Een doolhof van zoutwaterbaden, watervallen, bruggen en zwart vulkanisch gesteente, bezaaid met palmen, waar de stad het hele jaar door komt zwemmen. Het werd ontworpen door César Manrique, de kunstenaar die de Canarische Eilanden leerde bouwen zonder ruzie te maken met de natuur, en hij heeft het niet voltooid gezien.
De hand van Manrique, overal herkenbaar
Het is geen gewoon waterpark. Hier zijn geen schurende rechte lijnen en geen brute contrasten: het water, het vulkanische gesteente en de planten werken samen, alsof alles vanzelf tussen de rotsen is gegroeid. Dat is het handelsmerk van Manrique.
De kunstenaar uit Lanzarote bouwde zijn loopbaan op één concreet idee: dat architectuur op de Canarische Eilanden moest voortkomen uit het vulkanische landschap in plaats van zich eraan op te dringen. De Jameos del Agua, de Mirador del Río en de Cactustuin op Lanzarote beantwoorden allemaal aan datzelfde principe.
In een archipel die in de jaren zestig en zeventig volliep met ongebreidelde toeristische bouw, was dat een radicaal standpunt, en op Lanzarote wist hij er eilandbeleid van te maken. Zijn invloed op hoe de eilanden er vandaag uitzien, is moeilijk te overschatten.
Hier beslaat het zo'n tweeëntwintigduizend vierkante meter, gewonnen op de rand van de zee, met zoutwaterbaden die worden gevuld met water dat uit de Atlantische Oceaan wordt opgepompt. Op een goede dag zit het vol gezinnen, springende kinderen en ouderen die baantjes trekken.
Een onbedoeld testament
Manrique stierf in 1992 bij een auto-ongeluk op zijn geboorte-eiland Lanzarote, vlak bij zijn eigen stichting. Het park werd in 1995 geopend, zonder hem, en dat maakt het tot een van zijn laatste grote projecten en tot zijn postume werk op Tenerife.
Het heeft bovendien een grote broer in het noorden van het eiland: het Lago Martiánez in Puerto de la Cruz, dat Manrique jaren eerder had ontworpen. Het idee is hetzelfde – zwemmen in zeewater tussen vulkanisch gesteente – maar daar op grotere schaal.
Die formule beantwoordt aan een echt probleem van de eilanden: op veel stukken van de Canarische kust is de oever een klif of scherpe rots, zonder bruikbaar strand. De zoutwaterbaden losten het zwemmen in de stad op waar de natuur dat niet bood.
Het loont om het ook in dat praktische licht te zien, niet alleen in het esthetische: het is een veelgebruikte openbare voorziening, geen monument. En dat is waarschijnlijk de beste manier om een kunstenaar te eren die wilde dat er in zijn werken werd geleefd.
Niet te missen
Ontworpen door César Manrique
De kunstenaar uit Lanzarote van de Jameos del Agua, die de Canarische Eilanden leerde bouwen met het landschap.
Hij heeft het nooit gezien
Hij stierf in 1992 bij een ongeluk op Lanzarote. Het park werd in 1995 geopend, zonder hem.
Zout water uit de Atlantische Oceaan
22.000 m² gewonnen op de rand van de zee, met baden, watervallen en zwart vulkanisch gesteente.
Het heeft een grote broer
Het Lago Martiánez in Puerto de la Cruz, jaren eerder door Manrique ontworpen en op grotere schaal.
Hoe het past in je bezoek aan Santa Cruz de Tenerife
Het ligt aan de boulevard, na het Auditorio de Tenerife en het Castillo de San Juan Bautista, op de wandelpromenade langs de kust.
Je kunt er in vijftien minuten omheen lopen en het van buiten bekijken, of hier een halve dag met je zwemspullen doorbrengen: de toegang is betaald, tegen een redelijke prijs, en er zijn alle voorzieningen.
Het is de stop die het best samengaat met de Torres de Santa Cruz, die je vanuit het water ziet, en met het Palmetum, aan het eind van de promenade. Samen sluiten de drie de route langs de zee af.
Veelgestelde vragen
Heeft het een grote broer in het noorden van het eiland?
Ja. Jaren eerder had Manrique al het beroemde Lago Martiánez ontworpen, in Puerto de la Cruz, aan de andere kant van Tenerife. Dit park in de hoofdstad is als zijn kleine broertje: hetzelfde idee om te baden in zeewater tussen vulkanisch gesteente, maar dan in de stad van de chicharreros, zoals de inwoners van Santa Cruz heten.
