Plaza Mayor de Salamanca
Pod jej arkadami mieszczą się historyczne kawiarnie miasta, a ulice, które od niej odchodzą, skupiają sporą część restauracji. To oczywisty punkt wyjścia, choć okolice mają lepsze ceny i mniejszy napór turystów.

Prowincja wytwarza jedną z najlepszych szynek na świecie, a miasto ma święto, które polega dosłownie na tym, żeby wyjść za miasto i zjeść placek. Co zamówić, gdzie i w jakim terminie.
🎧 Na trasie Plaza Mayor, Clerecía i Las ConchasSalamanka ma atut, którego zazdrości jej wiele kastylijskich miast: w jej prowincji powstaje ibérico z Guijuelo, jedna z najlepszych szynek na świecie, a dehesa, otwarte pastwisko porośnięte dębami, dzięki której ta szynka istnieje, zaczyna się pół godziny od starego miasta. Do tego dochodzi sycąca zimowa kuchnia i tradycja, jakiej nie ma żadne inne miasto: święto, którego jedyną treścią jest wyjście w pole, żeby coś zjeść.
I dlaczego dehesa ma znaczenie.
Guijuelo leży niecałą godzinę od Salamanki i jest jedną z najbardziej cenionych apelacji szynki iberyjskiej. O tym, czym jest ten produkt, decyduje nie tylko rasa świni, ale cały system: dehesa, ten rzadki las dębów ostrolistnych i korkowych, w którym zwierzę żywi się żołędziami w czasie montanery.
Montanera trwa od października do marca: to wtedy świnia, wolno chodząca po dehesie, tyje na żołędziach i trawie. Tłuszcz, który wówczas gromadzi, przerasta mięśnie i nadaje szynce jej teksturę i smak. Ibérico de bellota to dosłownie produkt lasu.
Potem przychodzi dojrzewanie, któremu w Guijuelo sprzyja klimat: spora wysokość, bardzo mroźne zimy i suche lata, czyli idealne warunki do powolnego suszenia. Szynka de bellota może spędzić w piwnicy trzy lata lub dłużej.
W Salamance je się ją w tawernach i w sklepach specjalistycznych, krojoną nożem, i warto zapytać o kategorię, zamiast zamawiać po prostu szynkę: jest realna różnica między cebo (świnia tuczona paszą), cebo de campo (paszą i na wybiegu) a bellota (żołędziami), i cena ją odzwierciedla.
Pod jej arkadami mieszczą się historyczne kawiarnie miasta, a ulice, które od niej odchodzą, skupiają sporą część restauracji. To oczywisty punkt wyjścia, choć okolice mają lepsze ceny i mniejszy napór turystów.

Oś, która łączy plac z zespołem uniwersyteckim, ze sklepami i restauracjami po obu stronach. Bardzo ruchliwa, z cenami na tę miarę: żeby dobrze zjeść, warto skręcić w boczne uliczki, gdzie bywają miejscowi i studenci.
Pobierz aplikację i odkrywaj Salamanca offline, kiedy chcesz. Przejdź trasę Plaza Mayor, Clerecía i Las Conchas z lokalnym przewodnikiem w słuchawkach.
Dowiedz się więcej o Viavoy →Hornazo to placek ze zbitego ciasta nadziewany marynowanym schabem, chorizo, szynką i jajkiem na twardo, pieczony w całości i krojony na porcje. Je się go przez cały rok, ale ma swoją własną datę i historię, którą warto opowiedzieć.
Lunes de Aguas obchodzi się w poniedziałek po Poniedziałku Wielkanocnym, a jego początki sięgają XVI wieku. W czasie Wielkiego Postu władze wydalały prostytutki z miasta i przenosiły je na drugi brzeg Tormes, żeby zapewnić studentom skupienie w tych tygodniach.
W poniedziałek po Poniedziałku Wielkanocnym wracały, przeprawiając się przez rzekę łodziami, w eskorcie duchownego, którego nazywano Padre Putas, „ojcem dziwek”, a studenci wychodzili na drugi brzeg, żeby je przywitać jedzeniem i winem. Z tamtej zabawy narodziło się święto, które dziś polega na wyjściu w pole albo nad rzekę, żeby zjeść hornazo.
