Het uitkijkpunt van de Castro
Het beste uitzicht over de ría, met de bateas en de Cíes in de verte. Op elk uur vrij toegankelijk. Als je in Vigo maar één ding kunt doen, laat het dit zijn.

De route die in de juiste volgorde van de heuvel naar de zee afdaalt: uitkijkpunt, castronederzetting, oude vissersbuurt en een dozijn oesters dat voor je neus wordt geopend.
🎧 In de route Monte do Castro en het EnsancheVigo zit heel overzichtelijk in elkaar: boven een heuvel, beneden de zee en daartussen de stad die naar beneden afhangt. Haar in die volgorde doen (van boven naar beneden) is geen gril: het is de enige manier om geen hellingen twee keer op te lopen en de stad te begrijpen voordat je erin duikt. Dit is de route.
Begin met de klim naar het Parque do Castro. Het is ongeveer twintig minuten bergop vanaf het centrum, of een taxi als je je benen liever spaart. Boven zijn er drie dingen, en alle drie doen ze ertoe.
Het eerste is de castronederzetting: stenen cirkels die de plattegronden zijn van huizen van meer dan tweeduizend jaar oud, bewoond van de 6e eeuw v.Chr. tot in de Romeinse tijd. Het is de letterlijke oorsprong van Vigo, en ze bleef praktisch verborgen tot ze in februari 2010 openging als openluchtmuseum.
Het tweede is de Fortaleza do Castro, een onregelmatige ster met drie ringen van muren, gebouwd tussen 1656 en 1665, in haast en uit angst, toen de Portugese Restauratieoorlog Vigo in de frontlinie bracht.
En het derde, dat je onder geen beding mag overslaan, is het uitkijkpunt. Van daaruit ligt de hele ría voor je open: de haven met zijn kranen, de oever van de Morrazo, de brug van Rande, de drijvende mosselbateas en de Cíes-eilanden die de monding afsluiten.
Het beste uitzicht over de ría, met de bateas en de Cíes in de verte. Op elk uur vrij toegankelijk. Als je in Vigo maar één ding kunt doen, laat het dit zijn.
Ronde huizen uit de ijzertijd, met drie gereconstrueerde woningen. De oorsprong van de stad, pas sinds 2010 open voor publiek.
Download de app en ontdek Vigo offline, wanneer je wilt. Loop de wandelroute Monte do Castro en het Ensanche met een lokale gids in je oor.
Meer over Viavoy →Daal van de heuvel af naar de Praza de España, waar vijf bronzen paarden van veertig ton door een gordijn van water naar buiten stormen. Ze zijn een eerbetoon aan de bestas, de halfwilde paarden die nog altijd vrij door de Galicische heuvels zwerven.
Ga verder door de Rúa do Príncipe, de gouden mijl, autovrij en vol winkels. Kijk op van de etalages: de glazen galerijen zijn het mooiste van de straat, en ze werden geperfectioneerd door de timmerlieden die de ramen van de schepen maakten. Halverwege de straat staat het MARCO, een museum voor hedendaagse kunst in de voormalige gevangenis.
Je komt uit bij Porta do Sol, het kruispunt dat het hart van de stad is en de naad tussen twee Vigo's. Er troont el Sireno, het beeld van Francisco Leiro uit 1991 dat de inwoners verdeelde en nu het vanzelfsprekende ontmoetingspunt is.
Vanaf hier gaat alles bergaf: de Praza da Constitución met zijn arcaden, de co-kathedraal (“A Colexiata” voor iedereen hier) en de hellingen die naar beneden lopen op zoek naar het water.
En dan het moment van de dag: A Pedra, waar een groep vrouwen al meer dan een eeuw oesters verkoopt op stenen tafels in de open lucht. Je koopt het dozijn, ze openen het met één haal van het mes, je knijpt er citroen over uit en je eet het staand op, met uitzicht op de haven.
Er vlak onder ligt O Berbés, de oude vissersbuurt, met stenen arcaden waaronder de netten werden geboet en de fuiken van wilgentenen werden gevlochten. Hier ligt een haven die sinds de 12e eeuw in documenten voorkomt, en tot niet zo lang geleden kwam het water bijna tot aan de deur.
