Σήκωσε το βλέμμα σε εκείνο το λευκό παλάτι με τις αιχμηρές απολήξεις και τους πυργίσκους που μοιάζει με καθεδρικό ναό και δεν είναι. Το Παλάτι της Θιμπέλες χτίστηκε μεταξύ 1907 και 1919 για κάτι τόσο πεζό όσο τα Ταχυδρομεία, και οι Μαδριλένοι το βάφτισαν αμέσως ειρωνικά «Παναγία των Επικοινωνιών». Για σχεδόν έναν αιώνα ήταν το γραφείο όπου η Μαδρίτη ταχυδρομούσε τα γράμματά της· από το 2007 είναι η έδρα του Δημαρχείου. Και στην κορυφή του κεντρικού του πύργου κρύβει ένα από τα καλύτερα σημεία θέας της πόλης, σε ύψος 70 μέτρων και για περίπου 4 €.
Το παλάτι των γραμμάτων
Το σχέδιο προέκυψε από έναν διαγωνισμό που προκηρύχθηκε το 1904 και τον κέρδισαν δύο σχεδόν άγνωστοι αρχιτέκτονες, ο Αντόνιο Παλάθιος και ο Χοακίν Οταμέντι, που ήταν γύρω στα τριάντα και είχαν πολύ λίγο έργο πίσω τους. Ήταν η πρώτη τους μεγάλη ανάθεση και τους βγήκε τόσο πετυχημένη που τους εκτόξευσε την καριέρα μονομιάς: ο Παλάθιος κατέληξε να υπογράφει μεγάλο μέρος της Μαδρίτης της εποχής του, από τον Θίρκουλο δε Μπέγιας Άρτες ως αρκετές από τις πρώτες εισόδους του μετρό.
Το κτίριο συνδυάζει μια μνημειακή γλώσσα με νεογοτθικό αέρα με τεχνικές λύσεις πολύ μοντέρνες για την εποχή του: μεταλλικό σκελετό, μεγάλα εσωτερικά ανοίγματα και μια σκεπαστή κεντρική αυλή όπου ήταν στη σειρά τα θυρίδια και οι υπάλληλοι με τα μανικάκια. Ο Παλάθιος εγκατέστησε επιπλέον κάτι επαναστατικό για το 1919: πνευματικούς σωλήνες που εκτόξευαν τα γράμματα από όροφο σε όροφο με πεπιεσμένο αέρα. Ήθελε ο πολίτης να νιώθει σημαντικός όταν ταχυδρομούσε ένα γράμμα.
Το Δημαρχείο δεν μετακόμισε εδώ παρά το 2007, αφήνοντας την παλιά του έδρα, την Κάσα δε λα Βίγια, δίπλα στην Πλάθα δε λα Βίγια. Γι' αυτό πολλοί Μαδριλένοι ακόμη το λένε «Κορρέος», δηλαδή Ταχυδρομεία, από καθαρή συνήθεια, αν και πια δεν μπορείς να ταχυδρομήσεις εδώ ούτε μια καρτ ποστάλ.
Το σημείο θέας και το CentroCentro
Το σημείο θέας βρίσκεται στον όγδοο όροφο του κεντρικού πύργου, σε ύψος περίπου 70 μέτρων, και από εκεί το Πασέο δελ Πράδο απλώνεται ολόκληρο στα πόδια σου σαν πράσινο χαλί, με την Πουέρτα δε Αλκαλά στη μία πλευρά, το Ρετίρο στο βάθος και την οροσειρά στα βορειοδυτικά τις καθαρές μέρες. Το εισιτήριο κοστίζει γύρω στα 4 €, λειτουργεί με χρονικές ζώνες εισόδου και είναι κλειστό τη Δευτέρα· καλό είναι να το βγάλεις online τα Σαββατοκύριακα.
Είναι, με διαφορά, το σημείο θέας με την καλύτερη σχέση ποιότητας-τιμής στη Μαδρίτη: κοστίζει λιγότερο από την ταράτσα του Θίρκουλο δε Μπέγιας Άρτες και προσφέρει μια συμπληρωματική θέα, πιο εστιασμένη στον πράσινο άξονα των μουσείων παρά στη Γκραν Βία. Το ιδανικό, αν έχεις ένα απόγευμα, είναι να κάνεις και τα δύο: Θιμπέλες στις επτά και Θίρκουλο με το ηλιοβασίλεμα.
