Cała Alhambra naprzeciwko, unosząca się nad drzewami, z ośnieżoną Sierra Nevada w tle. To pocztówka Granady, widok, który pojawia się wszędzie, i na żywo wciąż działa. Ten punkt widokowy leży na szczycie Albaicín, na placu przed kościołem z XVI wieku, i trzeba do niego podejść. Wart jest każdego stopnia, choć dobrze wiedzieć, o której przyjść i czego się spodziewać, bo nie będziesz tu w pojedynkę.
Co dokładnie widać
Od lewej do prawej: czerwonawe wieże Alcazaby, najstarszej i najbardziej wojskowej części; kwadratowa bryła pałacu Karola V, renesansowy dodatek, który łamie sylwetkę; pośrodku pałace Nasrydów, nad którymi dominuje wieża Comares; a w górze po lewej, wśród cyprysów, Generalife.
Z tyłu Sierra Nevada, ze śniegiem od jesieni aż do późnej wiosny. To połączenie – twierdza z czerwonego kamienia, zielony las i białe góry – czyni ten widok wyjątkowym i wyjaśnia, dlaczego zimą robi większe wrażenie, niż się ludziom wydaje.
Po prawej wyłania się nowa kopuła: Wielki Meczet w Granadzie, otwarty w 2003 roku, pierwszy meczet otwarty w mieście od ponad pięciuset lat. Stoi tuż obok punktu widokowego i ma otwarty dla wszystkich ogród z równie dobrymi widokami i znacznie mniejszym tłumem.
Pora i atmosfera
Zachód słońca to słynna chwila: kamień w ciągu kilku minut przechodzi od ochry do złota i od złota do czerwieni. To także pora, kiedy plac jest najbardziej zatłoczony – są muzycy, sprzedawcy i kilka rzędów ludzi przed murkiem. Jeśli szukasz spokojnego zdjęcia, przyjdź o świcie albo w połowie przedpołudnia.
Jest taka bardzo często powtarzana anegdota: podobno Bill Clinton jako student wszedł tu w latach sześćdziesiątych i nazwał ten zachód słońca najpiękniejszym na świecie, a po latach wrócił jako prezydent. Historia krąży we wszystkich przewodnikach i zrobiła dla tego punktu widokowego więcej niż jakakolwiek kampania turystyczna.
Jest też alternatywa, którą warto znać: punkty widokowe La Lona i San Cristóbal, oba w Albaicín, oferują porównywalne widoki przy ułamku tłumu. Punkt widokowy San Miguel Alto, położony wyżej i z solidnym podejściem, daje najpełniejszą panoramę ze wszystkich.
Nie do przegapienia
Alhambra z Sierra Nevada w tle
Czerwona twierdza, zielony las i białe góry. Zimą, ze śniegiem, jest jeszcze lepiej.
Wielki Meczet tuż obok
Otwarty w 2003 roku, pierwszy w Granadzie od pięciu wieków. Jego ogród ma ten sam widok i mniej ludzi.
Alternatywne punkty widokowe
La Lona, San Cristóbal i San Miguel Alto: porównywalne widoki i ułamek tłoku.
Zejście przez Paseo de los Tristes
Z oświetloną Alhambrą w górze i Darro w dole. Najlepszy nocny spacer po Granadzie.
Jak to miejsce wpisuje się w twoje zwiedzanie Granady
Leży na szczycie Albaicín, a podejście jest częścią zwiedzania: dzielnica, wpisana razem z Alhambrą na Listę Światowego Dziedzictwa, to labirynt brukowanych stromych uliczek, cármenes (domów z ogrodami za bielonymi murami) i placyków. Wejście pieszo od Plaza Larga albo od Paseo de los Tristes to właściwy sposób.
Jeśli strome uliczki są dla ciebie problemem, z Plaza Nueva jeżdżą pod górę autobusy C31 i C32. To małe minibusy, zwykle pełne, a ich trasa sama w sobie jest warta przejazdu, bo uliczki są tu bardzo wąskie.
Najlepiej sprawdza się taki plan: Alhambra rano z zarezerwowaną godziną, obiad w centrum, po południu powolne podejście przez Albaicín i punkt widokowy o zachodzie słońca. A potem zejście przez Paseo de los Tristes, z oświetloną Alhambrą w górze – to najlepszy nocny spacer w mieście.
Najczęstsze pytania
Czy to prawda, że tu jest najpiękniejszy zachód słońca?
Tak mówią, i to ze sławnymi nazwiskami w tle. Podobno młody Bill Clinton wszedł tu w latach sześćdziesiątych, zakochał się w tym zachodzie słońca i nazwał go najpiękniejszym na świecie; już jako prezydent mówił, że chce go znowu zobaczyć. Prawda czy legenda przewodników, tytuł „najpiękniejszego zachodu słońca na świecie” przylgnął do tego punktu widokowego na zawsze.
A ta nowa kopuła, która wyłania się obok?
To Wielki Meczet w Granadzie, a jego historia wzrusza: otwarto go w 2003 roku, jako pierwszy meczet otwarty w mieście od ponad pięciuset lat, od czasu zdobycia. Zbudowano go kilka kroków stąd, z otwartym ogrodem, który daje niemal ten sam widok. Po pięciu stuleciach muzułmańska modlitwa znów zabrzmiała dokładnie naprzeciwko pałacu dawnych sułtanów.
