Podnieś wzrok na ten biały pałac z iglicami i pinaklami, który wygląda jak katedra, a katedrą nie jest. Palacio de Cibeles zbudowano między 1907 a 1919 rokiem do czegoś tak prozaicznego jak poczta, a madrytczycy od razu ochrzcili go z przekąsem „Matką Bożą od Komunikacji”. Przez prawie sto lat był urzędem, w którym Madryt wysyłał listy; od 2007 roku jest siedzibą ratusza. A na szczycie jego centralnej wieży kryje jeden z najlepszych tarasów widokowych w mieście, na wysokości 70 metrów i za około 3 euro.
Pałac listów
Projekt wyłoniono w konkursie ogłoszonym w 1904 roku, a wygrało go dwóch niemal nieznanych architektów, Antonio Palacios i Joaquín Otamendi, którzy mieli około trzydziestki i bardzo mało zrealizowanych budynków na koncie. Było to ich pierwsze wielkie zlecenie i wyszło tak znakomicie, że z miejsca wystrzeliło ich kariery: Palacios podpisał w końcu sporą część Madrytu swoich czasów, od Círculo de Bellas Artes po kilka pierwszych wejść do metra.
Budynek łączy monumentalny język o neogotyckim zacięciu z bardzo nowoczesnymi jak na swoje czasy rozwiązaniami technicznymi: stalową konstrukcją, dużymi rozpiętościami wnętrz i zadaszonym centralnym dziedzińcem, wzdłuż którego ciągnęły się okienka i urzędnicy w zarękawkach. Palacios zainstalował też coś rewolucyjnego jak na 1919 rok: rury pneumatyczne, które sprężonym powietrzem wystrzeliwały listy z piętra na piętro. Chciał, żeby obywatel czuł się ważny, wysyłając list.
Ratusz przeprowadził się tu dopiero w 2007 roku, opuszczając dawną siedzibę w Casa de la Villa, przy Plaza de la Villa. Dlatego wielu madrytczyków z czystego przyzwyczajenia wciąż nazywa ten budynek „Correos”, choć nie wyślesz już stąd pocztówki.
Taras widokowy i CentroCentro
Taras widokowy zajmuje ósme piętro centralnej wieży, na wysokości około 70 metrów, i rozpościera się z niego całe Paseo del Prado u twoich stóp, jak zielony dywan, z Puerta de Alcalá z jednej strony, parkiem Retiro w głębi i górami na północnym zachodzie w pogodne dni. Bilet kosztuje około 3 euro, wejścia są o wyznaczonych godzinach, a w poniedziałki taras jest zamknięty; w weekendy warto kupić bilet online.
To zdecydowanie taras widokowy o najlepszym stosunku jakości do ceny w Madrycie: kosztuje połowę tego, co taras na dachu Círculo de Bellas Artes, i daje widok uzupełniający, skupiony bardziej na zielonej osi muzeów niż na Gran Vía. Najlepiej, jeśli masz wolne popołudnie, zaliczyć oba: Cibeles o siódmej, a Círculo o zachodzie słońca.
Reszta budynku działa jako miejskie centrum kultury, z wystawami czasowymi, wydarzeniami i miejscami do czytania, niemal wszystko z bezpłatnym wstępem. Tam, gdzie kiedyś ważono paczki, dziś wiszą dzieła sztuki: wielki zadaszony dziedziniec, oświetlony z góry, to jedna z najbardziej spektakularnych sal w centrum Madrytu. A piętro niżej od tarasu widokowego jest kawiarnia z tarasem, z której też są widoki.
Fasada jest ponadto jednym z wielkich płócien miasta: w Boże Narodzenie i w szczególne dni jest podświetlana albo wyświetla się na niej projekcje, a kiedy Real Madryt świętuje tytuł przy fontannie naprzeciwko, ten budynek jest tłem wszystkich zdjęć.
Nie do przegapienia
Taras widokowy na wieży
Na wysokości 70 metrów, z całym Paseo del Prado u stóp. Około 3 euro, w poniedziałki zamknięty.
Zadaszony dziedziniec
Tam, gdzie były okienka poczty, dziś sala wystawowa oświetlona z góry.
Rury pneumatyczne
System, który w 1919 roku wystrzeliwał listy sprężonym powietrzem z piętra na piętro.
CentroCentro
Miejskie centrum kultury w budynku, z wystawami i miejscami do czytania z wolnym wstępem.
Jak to wpleść w zwiedzanie Madrytu
Pałac góruje nad Plaza de Cibeles, najsłynniejszym rondem w mieście, z fontanną z 1782 roku od frontu i Banco de España na przeciwległym rogu. To dokładnie punkt, w którym krzyżują się dwie osie: Paseo del Prado, schodzące w stronę muzeów, i calle de Alcalá, wspinająca się ku Gran Vía.
Stąd w pięć minut pieszo dojdziesz do Muzeum Thyssen-Bornemisza; w dziesięć do Muzeum Prado; a w kolejne dziesięć w przeciwnym kierunku do Círculo de Bellas Artes i początku Gran Vía. To także naturalna brama do parku Retiro: wystarczy iść w górę calle de Alcalá aż do Puerta de Alcalá.
Piesza trasa Viavoy „Gran Vía i nowoczesny Madryt” zaczyna się właśnie na tym placu i wspina się calle de Alcalá, opowiadając historię Madrytu, który XX wiek zbudował uderzeniami młota, z lokalnym przewodnikiem w uchu, a kończy się o zachodzie słońca przy Templo de Debod.
Najczęstsze pytania
Kto był architektem tego pałacu?
Wyobraź sobie, że było to dwóch niemal nieznanych architektów. Wygrali konkurs w 1904 roku, mając około trzydziestki i bardzo mało zrealizowanych budynków. To było ich pierwsze wielkie zlecenie i wyszło tak znakomicie, że z miejsca wystrzeliło ich kariery. Palacios podpisał w końcu sporą część Madrytu swoich czasów, od metra po wielkie gmachy. Całkiem nieźle jak na debiut, prawda?
Od kiedy jest siedzibą ratusza?
Od krócej, niż się wydaje. Przez prawie sto lat było to królestwo listów i znaczków; ratusz przeprowadził się tu dopiero w 2007 roku, opuszczając dawną siedzibę w Casa de la Villa, przy odwiecznej Plaza de la Villa. Dlatego wielu madrytczyków z czystego przyzwyczajenia wciąż nazywa go „Correos”, choć nie wyślesz już stąd pocztówki.
