzchni 12 000 bez jednego filaru. Kiedy pada, chroni się tu karnawał.
Biała fala z 2003 roku, pokryta trencadís i oparta w dwóch punktach. Siedziba Orkiestry Symfonicznej Teneryfy, z własnym zespołem operowym.
Pobierz aplikację i odkrywaj Santa Cruz de Tenerife offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Audytorium, Palmetum i nadbrzeże z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Szwajcarska pracownia od Tate Modern podpisała w 2006 roku przebudowę Plaza de España, ze sztucznym jeziorem słonej wody pompowanej z Atlantyku pośrodku największego placu Wysp Kanaryjskich.
A w 2008 roku, razem z Virgiliem Gutiérrezem z Teneryfy, TEA nad brzegiem wąwozu Santos: beton i światło, z rampami, które włączają sam wąwóz w trasę zwiedzania, zamiast odwracać się do niego plecami.
Ta decyzja jest kluczem do budynku. Wąwozy to geologiczny znak rozpoznawczy Wysp Kanaryjskich (głębokie koryta wyżłobione w skale wulkanicznej), a w miastach zwykle stają się zapleczem wszystkiego. Tutaj staje się fasadą.
W TEA jest ponadto najlepsza na świecie kolekcja prac Óscara Domíngueza, surrealisty z Teneryfy, który odniósł sukces w międzywojennym Paryżu u boku Bretona i Picassa i wynalazł dekalkomanię. To jeden z nielicznych przypadków, w których zawartość dorównuje opakowaniu.
I jest jeszcze trzeci epizod tej samej pracowni w mieście, którego prawie nikt nie łączy z resztą: to prace przy placu wydobyły na światło dzienne fort San Cristóbal, twierdzę z XVI wieku pogrzebaną pod ziemią, którą dziś zwiedza się w podziemnej galerii.
Park Morski César Manrique to ostatnie wielkie dzieło artysty z Lanzarote na Teneryfie: baseny ze słoną wodą, kaskady i czarna skała wulkaniczna na dwudziestu dwóch tysiącach metrów kwadratowych odebranych morzu. Manrique zginął w wypadku w 1992 roku, a park otwarto w 1995 roku, już bez niego.
Jego wkład nie jest formalny, lecz ideowy: uważał, że architektura na Wyspach Kanaryjskich powinna wyrastać z wulkanicznego krajobrazu, zamiast mu się narzucać, a na archipelagu, który zapełniał się bezładną zabudową turystyczną, takie stanowisko było radykalne.
Trasę zamyka Palmetum, które nie jest architekturą sławnego nazwiska, ale jest najlepszym urbanistycznym pomysłem miasta: dwanaście hektarów ogrodu botanicznego zbudowanego na dawnym miejskim wysypisku, zamkniętym i obsadzonym roślinami, otwartego w 2014 roku.
A jako historyczna przeciwwaga dwa budynki, które wyjaśniają, skąd to wszystko się wzięło: Pałac Carta, kanaryjski barok z lat 1721-1752 z patio z drewna tea, żywicznego rdzenia sosny kanaryjskiej, i Świątynia Masońska, największa w Hiszpanii, z fasadą ze sfinksami i egipskimi kolumnami, wznoszona od 1900 roku.
Herzog i de Meuron z Virgiliem Gutiérrezem, 2008. Włącza wąwóz w trasę zwiedzania i mieści najlepszą na świecie kolekcję prac Óscara Domíngueza.
Ostatnie wielkie dzieło Manrique, otwarte w 1995 roku, trzy lata po jego śmierci. Słona woda, skała wulkaniczna i ani jednej zgrzytającej prostej linii.
Pięć dzieł międzynarodowych nazwisk w zasięgu spaceru: dwa Santiaga Calatravy (Recinto Ferial z 1996 roku i Auditorio z 2003 roku), dwa Herzoga i de Meurona (Plaza de España z 2006 roku i TEA z 2008 roku) oraz Parque Marítimo Césara Manrique, otwarty w 1995 roku. To bardzo nietypowe zagęszczenie jak na miasto tej wielkości.
Auditorio de Tenerife, bez dyskusji. Jego wielka biała fala pokryta trencadís opiera się tylko w dwóch punktach i od dnia otwarcia, we wrześniu 2003 roku, uczyniła z Santa Cruz światową ikonę architektury. Nazywają je Sydney Atlantyku, a to porównanie jest nieuniknione.
To okładzina z tłuczonych kawałków ceramiki złożonych na nowo w ciągłą powierzchnię. Spopularyzował ją Gaudí w Barcelonie, w Parku Güell i w Casa Batlló, a Calatrava sięgnął po nią tutaj przy Auditorio. Z daleka wygląda na gładką biel; z bliska zamienia się w gobelin z odłamków.
Ostatecznie kosztowało ponad dwa razy więcej, niż zakładał budżet, a to schemat, który powtarza się w niemal wszystkich wielkich projektach Calatravy i należy do publicznej dyskusji o jego twórczości. Jako ikona budynek jest bezdyskusyjny, ale o przekroczeniu kosztów warto wiedzieć, kiedy się go ocenia.
Raczej ideę niż formę: przekonanie, że architektura na Wyspach Kanaryjskich powinna wyrastać z wulkanicznego krajobrazu, zamiast mu się narzucać. Na archipelagu, który w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych zapełniał się bezładną zabudową turystyczną, takie stanowisko było radykalne, a na Lanzarote stało się wręcz polityką całej wyspy. Parque Marítimo to jego ostatnie wielkie dzieło.
Dwa, i warto nadłożyć dla nich drogi. Palacio de Carta, kanaryjski barok z lat 1721-1752, z patio z drewna tea, które od trzech stuleci pozostaje nienaruszone; i Świątynia Masońska, wznoszona od 1900 roku, największy ośrodek masoński, jaki kiedykolwiek istniał w Hiszpanii, ze sfinksami i egipskimi kolumnami na fasadzie.
Dłuższe pół dnia. Całe nabrzeże (Auditorio, Parque Marítimo, Recinto Ferial i Palmetum) przejdziesz płaską, nieprzerwaną promenadą, a TEA i Plaza de España są w centrum, dziesięć albo dwadzieścia minut pieszo. Jeśli wejdziesz też do środka Auditorio i TEA, licz cały dzień.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Santa Cruz de Tenerife offline, kiedy chcesz.

Czytaj dalej



