Granada rozkłada się na trzech wzgórzach i w centrum, a ta geografia rządzi każdą trasą. Na jednym wzgórzu stoi Alhambra, do której bilet trzeba zarezerwować z kilkutygodniowym wyprzedzeniem, z dokładną godziną wejścia do pałaców Nasrydów, której nie da się przesunąć. Naprzeciwko – Albaicín, labirynt stromych uliczek z najlepszymi punktami widokowymi. A w dole, między nimi, chrześcijańska Granada katedry i Kaplicy Królewskiej oraz mauretańskie pozostałości, które przetrwały na równinie. Ten przewodnik trzyma się tej kolejności.
Najczęstsze pytania
Ile dni potrzeba, żeby zobaczyć Granadę?
Dwa pełne dni wystarczą na to, co najważniejsze: jeden cały dzień na Alhambrę i Generalife, które wymagają od trzech do czterech godzin plus dojazd, i drugi na Albaicín, centrum z katedrą i Kaplicą Królewską oraz Realejo. Przy trzech dniach zmieszczą się jeszcze Sacromonte, kartuzja, San Jerónimo i czas na tapas bez patrzenia na zegarek, co w Granadzie stanowi połowę zwiedzania.
Jak kupić bilety do Alhambry?
Online, na oficjalnej stronie, i z kilkutygodniowym wyprzedzeniem: to najczęściej odwiedzany zabytek Hiszpanii po Sagrada Família, a bilety się wyprzedają, zwłaszcza wiosną i jesienią. Bilet ogólny kosztuje około 19 euro i obejmuje Alcazabę, pałace Nasrydów i Generalife. Najważniejsza jest godzina przydzielona do pałaców Nasrydów: jest dokładna, nie da się jej przesunąć, a jeśli się spóźnisz, wejście przepada bez zwrotu pieniędzy. Całą resztę terenu zwiedzasz o dowolnej porze.
Czy to prawda, że w Granadzie tapas są za darmo?
Tak, i to jedno z ostatnich hiszpańskich miast, gdzie ten zwyczaj wciąż obowiązuje niemal wszędzie: do każdego napoju dostajesz tapę za darmo, a w wielu miejscach z każdą kolejką jest coraz lepsza. To nie promocja dla turystów, tylko mocno zakorzeniony miejscowy zwyczaj, a najlepsze miejsca, żeby go praktykować, to Realejo, okolice Elvira i Navas oraz górna część Albaicín. Przy trzech czy czterech cañas, małych piwach z beczki, można spokojnie zjeść kolację.
Czy do Alhambry da się dojść pieszo?
Tak, i to najlepszy sposób. Z Plaza Nueva wchodzisz pod górę ulicą Cuesta de Gomérez, przechodzisz przez bramę Puerta de las Granadas i przez las docierasz do bramy Puerta de la Justicia: jakieś dwadzieścia minut podejścia w cieniu, czyli dokładnie ta droga, z myślą o której zaprojektowano cały zespół. Są też autobusy, linie C30 i C32, które odjeżdżają z Plaza Isabel la Católica; jadą krócej, ale nie mają w sobie żadnego uroku.
Czym jest Albaicín i czy warto go zobaczyć?
To najstarsza dzielnica Granady, na wzgórzu naprzeciwko Alhambry, wpisana razem z nią na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. To labirynt brukowanych stromych uliczek, cármenes (domów z ogrodami za bielonymi murami) i placyków, które pojawiają się nagle, a układ ulic zachował się z czasów al-Andalus. Nie ma trasy, której trzeba się trzymać: wchodzisz bez planu, a każda uliczka w końcu zaprowadzi cię do jakiegoś punktu widokowego. Dla wielu to najbardziej zapadająca w pamięć część wizyty.
Kiedy najlepiej pojechać do Granady?
Wiosną i jesienią. Wiosną na szczytach Sierra Nevada wciąż leży śnieg, co zwielokrotnia urok widoku z dzielnicy Albaicín, a jesienią las Alhambry zmienia kolory. Lato jest bardzo upalne, a na terenie Alhambry jest bardzo mało cienia. Zima jest zimna, ale słoneczna, z białymi górami i pustymi zabytkami, i to prawdopodobnie najbardziej niedoceniana pora na zwiedzanie miasta.