In precies deze straten werd de Reconquista van 1809 geschreven, toen de inwoners van Vigo de muren bestormden en hun stad de eerste van Spanje maakten die zich van de troepen van Napoleon bevrijdde.
Volg de waterkant tot A Laxe, de eerste kade van Vigo, en je ziet de haven aan het werk: een van de grootste vissershavens ter wereld, waar de diepvriesvisserij werd uitgevonden en vanwaar honderdduizenden emigranten naar Amerika vertrokken.
Sluit de dag af in de Alameda, de eerste openbare tuin van de stad, met magnolia's en camelia's van meer dan honderd jaar oud, en bij de Real Club Náutico, dat gebouw uit 1945 dat eruitziet als een oceaanstomer die op de kade is gestrand.
De oesterstraat. Een dozijn ter plekke geopend, citroen erbij en staand gegeten met uitzicht op de haven. Op zondag bovendien een van de beroemdste vlooienmarkten van Galicië.
De oude vissersbuurt, met de arcaden van wat de haven van San Julián was, die sinds de 12e eeuw in documenten voorkomt. Hieruit is de hele stad gegroeid.
De eerste openbare tuin van Vigo, op land dat op de zee is gewonnen. Eeuwenoude magnolia's en camelia's en de beste schaduw aan de waterkant.
Ja, en ruim. De stad is compact en alles wat belangrijk is ligt op één as die van de Monte do Castro naar het water loopt: castronederzetting, vesting en uitkijkpunt boven; Porta do Sol, Rúa do Príncipe en de Casco Vello in het midden; A Pedra, O Berbés, de haven en de Alameda beneden. Met een tweede dag de Cíes-eilanden.
Om twee praktische redenen. De eerste is dat je vanaf het uitkijkpunt de hele ría ziet en de stad in één keer begrijpt, wat context geeft aan al de rest. De tweede is puur lichamelijk: Vigo heeft een flink hoogteverschil tussen de heuvel en de zee, en de route van boven naar beneden doen betekent dat je geen hellingen twee keer oploopt.
In de Rúa da Pescadería, in de wijk A Pedra, die iedereen de oesterstraat noemt. Een groep vrouwen verkoopt ze daar al meer dan een eeuw op stenen tafels in de open lucht, in een vak dat van moeder op dochter overgaat. Je koopt het dozijn, ze openen het ter plekke met één haal van het mes, je knijpt er citroen over uit en eet het staand op.
Behoorlijk wat, en dat is goed om vooraf te weten. De stad daalt op heel weinig ruimte van de heuvel naar de zee, met straten in de oude binnenstad die letterlijk trappen zijn. Niets is onmogelijk of overdreven zwaar, maar comfortabele schoenen zijn een must en de volgorde van de route doet ertoe als je niet meer wilt afzien dan nodig.
Het uitkijkpunt van de Castro en de Casco Vello met A Pedra. Met die twee heb je het uitzicht dat de ría samenvat en de wijk die de stad samenvat, oesters inbegrepen. Als je met een cruiseschip aankomt en in A Laxe van boord gaat, liggen ze allebei op minder dan twintig minuten lopen van de kade.
Zeker, maar ze vragen planning. Ze zijn een nationaal park en niet iedereen kan er zomaar aan land: je hebt vooraf een vergunning nodig en elke dag is beperkt hoeveel mensen voet op het zand zetten. De boten vertrekken vanaf de veerterminal voor de ría. Er zijn geen auto's en geen hotels, alleen een camping en paden, en daarom zijn ze nog zoals ze zijn.
Van mei tot september, wanneer het Atlantische weer je meer rust gunt en de boten naar de Cíes op volle kracht varen. Eind maart heeft een andere troef: de Festa da Reconquista hult de Casco Vello in 1809, met een historische markt en naspelingen van de bestorming van de muren.
Download Viavoy en wandel offline door Vigo, wanneer je wilt.

Lees verder



