Een grote witte golf die op het punt staat boven de zee te breken: het Auditorio de Tenerife lijkt op niets anders en veranderde voorgoed de manier waarop de wereld naar deze stad kijkt. Het is van Santiago Calatrava, werd in 1997 begonnen en op 26 september 2003 ingehuldigd.
De golf die zichzelf draagt
Het stuk dat het gebouw bepaalt, is die grote kam van wit beton die boven de zaal oprijst en naar de zee toe buigt. Constructief is het een huzarenstuk: hij rust op slechts twee punten en de rest zweeft, op meer dan zestig meter hoogte.
Hij is bekleed met trencadís, het mozaïek van gebroken en opnieuw samengevoegde stukjes keramiek dat Gaudí in Barcelona populair maakte en dat Calatrava hier weer oppakt. Van dichtbij is het witte oppervlak niet langer glad, maar wordt het een tapijt van scherven.
Het kostte veel meer dan gepland: uiteindelijk ruim het dubbele van het budget, een patroon dat terugkomt in bijna alle grote projecten van deze architect. Het hoort bij het publieke gesprek over het gebouw en het is goed om het te weten.
Vanaf de dag van de opening begon men Santa Cruz het Sydney van de Atlantische Oceaan te noemen. De vergelijking dringt zich op: een wit profiel afgetekend tegen het blauw, aan het water, dat meteen het icoon van een hele stad werd.
Wat er binnen gebeurt
Hier is het Symfonieorkest van Tenerife thuis. De Symfoniezaal klinkt zo goed dat musici van overal ter wereld in de rij staan om er te spelen, en ze heeft bovendien een groot orgel; ernaast ligt de intiemere Kamermuziekzaal.
De volledige naam is Auditorio de Tenerife Adán Martín, ter nagedachtenis aan de Canarische president die het project doorzette en die niet meer meemaakte dat het helemaal op zijn plek viel. Bijna niemand gebruikt de achternaam, maar hij staat er.
Het gebouw heeft bovendien een eigen vast operagezelschap, Ópera de Tenerife, met elk jaar volledige seizoenen. Heel weinig Spaanse steden buiten Madrid en Barcelona kunnen hetzelfde zeggen, en daarom wordt het ook wel de Ópera de Tenerife genoemd.
De terrassen die op de Atlantische Oceaan uitkijken, zijn het deel waar je zonder kaartje het meest van geniet: je loopt om het gebouw heen, gaat naar boven en kijkt. En het loont om er langzaam omheen te lopen, want het silhouet verandert volledig naargelang de plek waarvandaan je kijkt.
Niet te missen
Van de hand van Calatrava
Begonnen in 1997 en ingehuldigd op 26 september 2003. Het kostte uiteindelijk meer dan het dubbele.
Een golf van trencadís
De grote witte kam rust op twee punten en zweeft. Bekleed met keramisch mozaïek.
Het Sydney van de Atlantische Oceaan
De bijnaam ontstond op de dag van de inhuldiging en bleef hangen. Het is een icoon van film en ansichtkaart.
Met een eigen opera
Ópera de Tenerife programmeert volledige seizoenen: bijna geen Spaanse stad buiten Madrid en Barcelona doet dat.
Hoe het in je bezoek aan Santa Cruz de Tenerife past
Het staat aan het water, naast de haven, op zo'n twintig minuten lopen van de Plaza de España over de boulevard, of een paar minuten met de tram en de guagua, zoals de bus op de Canarische Eilanden heet.
Het is het natuurlijke begin van de route langs de kust: hierna komen het Castillo de San Juan Bautista, het Parque Marítimo César Manrique en, aan het eind, het Palmetum.
Het van buiten bekijken kost twintig minuten; de rondleiding binnen ongeveer een uur. Valt je bezoek samen met een voorstelling, dan is de beste keuze gewoon een kaartje kopen: de zaal is de reden waarom het gebouw bestaat.
Veelgestelde vragen
En waarom noemen ze het soms de Ópera de Tenerife?
Omdat het Auditorio, behalve het symfonieorkest, zijn eigen vaste operagezelschap heeft, de Ópera de Tenerife, dat elk jaar complete seizoenen programmeert. Heel weinig Spaanse steden buiten Madrid en Barcelona kunnen pronken met een eigen operaseizoen.
