Pachnie czerwonym winem, świeżo krojoną szynką i opiekanym chlebem, a ten szmer w tle to poteo: rytuał chodzenia od baru do baru z txikito w jednej ręce i pintxo w drugiej. To jedno z serc, które biją na starym mieście Pampeluny.
Trójkąt poteo
Ta ulica biegnie niemal równolegle do dwóch innych, bardzo słynnych ulic starego miasta – San Gregorio i Estafety – i tworzy z nimi trójkąt, po którym krąży całe miasto, kiedy chce zjeść na stojąco i głośno pogadać.
Poteo ma niepisane i dość surowe zasady: jeden napój i jedno pintxo w każdym barze, nigdy dwa, i dalej. Nie chodzi o to, żeby się rozsiąść, tylko o to, żeby krążyć.
Txikito to klucz do tego, że to działa: mała szklaneczka wina, ledwie na parę łyków. Skoro mieści się w niej niewiele, szybko się ją opróżnia, płaci się mało i idzie do następnego baru. Ilość wyznacza liczba przystanków, a nie wielkość szklanki.
Nazwa pochodzi od jednego z trzech średniowiecznych burgos, z których narodziła się Pampeluna: trzech otoczonych murami miasteczek, które przez wieki darły ze sobą koty na śmierć i życie, a dziś tworzą ten kamienny labirynt.
Co zamówić przy barze
Nawarryjskie pintxo to bliski kuzyn baskijskiego, ale z własnym akcentem: mnóstwo warzyw z Ribery – karczochy, szparagi, kardy, papryczki piquillo – które mają tu wyjątkową jakość i własne oznaczenie pochodzenia.
Potem klasyka: txistorra, świeża kiełbasa wieprzowa z papryką, smażona na blasze; ajoarriero, rozdrobniony solony dorsz z papryką i pomidorem; i migas de pastor, pasterskie smażone okruchy chleba.
Wino jest z Nawarry, apelacji z długą historią i rozsądnymi cenami, z garnachą i tempranillo jako głównymi szczepami i winami różowymi, które przez dziesięciolecia były najlepsze w Hiszpanii.
I praktyczne ostrzeżenie: w czasie święta przez tę ulicę nie da się przejść, bo jest w niej całe miasto. Poza lipcem najlepsza pora to sobotnie południe albo wieczór w dzień powszedni.
Nie do przegapienia
Trójkąt poteo
Z San Gregorio i Estafetą: tam krąży miasto, kiedy chce zjeść na stojąco.
Jedno txikito w każdym barze
Mała szklaneczka wina: szybko się ją opróżnia, płaci się mało i idzie dalej. Krążyć, a nie się rozsiadać.
Warzywa z Ribery
Karczochy, szparagi, kardy i piquillo, wyjątkowej jakości i z własnym oznaczeniem pochodzenia.
Nazwa pochodzi od burgo
Jednego z trzech otoczonych murami i skłóconych miasteczek, z których narodziła się Pampeluna.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Pampeluny
Leży na starym mieście, między Plaza del Castillo a Paseo de Sarasate, z kościołem San Nicolás – twierdzą tego burgo – na jednym końcu.
To nie jest przystanek na zwiedzanie, tylko na jedzenie: zarezerwuj co najmniej półtorej godziny, żeby zrobić poteo bez pośpiechu.
Razem z calle San Gregorio i Estafetą tworzy kulinarny trójkąt starego miasta. Wszystko jest pięć minut stąd, a Plaza del Castillo to miejsce, gdzie warto zrobić sobie przerwę.
Najczęstsze pytania
A skąd ulica ma tę nazwę?
Od kościoła San Nicolás, który masz o krok stąd i który w rzeczywistości narodził się jako twierdza. Zbudowano go w XII wieku i ma wieżę, blanki i zamkowe mury, bo służył mieszkańcom burgo za zbrojne schronienie, kiedy atakowały pozostałe dwie dzielnice. Spłonął w 1222 roku podczas jednej z tych walk i trzeba go było odbudować.
Czym właściwie jest txikito?
To mała szklaneczka wina, ledwie parę łyków, i właśnie w tym cały urok. Skoro mieści się niewiele, szybko ją opróżniasz, płacisz niewiele i idziesz do następnego baru, a o to właśnie chodzi w poteo: nie o to, żeby dużo pić w jednym miejscu, tylko żeby dużo krążyć między barami.