Το υπόλοιπο κτίριο λειτουργεί ως δημοτικό πολιτιστικό κέντρο, με περιοδικές εκθέσεις, δραστηριότητες και χώρους ανάγνωσης, σχεδόν όλα με δωρεάν πρόσβαση. Εκεί όπου ζύγιζαν δέματα σήμερα κρεμιούνται έργα: η μεγάλη σκεπαστή αυλή, με το φως της από ψηλά, είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές αίθουσες στο κέντρο της Μαδρίτης. Και έναν όροφο κάτω από το σημείο θέας υπάρχει μια καφετέρια με ταράτσα που έχει κι αυτή θέα.
Η πρόσοψη, επιπλέον, είναι ένας από τους μεγάλους καμβάδες της πόλης: τα Χριστούγεννα και σε σημαδιακές ημερομηνίες φωτίζεται ή γίνονται προβολές πάνω της, και όταν η Ρεάλ Μαδρίτης γιορτάζει έναν τίτλο στο σιντριβάνι απέναντι, αυτό το κτίριο είναι το φόντο σε όλες τις φωτογραφίες.
Μη χάσεις
Το σημείο θέας του πύργου
Στα 70 μέτρα, με ολόκληρο το Πασέο δελ Πράδο στα πόδια σου. Περίπου 4 €, κλειστό τη Δευτέρα.
Η σκεπαστή αυλή
Εκεί όπου ήταν τα θυρίδια των Ταχυδρομείων, σήμερα αίθουσα εκθέσεων με φως από ψηλά.
Οι πνευματικοί σωλήνες
Το σύστημα που εκτόξευε τα γράμματα από όροφο σε όροφο με πεπιεσμένο αέρα το 1919.
CentroCentro
Το δημοτικό πολιτιστικό κέντρο του κτιρίου, με εκθέσεις και χώρους ανάγνωσης με ελεύθερη είσοδο.
Πώς ταιριάζει στην επίσκεψή σου στη Μαδρίτη
Το παλάτι δεσπόζει στην Πλάθα δε Θιμπέλες, τον πιο διάσημο κυκλικό κόμβο της πόλης, με το σιντριβάνι του 1782 μπροστά και την Τράπεζα της Ισπανίας στην απέναντι γωνία. Είναι το ακριβές σημείο όπου διασταυρώνονται δύο άξονες: το Πασέο δελ Πράδο, που κατεβαίνει προς τα μουσεία, και η οδός Αλκαλά, που ανεβαίνει προς τη Γκραν Βία.
Από εδώ, σε πέντε λεπτά με τα πόδια, φτάνεις στο Μουσείο Θίσεν-Μπορνεμίσα· σε δέκα, στο Μουσείο του Πράδο· και σε άλλα δέκα προς την αντίθετη κατεύθυνση, στον Θίρκουλο δε Μπέγιας Άρτες και στην αρχή της Γκραν Βία. Είναι επίσης η φυσική πύλη προς το Ρετίρο, ανεβαίνοντας την Αλκαλά ως την Πουέρτα δε Αλκαλά.
Η διαδρομή με τα πόδια «Gran Vía και το μοντέρνο Μαδρίτη» του Viavoy ξεκινά ακριβώς σε αυτή την πλατεία και ανεβαίνει την Αλκαλά αφηγούμενη την ιστορία της Μαδρίτης που ο 20ός αιώνας έχτισε με σφυριές, με μια ντόπια ξεναγό στο αυτί σου, και τελειώνει με το ηλιοβασίλεμα στον Ναό του Ντεμπόντ.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιοι ήταν οι αρχιτέκτονες αυτού του παλατιού;
Φαντάσου ότι ήταν σχεδόν δύο άγνωστοι. Κέρδισαν τον διαγωνισμό το 1904, γύρω στα τριάντα τους και με πολύ λίγο έργο στην πλάτη τους. Αυτή ήταν η πρώτη τους μεγάλη ανάθεση, και τους βγήκε τόσο τέλεια που τους απογείωσε την καριέρα μονομιάς. Ο Παλάθιος κατέληξε να υπογράψει μεγάλο μέρος της Μαδρίτης της εποχής του, από το Μετρό ως τα μεγάλα κτίρια. Καθόλου άσχημα για ντεμπούτο, έτσι δεν είναι;
Από πότε είναι η έδρα του Δήμου;
Από λιγότερο απ' όσο φαίνεται. Για σχεδόν έναν αιώνα εδώ ήταν το βασίλειο των γραμμάτων και των γραμματοσήμων· ο Δήμος μετακόμισε εδώ μόλις το 2007, αφήνοντας την παλιά του έδρα στην Κάσα δε λα Βίγια, δίπλα στην παραδοσιακή Πλάθα δε λα Βίγια. Γι' αυτό πολλοί Μαδριλένοι το λένε ακόμη «Κορρέος» (Ταχυδρομείο) από καθαρή συνήθεια, παρόλο που δεν μπορείς πια να ρίξεις εδώ μια καρτ ποστάλ.