Początki są tak mało podniosłe, że przez długi czas opowiadano je w osłodzonej wersji, ale są udokumentowane. Dziś to chyba święto, w którym bierze udział najwięcej mieszkańców miasta, i działa jak ogromny zbiorowy piknik nad brzegiem Tormes.
Chanfaina to tutejszy gulasz: ryż z jagnięcymi podrobami, chorizo i przyprawami, gotowany długo i sycący ponad wszelką dyskusję. To kuchnia z resztek, zimowa i na długie biesiadowanie przy stole, a znajdziesz ją w tradycyjnych tawernach starego miasta.
Do repertuaru należą też pieczona jagnięcina i prosię, przyrządzane tą samą kastylijską techniką pieca opalanego drewnem, jakiej używa się na całej Mesecie, oraz mięso rasy Morucha, miejscowej rasy bydła z prowincji, która ma własne chronione oznaczenie geograficzne.
Na deser chochos – migdały w karmelu – i bollo maimón, biszkopt w kształcie wieńca, który pieczono na wesela. A do picia wina z dwóch małych apelacji w prowincji: Sierra de Salamanca, ze szczepem rufete, i Arribes, na granicy z Portugalią.
Co do okolic: Plaza Mayor i Rúa Mayor skupiają turystów i ceny na tę miarę. Żeby dobrze zjeść, warto skręcić w boczne uliczki starego miasta i wybrać się w rejon Van Dyck, już poza historycznym centrum, gdzie mieszkańcy miasta chodzą na ibérico i mięso z grilla.
Jeden z najprzyjemniejszych placów z ogródkami w centrum, pięć minut od Plaza Mayor i ze znacznie mniejszym ruchem. Dobre miejsce na przerwę w trakcie spaceru po szlacheckiej Salamance, z rozsądniejszymi cenami niż na głównej osi.
Scena Lunes de Aguas: święto odbywa się nad rzeką, po drugiej stronie mostu, dokąd całe miasto wychodzi zjeść hornazo w poniedziałek po Poniedziałku Wielkanocnym. Przez resztę roku brzeg służy do spacerów i biegania.
To placek ze zbitego ciasta nadziewany marynowanym schabem, chorizo, szynką i jajkiem na twardo, pieczony w całości i krojony na porcje. W Salamance je się go przez cały rok, ale ma swoją własną datę, Lunes de Aguas, kiedy całe miasto wychodzi w pole albo nad brzeg Tormes, żeby go zjeść.
W poniedziałek po Poniedziałku Wielkanocnym, więc data zmienia się co roku. To chyba święto, w którym bierze udział najwięcej mieszkańców Salamanki, i polega na wyjściu w pole albo nad rzekę, żeby zjeść hornazo. Działa jak ogromny zbiorowy piknik i poza tym nie ma żadnego oficjalnego programu.
Jego początki są udokumentowane i mało podniosłe. W XVI wieku władze wydalały prostytutki z miasta na czas Wielkiego Postu i przenosiły je na drugi brzeg Tormes, żeby zapewnić studentom skupienie. W poniedziałek po Poniedziałku Wielkanocnym wracały łodzią w eskorcie duchownego, a studenci wychodzili je przywitać jedzeniem i winem.
Z dwóch powodów: dehesy i klimatu. W czasie montanery, od października do marca, świnia żywi się żołędziami na wolności, a ten tłuszcz przerasta mięśnie. Potem wysokość, na której leży Guijuelo, z bardzo mroźnymi zimami i suchymi latami, pozwala na powolne dojrzewanie, które w przypadku szynek de bellota może trwać ponad trzy lata.
To tradycyjny gulasz miasta: ryż z jagnięcymi podrobami, chorizo i przyprawami, gotowany długo i dość sycący. To kuchnia z resztek, zimowa, a znajdziesz ją w tradycyjnych tawernach starego miasta. Nie jest lekka i nie udaje, że jest.
Plaza Mayor i Rúa Mayor skupiają turystów i ceny na tę miarę. Żeby zjeść lepiej i taniej, warto skręcić w boczne uliczki starego miasta, gdzie bywają studenci, i wybrać się w rejon Van Dyck, już poza historycznym centrum, gdzie mieszkańcy miasta jedzą ibérico i mięso z grilla.
Pobierz Viavoy i zwiedzaj Salamanca offline, kiedy chcesz.
