Palmetum de Santa Cruz
Twaalf hectare met meer dan 400 palmsoorten, geordend per continent, op de oude gemeentelijke vuilnisbelt. Geopend in 2014. Anderhalf uur voor het bezoek.

Twaalf hectare tropische palmen op de oude gemeentelijke vuilnisbelt, zevenenzestigduizend vierkante meter drakenbloedbomen en beelden, en zoutwaterbaden van de hand van César Manrique.
🎧 In de route Het Auditorium, het Palmetum en de boulevardHet klimaat van Tenerife maakt iets mogelijk waarvoor je op het Europese vasteland verwarmde kassen nodig zou hebben: tropische planten uit de halve wereld in de open lucht kweken. Santa Cruz heeft daar ten volle gebruik van gemaakt en heeft drie groene plekken die elk op zich een reis waard zijn, met inbegrip van de onwaarschijnlijkste van allemaal.
Tientallen jaren was deze heuvel de gemeentelijke vuilnisbelt: de berg afval waar alles terechtkwam wat Santa Cruz weggooide. Toen die werd gesloten, stelde iemand voor om haar niet af te dekken en te vergeten, maar af te dichten en er een botanische tuin van te maken.
De operatie vergde jaren technisch werk — afdichting, drainage, beheer van de gassen, aanvoer van aarde — voordat er iets kon worden geplant. Het Palmetum ging in 2014 open voor het publiek, met zo'n honderdtwintigduizend vierkante meter, twaalf hectare.
Het brengt meer dan vierhonderd palmsoorten samen uit de tropische gebieden van de hele planeet, geordend per regio: je wandelt van Madagaskar naar het Caribisch gebied en van Nieuw-Guinea naar Midden-Amerika en wisselt op elk terras van continent. Het is een van de belangrijkste collecties van Europa.
Onder die soorten zijn uiterst zeldzame palmen of palmen die in het wild bijna verdwenen zijn, en die hier een toevluchtsoord vinden. Het werkt als een soort plantenark, die exemplaren bewaart waarvan er elders nauwelijks nog over zijn.
En aan het eind van de klim wacht een beloning: vanaf het uitkijkpunt overzie je de hele boulevard met het Auditorio en de Torres de Santa Cruz in hetzelfde beeld, en de Atlantische Oceaan erachter.
Twaalf hectare met meer dan 400 palmsoorten, geordend per continent, op de oude gemeentelijke vuilnisbelt. Geopend in 2014. Anderhalf uur voor het bezoek.
Download de app en ontdek Santa Cruz de Tenerife offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Het Auditorium, het Palmetum en de boulevard met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Het Parque García Sanabria beslaat meer dan zevenenzestigduizend vierkante meter en is de grootste stadstuin van de hele archipel. Het werd in 1926 geopend, op initiatief van de burgemeester naar wie het is genoemd en die per se schaduw wilde geven aan een stad die er bijna geen had.
Het is geen gewone siertuin: het werkt als een halve botanische tuin. Drakenbloedbomen, Canarische palmen, bougainville en koraalbomen groeien hier in de open lucht dankzij een klimaat waarin soorten buiten kunnen groeien die op het Europese vasteland een kas zouden vergen.
Het is beschermd als cultureel erfgoed, en die nuance doet ertoe: niet vanwege een gebouw, maar om zijn waarde als levend landschap. Het is de tuin zelf die als erfgoed geldt.
Verspreid tussen de bomen staan hedendaagse beelden in de open lucht, de erfenis van een internationale tentoonstelling uit 1973 die de werken blijvend liet staan en Santa Cruz tot een van de eerste openluchtmusea voor beeldhouwkunst van Spanje maakte.
Een litteken dat je moet kennen: in november 2005 trok de tropische storm Delta over Tenerife en velde honderden bomen in het park, veel ervan meer dan honderd jaar oud. Het kostte jaren om het te herstellen, dus wat vandaag schaduw geeft, is ook de vrucht van veel geduld.
De derde plek is niet echt een tuin, maar hoort bij dezelfde familie van ideeën: het Parque Marítimo César Manrique, een doolhof van zoutwaterbaden, watervallen en zwart vulkanisch gesteente, bezaaid met palmen, op tweeëntwintigduizend vierkante meter die op de zee zijn gewonnen.
