Hallo! Ik ben Sanne, en vandaag laat ik je mijn vertrouwde Santa Cruz zien, dat van het groene noorden en van de markt.
Overzicht
We lopen de met bomen omzoomde Rambla, het grote park García Sanabria, de plaza de los Patos met haar tegelbanken en die bronzen chicharro — de horsmakreel die de mensen van Santa Cruz hun bijnaam geeft en die geluk brengt — tot we uitkomen bij de markthal Nuestra Señora de África. Een wandeling zonder haast, zoals ik mijn eigen mensen meeneem wanneer ze op bezoek komen.
En nog iets: de markthal Nuestra Señora de África heeft haar eigen volledige audiogids, bij deze wandeling inbegrepen; bij aankomst tik je en ga je naar binnen. Onze wandeling begint bij het Militair Historisch Museum van de Canarische Eilanden.
We gaan beginnen.
Route
Je staat bij de dikke muren van het fort van Almeyda, met een geur van zee en oude steen. We beginnen hier om een reden: deze vesting is geboren uit een vernedering.
- 2
Rambla de Santa Cruz
Let op waar je loopt: een middenpromenade met bomen, met Indische laurieren die je schaduw geven terwijl aan weerszijden het verkeer in beide richtingen rijdt. Dit is de Rambla, de langste laan van de Canarische Eilanden, bijna twee kilometer bomen die de stad doorsnijden als een ruggengraat.
Steek het hek over en merk hoe de lucht verandert: ineens ruikt het naar natte aarde, jasmijn en groen blad, en het lawaai van de stad dooft uit alsof iemand het volume zachter zet.
- 4
Beelden in de open lucht
Deze vreemde figuren tussen de heggen zijn geen gewone versieringen. In de winter van 1973 organiseerde Santa Cruz de I Exposición Internacional de Escultura en la Calle: drieënveertig beeldhouwers van de eerste rang, met namen als Miró, Calder of Henry Moore.
- 5
Monument voor García Sanabria
In het hart van het park kom je een grote compositie van wit marmer tegen, met zijn fontein, zijn trappen en zijn allegorische figuren. Het is het monument voor Santiago García Sanabria zelf, de burgemeester die dit alles mogelijk maakte, en de stad richtte het in 1938 voor hem op uit dankbaarheid.
- 6
Bloemenklok
Mis dit juweeltje niet: een echte klok, die de tijd aangeeft, maar met een wijzerplaat van levende bloemen die de tuinmannen elk seizoen opnieuw planten. Hij werd in 1958 geschonken door de Deense consul Peder Larsen, verliefd op deze stad, en daarom draagt het pleintje zijn naam; het uurwerk kwam uit Zwitserland.
- 7
Plaza de los Patos
Sluit even je ogen en luister: vallend water en, met een beetje geluk, een eend. Welkom op het meest geliefde plein van Santa Cruz. Zijn officiële naam is Plaza del 25 de Julio, vanwege de overwinning van 1797 op Nelson, maar iedereen noemt het Plaza de los Patos, naar de eenden die in de vijver leefden.
- 8
Plaza Weyler
Zodra je aankomt, gaan je ogen er meteen naartoe: een monumentale fontein van wit Carrara-marmer die lijkt weggehaald van een Italiaans plein. En dat is geen toeval, want hij werd gehouwen in Genua, het werk van de beeldhouwer Achille Canessa, en hier geplaatst in 1899.
Kijk omhoog naar deze gevel en zeg me of het niet een Egyptische tempel lijkt die zich van continent heeft vergist. Je ziet het goed: het is de Vrijmetselaarstempel, een van de meest raadselachtige gebouwen van de Canarische Eilanden.
- 10
Museum voor Schone Kunsten
Dit gebouw met een klassieke uitstraling, achter het oude klooster van San Francisco, is het Gemeentelijk Museum voor Schone Kunsten, en voor een stad van deze grootte verbergt het een collectie die verrast.
- 11
Plaza del Príncipe de Asturias
Loop onder deze enorme ficusbomen en voel hoe de temperatuur enkele graden daalt: het is de romantischste tuin van Santa Cruz, met meer dan anderhalve eeuw leven.
- 12
Plaza del Chicharro
Kijk naar beneden en zoek hem, want hij is klein en velen lopen eraan voorbij: op een steen van zwart basalt zit een bronzen vis. Het is een chicharro, een horsmakreel, en al lijkt het een onnozel detail, het is een van de meest geliefde symbolen van de stad.
Voor je opent zich de markt van Nuestra Señora de África, al noemen wij chicharreros hem liefdevol “La Recova”. Het ontwerp is van José Enrique Marrero Regalado en hij werd in 1944 ingehuldigd, in een prachtige neokoloniale stijl; zelfs een Britse krant koos hem tot een van de tien beste markten ter wereld.
