Labirynt basenów ze słoną wodą, kaskad, mostków i czarnej skały wulkanicznej, upstrzony palmami, gdzie miasto przychodzi się kąpać przez cały rok. Zaprojektował go César Manrique, artysta, który nauczył Wyspy Kanaryjskie budować bez kłótni z naturą – i nie doczekał się jego ukończenia.
Podpis Manrique’a, rozpoznawalny we wszystkim
To nie jest zwykły park wodny. Nie ma tu zgrzytających prostych linii ani brutalnych kontrastów: woda, kamień wulkaniczny i rośliny pracują razem, jakby wszystko samo wyrosło między skałami. To znak firmowy Manrique’a.
Artysta z Lanzarote zbudował swoją karierę na jednej konkretnej idei: architektura na Wyspach Kanaryjskich powinna wyrastać z wulkanicznego krajobrazu, a nie mu się narzucać. Jameos del Agua, Mirador del Río czy Ogród Kaktusów na Lanzarote odpowiadają tej samej zasadzie.
Na archipelagu, który w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych zapełniał się bezładną zabudową turystyczną, takie stanowisko było radykalne, a na Lanzarote udało mu się zamienić je w politykę całej wyspy. Trudno przecenić jego wpływ na to, jak wyspy wyglądają dziś.
Tutaj park zajmuje około dwudziestu dwóch tysięcy metrów kwadratowych odebranych morzu na jego brzegu, z basenami słonej wody pompowanej z Atlantyku. W dobry dzień jest pełen rodzin, skaczących dzieci i starszych ludzi pływających kolejne długości.
Mimowolny testament
Manrique zginął w 1992 roku w wypadku samochodowym na rodzinnej Lanzarote, niedaleko własnej fundacji. Park otwarto w 1995 roku, już bez niego, co czyni go jednym z jego ostatnich wielkich projektów i jego pośmiertnym dziełem na Teneryfie.
Ma też starszego brata na północy wyspy: Lago Martiánez w Puerto de la Cruz, które Manrique podpisał kilka lat wcześniej. Idea jest ta sama – kąpiel w morskiej wodzie wśród wulkanicznej skały – ale tam w większej skali.
Ta formuła odpowiada na prawdziwy problem wysp: na wielu odcinkach kanaryjskiego wybrzeża brzeg to klif albo ostra skała, bez plaży, z której da się korzystać. Baseny ze słoną wodą rozwiązały problem miejskich kąpieli tam, gdzie natura ich nie oferowała.
Warto spojrzeć na niego także w tym praktycznym kluczu, nie tylko estetycznym: to intensywnie używana infrastruktura publiczna, a nie pomnik. I to chyba najlepszy sposób, by oddać hołd artyście, który chciał, żeby jego dzieła się przeżywało.
Nie do przegapienia
Zaprojektował go César Manrique
Artysta z Lanzarote, twórca Jameos del Agua, który nauczył Wyspy Kanaryjskie budować razem z krajobrazem.
Nie doczekał otwarcia
Zginął w 1992 roku w wypadku na Lanzarote. Park otwarto w 1995 roku, już bez niego.
Słona woda z Atlantyku
22 000 m² odebranych morzu na jego brzegu, z basenami, kaskadami i czarną skałą wulkaniczną.
Ma starszego brata
Lago Martiánez w Puerto de la Cruz, podpisane przez Manrique’a kilka lat wcześniej, w większej skali.
Jak wpasować go w zwiedzanie Santa Cruz de Tenerife
Leży na nadbrzeżu, zaraz za Auditorio de Tenerife i fortem San Juan Bautista, przy nadmorskiej promenadzie.
Można go obejść i obejrzeć z zewnątrz w piętnaście minut albo spędzić tu pół dnia w kostiumie kąpielowym: wstęp jest płatny, w umiarkowanej cenie, a na miejscu są wszystkie udogodnienia.
Najlepiej łączy się z Torres de Santa Cruz, które widać z wody, i z Palmetum, na końcu promenady. Te trzy miejsca zamykają trasę wzdłuż morza.
Najczęstsze pytania
Czy ma starszego brata na północy wyspy?
Tak. Kilka lat wcześniej Manrique podpisał słynne Lago Martiánez w Puerto de la Cruz, po drugiej stronie Teneryfy. Ten park w stolicy jest jak jego młodszy brat: ten sam pomysł kąpieli w morskiej wodzie wśród wulkanicznych skał, ale w mieście chicharreros (tak nazywa się mieszkańców Santa Cruz).