Het werd ontworpen door de kunstenaar uit Lanzarote die vond dat architectuur op de Canarische Eilanden moest voortkomen uit het vulkanische landschap in plaats van zich eraan op te dringen. Hier werken water, steen en beplanting samen, zonder rechte lijnen die storen.
Manrique kwam in 1992 om bij een auto-ongeluk en het park werd in 1995 geopend, toen al zonder hem. Het heeft een grote broer in het noorden van het eiland, het Lago Martiánez in Puerto de la Cruz, jaren eerder ontworpen en op grotere schaal.
De formule beantwoordt aan een echt probleem: langs grote delen van de Canarische kust is de oever een klif of scherpe rots, zonder bruikbaar strand. De zoutwaterbaden losten het zwemmen in de stad op waar de natuur dat niet bood.
De drie plekken liggen op dezelfde as: het Parque Marítimo en het Palmetum aan de boulevard, het ene achter het andere, en het García Sanabria in het hoger gelegen deel van het centrum. Een hele dag is genoeg voor alle drie op je gemak.
Meer dan 67.000 m², geopend in 1926: drakenbloedbomen, palmen en tropische soorten in de open lucht, met hedendaagse beelden uit 1973 tussen de bomen.
Zoutwaterbaden, watervallen en vulkanisch gesteente op 22.000 m² die op de zee zijn gewonnen. Manrique stierf in 1992 en heeft het nooit gezien: het ging open in 1995.
Ja. Die heuvel was tientallen jaren de gemeentelijke vuilnisbelt van Santa Cruz, de berg afval waar alles terechtkwam wat de stad weggooide. Toen die werd gesloten, werd ze met jaren technisch werk afgedicht — drainage, beheer van de gassen, aanvoer van aarde — en opnieuw beplant als botanische tuin. De tuin ging in 2014 open voor het publiek.
Meer dan vierhonderd palmsoorten uit de tropische gebieden van de hele planeet, geordend per wereldregio, op twaalf hectare terrassen. Het is een van de belangrijkste palmencollecties van Europa, met uiterst zeldzame soorten of soorten die in het wild bijna verdwenen zijn, en die hier een toevluchtsoord vinden.
Het Parque García Sanabria, in het hoger gelegen deel van het centrum van Santa Cruz: meer dan zevenenzestigduizend vierkante meter, geopend in 1926. Het is beschermd als cultureel erfgoed, en die nuance doet ertoe: niet vanwege een gebouw, maar om zijn waarde als levend landschap.
Door het klimaat: het eiland kent een praktisch eeuwige lente, met zachte temperaturen het hele jaar door, waardoor soorten buiten kunnen groeien die op het Europese vasteland een verwarmde kas en blijvende kosten zouden vergen. Het is dezelfde voorwaarde die van de Canarische Eilanden een verplichte botanische tussenstop maakte op de wetenschappelijke expedities van de 18e en de 19e eeuw.
Hedendaagse beelden in de open lucht, de erfenis van een internationale tentoonstelling die in 1973 in Santa Cruz werd gehouden en die de werken blijvend in straten en tuinen liet staan. Dat initiatief maakte van de stad een van de eerste openluchtmusea voor beeldhouwkunst van Spanje.
Ja, daar is het voor: het zijn baden met zout water dat uit de Atlantische Oceaan wordt opgepompt, met watervallen en vulkanisch gesteente, en de stad gebruikt ze het hele jaar. De toegang is betaald, tegen een gematigde prijs, en er zijn alle voorzieningen. Heb je geen zwemkleding bij je, dan is het ook de moeite waard om er in vijftien minuten omheen te lopen en het van buiten te bekijken.
Een hele dag is genoeg voor alle drie op je gemak. Het Parque Marítimo en het Palmetum liggen op dezelfde as aan de boulevard, het ene achter het andere, en het García Sanabria ligt in het hoger gelegen deel van het centrum, op vijftien minuten bergop vanaf de Plaza de España.
Download Viavoy en wandel offline door Santa Cruz de Tenerife, wanneer je wilt.

Lees verder



