Najsłynniejszy punkt widokowy Pampeluny: szeroki balkon osadzony na bastionie, z którego miasto otwiera się jak wachlarz – prawie sto osiemdziesiąt stopni horyzontu. W dole rzeka Arga opływa stare miasto jak naturalna fosa; w tle góra, zielona albo ośnieżona, zależnie od dnia.
Co dokładnie widać
W dole Arga, która zamyka łukiem stare miasto; naprzeciwko dzielnice Rochapea i Chantrea, wspinające się po zboczu; a w tle Ezkaba, zwana też San Cristóbal, która zamyka horyzont od północy.
„Rochapea” pochodzi od baskijskiego arrotxapea, co znaczy mniej więcej „pod skałą”. I to dosłownie: tą skałą jest właśnie ta, na której stoją mury, a dzielnica narodziła się tuż u jej stóp, między skalną ścianą a rzeką.
Ezkaba kryje trudną historię: na jej szczycie stoi fort wojskowy z XIX wieku, który w 1938 roku był więzieniem, i to stamtąd doszło do największej ucieczki więźniów w ówczesnej Hiszpanii – setki mężczyzn zbiegały w dół zbocza pewnej majowej nocy. Udało się bardzo nielicznym.
Nazwa punktu widokowego pochodzi od starej gospody, która tu stała i miała na szyldzie białego konia; zakątek na zawsze zachował to czułe przezwisko. Obok wciąż jest gospoda o tej nazwie.
Miejsce, do którego przychodzi się pomyśleć
Przychodzą tu zakochani o zmierzchu, rodziny w niedziele i wszyscy, którzy muszą poukładać sobie myśli. To prawdziwa funkcja miejska: każde miasto potrzebuje takiego miejsca, a w Pampelunie jest nim właśnie to.
Światło ma tu wiele do powiedzenia: rano słońce wychyla się zza gór prosto naprzeciwko, a pod wieczór złoci dachy. Zachód słońca to moment bezdyskusyjny.
Jeśli są pielgrzymi, zobaczysz niejednego, który zrzuca plecak i milknie: to jeden z pierwszych wielkich widoków na Drodze św. Jakuba (Camino de Santiago) zaraz po wejściu do miasta, po przejściu Pirenejów z Roncesvalles.
Rada kogoś, kto zna to miejsce: nie rób jeszcze zdjęć. Najpierw popatrz oczami i zostań chwilę. Tego nic nie skasuje, a zdjęcie może poczekać pięć minut.
Nie do przegapienia
Sto osiemdziesiąt stopni horyzontu
Arga opływająca stare miasto, naprzeciwko Rochapea, a w tle góra.
„Rochapea” to „pod skałą”
Z baskijskiego arrotxapea. Skała to ta, na której stoją mury.
Nazwa pochodzi od gospody
Starej, która miała na szyldzie białego konia. Przezwisko zostało na zawsze.
Pierwszy widok z Camino
Pielgrzymi schodzący z Roncesvalles widzą stąd Pampelunę po raz pierwszy.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Pampeluny
Leży na bastionie Redín, o krok od katedry, na północno-wschodnim krańcu starego miasta.
Postój zajmie piętnaście, dwadzieścia minut, plus tyle, ile zechcesz zostać. Wstęp jest wolny o każdej porze, choć nocą miejsce jest słabo oświetlone.
Połącz to ze spacerem po murach, który schodzi stąd aż do bramy Portal de Francia, którą wchodzą do miasta pielgrzymi idący Camino.
Najczęstsze pytania
Skąd się wzięła nazwa dzielnicy, którą masz w dole, Rochapea?
Od baskijskiego arrotxapea, co znaczy mniej więcej „pod skałą”. I to dosłownie: skała to ta, na której stoją mury, a dzielnica narodziła się dokładnie u jej stóp, między urwiskiem a rzeką.
Co to za góra zamyka horyzont od północy?
To Ezkaba, zwana też San Cristóbal. Na jej szczycie stoi fort wojskowy z XIX wieku, który kryje trudną historię: w 1938 roku był więzieniem i to stamtąd doszło do największej ucieczki więźniów w ówczesnej Hiszpanii – setki mężczyzn zbiegały w dół zbocza pewnej majowej nocy. Udało się bardzo nielicznym. Patrzysz na przepiękny krajobraz, owszem, ale też na miejsce pamięci.
